Στο τραπέζι έπεσε η ιδέα να τον τιμωρήσουν. Μα, τον τιμωρώ είπε η Πρόεδρος Ζωή, του ζήτησα να ξαναφέρει την έκθεση γραπτή.
-Αυτό δεν είναι τίποτα πετάχτηκε κάποιος. Να τη φέρει χειρόγραφη.
-Ωωωω καλό, καλό αναφώνησαν ενθουσιασμένοι.
-Εγώ θα πρότεινα να τη γράψει σε πάπυρο και μάλιστα με μελάνι και φτερό κότας, είπε ένας άλλος.
-Μήπως με χήνας θα ήταν πιο δύσκολο και οδυνηρό;
-Μα τί λέτε τώρα θα σας πως εγώ πως να τη γράψει την έκθεση, πετάχτηκε ένας χοντρούλης με σατανικό χαμόγελο και πεταχτό τσουλούφι. Να τη σκαλίσει πάνω σε πέτρα.
-Μπράβο, μπράβο ακούστηκε από την ομήγυρη και ακολούθησαν συνθήματα που δεν τα διέκρινα καλά, γιατί εκείνη στιγμή είχε παράσιτα, αλλά κάτι ξεχώρισα περί περί πρώτης φοράς. Και σκέφτηκα: Σιγά τα λάχανα. Χρόνια και χρόνια πριν από την εποχή του τρωικού πολέμου στην πέτρα έγραφαν οι άνθρωποι.
Κι΄ εκεί που ετοιμαζόντουσαν να φύγουν η Πρόεδρος Ζωή πέταξε την τελευταία λέξη.
Θα του ζητήσω να τη γράψει όχι πάνω σε οποιαδήποτε πέτρα, αλλά σε στουρναρόπετρα…είπε με εκείνο το ξεχωριστό της χαμόγελο και το βλέμμα που σκοτώνει.
Κι΄ ένας θαυμασμός άστραψε στα μάτια των παρευρισκομένων για τη φαεινή της Προέδρου Ζωής.
Ε, είδατε , καυτό, καυτό ρεπορτάζ και αποκαλυπτικό σας έχω σήμερα.
