Ένα «déjà vu» εκτυλίχθηκε στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου — ή ίσως μια σκηνή βγαλμένη από χρονοβρόχο: οι ίδιοι ηγέτες, οι ίδιες υποσχέσεις και η ίδια κενή ρητορική. Έντεκα χρόνια μετά τη διάσκεψη του 2014 για τη Γάζα, πραγματοποιήθηκε ξανά, στο ίδιο μέρος, μια σύνοδος ειρήνης που υποτίθεται ότι θα έκλεινε το αιματηρό κεφάλαιο του πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς, γράφει η διεθνής ανταποκρίτρια του Independent, Μπελ Τρου.
Οι ίδιοι ισχυροί άνδρες διεξάγουν τις ίδιες αόριστες συζητήσεις, με τις ίδιες κούφιες υποσχέσεις. Τότε, ο Τόνι Μπλερ εξυμνούσε τα χαρίσματα του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, τότε νέου προέδρου της Αιγύπτου — σήμερα παραμένει μεσολαβητής και, ειρωνεία της τύχης, πρόεδρος του «Συμβουλίου Ειρήνης» που δημιουργήθηκε κατόπιν αιτήματος του Ντόναλντ Τραμπ για την επίβλεψη της ανοικοδόμησης της Γάζας μετά τον πόλεμο με το Ισραήλ. Η διαφορά είναι πως η ανθρωπιστική και πολιτική κατάσταση είναι πλέον ακόμη πιο καταστροφική και η βία άνευ προηγουμένου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Κατάπαυση του πυρός ήδη υπό αμφισβήτηση
Μόλις είκοσι τέσσερις ώρες μετά τη βροντερή δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ περί «αιώνιας ειρήνης», τα σημάδια διάρρηξης πολλαπλασιάζονται. Επτά Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από ισραηλινά drones ενώ επιθεωρούσαν τα σπίτια τους στα ανατολικά της Γάζας — μια πράξη που ο ισραηλινός στρατός διαψεύδει, αλλά οι κάτοικοι θεωρούν παραβίαση της εκεχειρίας.
Στο εσωτερικό της Γάζας, κυκλοφορούν βίντεο που δείχνουν συνοπτικές εκτελέσεις πολιτών, τους οποίους η Χαμάς κατηγορεί για συνεργασία με το Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, η κύρια ένωση οικογενειών των ομήρων κατηγορεί τη Χαμάς για παραβίαση της συμφωνίας, καθώς παρέδωσε μόνο τέσσερις από τις είκοσι οκτώ σορούς που αναμένονταν. Ως απάντηση, το Ισραήλ έκλεισε το πέρασμα της Ράφα και περιόρισε τη ροή της ανθρωπιστικής βοήθειας, μπλοκάροντας έτσι τη διαδικασία σταθεροποίησης της εκεχειρίας.
Ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται
Η τρέχουσα κατάσταση, σύμφωνα με τη Μπελ Τρου, αποδεικνύει την αδυναμία οικοδόμησης μιας αξιόπιστης ειρήνης μέσα σε ένα πολιτικό και διπλωματικό σύστημα που αρνείται να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης: την κατοχή, το ζήτημα του παλαιστινιακού κράτους, την ευθύνη για τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και τα τραύματα που συσσωρεύτηκαν και στις δύο πλευρές.
Πρόκειται, γράφει, για μια «μέρα της μαρμότας» στη Μέση Ανατολή — μια τραγική επανάληψη των ίδιων λαθών και των ίδιων αυταπατών. Ο κόσμος μοιάζει καταδικασμένος να ξαναζεί τα ίδια συνέδρια, τις ίδιες σφαγές και τις ίδιες αποτυχίες, ξανά και ξανά, γράφει το Independent.
Χωρίς μια ειλικρινή δέσμευση της διεθνούς κοινότητας να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα, θα ξαναβρεθούμε στο Σαρμ ελ Σέιχ, το 2030, να μιλάμε για άλλη μια εκεχειρία που κατέρρευσε ύστερα από άλλον έναν πόλεμο.
