Είναι ένα πλέον γνώριμο σενάριο: μετά από άμεση τηλεφωνική επικοινωνία την Πέμπτη (16.10.2025) με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ αλλάζει, ξανά, πορεία: ο Αμερικανός πρόεδρος φέρεται να εγκατέλειψε την πρόθεσή του να προμηθεύσει την Ουκρανία με τους ισχυρούς πυραύλους Tomahawk, οι οποίοι αποτελούσαν βασικό θέμα στις προγραμματισμένες συνομιλίες με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μετά από ένα τηλεφώνημα του Ρώσου ηγέτη.
Λίγες ώρες αργότερα, ο Ντόναλντ Τραμπ έκλεινε το κεφάλαιο των αποστολών όπλων και ανακοίνωνε… μια νέα σύνοδο κορυφής με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που παρουσιάστηκε ως βήμα προς την ειρήνη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Washington Post, σε ανάλυσή της, υπενθυμίζει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Σε κάθε επικοινωνία με τον Πούτιν, ο Τραμπ αλλάζει τη θέση του για τον πόλεμο.
Το Κρεμλίνο έχει κατανοήσει πώς να καλοπιάσει τον Αμερικανό πρόεδρο: κολακεία, υποσχέσεις ειρήνης, κομπλιμέντα προς τη Μελάνια Τραμπ ή ακόμη και αναφορές στο «διπλωματικό του ταλέντο» στη Μέση Ανατολή. Και η μέθοδος φαίνεται να λειτουργεί: η Ουάσινγκτον αποφεύγει να επιβάλει νέες κυρώσεις και επιβραδύνει τις αποστολές όπλων, ενώ η Μόσχα εντείνει τις επιθέσεις της.
Κατά τη συνάντησή του με τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή (17.10.2025), ο Τραμπ απέκλεισε οποιαδήποτε στρατιωτική κλιμάκωση: «Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τερματίσουμε τον πόλεμο χωρίς να μιλήσουμε για Tomahawk», δήλωσε. Αντί γι’ αυτό, πρότεινε μια νέα διμερή σύνοδο με τον Πούτιν στη Βουδαπέστη για «να τερματίσουμε αυτόν τον άδοξο πόλεμο». Ένα διπλωματικό δώρο για το Κρεμλίνο, που ωστόσο συνεχίζει ασταμάτητα τα πλήγματά του στις ουκρανικές υποδομές.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μια καλά οργανωμένη ρωσική στρατηγική
Η ανάλυση της Washington Post υπενθυμίζει ότι το σενάριο αυτό έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Μετά τη σύνοδο στην Αλάσκα τον Αύγουστο, ο Τραμπ είχε σταματήσει να ζητά κατάπαυση του πυρός, επιτρέποντας στη Ρωσία να εντείνει τις επιθέσεις της. Αυτός ο διπλωματικός χορός εντάσσεται στη στρατηγική του Πούτιν να κερδίζει χρόνο, διατηρώντας τη στρατιωτική πίεση. «Ο Πούτιν κατάφερε ξανά να χειραγωγήσει τους πάντες», φέρεται να έγραψε ο Κιρίλ Ντμιτρίεφ, πρόσωπο κοντά στο Κρεμλίνο.
Για τη Μόσχα, η γραμμή είναι ξεκάθαρη: να δείχνει διάθεση διαλόγου, αποφεύγοντας κάθε ουσιαστικό συμβιβασμό. Το Κρεμλίνο υπόσχεται «να συζητήσει τον αλγόριθμο για την ειρηνική επίλυση της κρίσης», απορρίπτοντας ωστόσο την ιδέα άμεσης εκεχειρίας. Ένας τρόπος να παρατείνει τη σύγκρουση, διατηρώντας την ψευδαίσθηση μιας ειρηνικής λύσης υπό ρωσικούς όρους.
Η ψευδαίσθηση μιας κοντινής ειρήνης
Ο Τραμπ, από την πλευρά του, συνεχίζει να υποστηρίζει ότι «ο πρόεδρος Πούτιν θέλει να τερματίσει τον πόλεμο», επαναλαμβάνοντας μια πεποίθηση που η Washington Post χαρακτηρίζει αφελή. Προτιμά να μιλά για «κακό αίμα» ανάμεσα στον Ζελένσκι και τον Πούτιν, παρά να αναφερθεί στις εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας. Παράλληλα, παραμένει ασαφής σχετικά με τις κυρώσεις: «Ίσως να μην είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά θα γίνει», δήλωσε, κρατώντας την απόφαση «στη διακριτική του ευχέρεια».
Την ίδια στιγμή, η Ρωσία διατηρεί το θριαμβευτικό της αφήγημα, υποστηρίζοντας ότι βρίσκεται κοντά στη νίκη. Ωστόσο, σύμφωνα με την εφημερίδα, οι στρατιωτικές της επιτυχίες είναι ελάχιστες: οι ρωσικές δυνάμεις δεν έχουν ακόμη καταλάβει την Ποκρόβσκ, παρά τους μήνες μαχών και τις βαριές απώλειες. Παρ’ όλα αυτά, η Μόσχα εξακολουθεί να απαιτεί την παραχώρηση νέων εδαφών, τη στρατιωτική ουδετερότητα της Ουκρανίας και την οριστική απομάκρυνσή της από κάθε δυτικό συνασπισμό.
Μια διαρκής επιρροή παρά την κόπωση του πολέμου
Αν και ο Πούτιν φαίνεται να κρατά τον έλεγχο στις σχέσεις με την Ουάσινγκτον, η Ρωσία πληρώνει το τίμημα της σύγκρουσης: σχεδόν το 40% του κρατικού προϋπολογισμού απορροφάται από την πολεμική προσπάθεια, η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και ο πληθυσμός δείχνει σημάδια κόπωσης. Η Washington Post αναφέρει δημοσκόπηση του Levada Center, σύμφωνα με την οποία το 63% των Ρώσων επιθυμεί τον τερματισμό του πολέμου, έναντι 30% που θέλει τη συνέχισή του. Προς το παρόν όμως, η λογοκρισία και η καταστολή εμποδίζουν κάθε μορφή διαμαρτυρίας.
Η ανάλυση της Washington Post καταλήγει ότι η τακτική του Κρεμλίνου βασίζεται σε έναν συνδυασμό ψυχολογικής επιδεξιότητας και πολιτικού οπορτουνισμού: ένας Πούτιν χειριστικός απέναντι σε έναν Τραμπ που διψά για αναγνώριση, πιο δεκτικός στις φιλοφρονήσεις του Κρεμλίνου παρά στις προειδοποιήσεις των Ευρωπαίων συμμάχων του.
