Η Ναταλία Γερμανού έδωσε μία ειλικρινέστατη συνέντευξη, μιλώντας για τις εμπειρίες της από τα πολλά χρόνια που έχει περάσει στην τηλεόραση, στον Δημήτρη Σκρομπόλα και το zappit.gr, στο πρώτο «The Full Story» του 2026.
Η γνωστή παρουσιάστρια, Ναταλία Γερμανού, μίλησε για τη διαδρομή της, τις επιλογές της και τους ανθρώπους που συνάντησε επαγγελματικά στην τηλεοπτική της πορεία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όπως αποκάλυψε στην συνέντευξή της στο zappit.gr, από την ανάγκη της να είναι «καλή με όλους» στα πρώτα της βήματα, μέχρι τη σημερινή της ελευθερία να ακούει και να εκφράζει καθαρά τη φωνή της, η Ναταλία Γερμανού μιλάει για την τηλεόραση, το ζωντανό πρόγραμμα, τις συνεργασίες και τις λεπτές ισορροπίες που καλείται να διαχειριστεί.
Σε αυτό το πρώτο μέρος της συνέντευξης, η Ναταλία Γερμανού αποδεικνύει γιατί παραμένει για τόσους τηλεθεατές ένα «σταθερό ραντεβού» και όχι απλώς μια τηλεοπτική παρουσία, με εκείνους να φαίνεται να έχουν αναπτύξει μία οικειότητα μαζί της.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Όσο περνούν τα χρόνια εκτίθεμαι όλο και περισσότερο, ελευθερώνοντας τη Ναταλία τηλεοπτικά»
Με την έννοια ότι μπορεί ξεκινώντας να κάνω τηλεόραση να ήμουνα ένα πιο κρατημένο παιδί, γιατί δεν ήθελα ποτέ να στεναχωρώ κανέναν, είχα αυτό το διπλωματικό, δημοσιοσχετίστικο… “να είμαι καλή με όλους, να τα ‘χουμε καλά με όλους”. Ακόμα και αν διαφωνούσα πολλές φορές με τις απόψεις πολλών που φιλοξενούσα ή με πολλά θέματα που φιλοξενούσα, εγώ δεν συμφωνούσα με αυτά που ακούγονταν στον τηλεοπτικό αέρα, όμως δεν τολμούσα να το αρθρώσω παλιότερα. Τώρα πια όσο περνάνε τα χρόνια, όσο μεγαλώνω, όσο ωριμάζω, ελευθερώνομαι περισσότερο. Και ακούω τη φωνή μου να ηχεί πιο δυνατά, πιο καθαρά, πιο έντονα.
«Θα μπορούσα να κάνω πολλά στην τηλεόραση»
Κάθε φορά που βλέπω ένα τηλεπαιχνίδι που μ’ αρέσει λέω “να ρε συ, δεν έχω κάνει ένα τηλεπαιχνίδι”. Θα μπορούσα να κάνω μια ταξιδιωτική εκπομπή… είναι πολλά αυτά που μ’ αρέσουν. Δηλαδή εγώ την αγαπώ την τηλεόραση. Την αγαπώ πραγματικά. Δεν την υπηρετώ μόνο για βιοποριστικούς λόγους και ας είναι το βασικό μου βιοποριστικό μέσο. Άρα λοιπόν σου απαντώ ότι θα μπορούσα να κάνω πάρα πολλά πράγματα στην τηλεόραση, αλλά το ζωντανό είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο απ’ όλα. Στο μαγνητοσκοπημένο δεν είμαι πολύ καλή.
«Σίγουρα έχω κάνει πράγματα στην τηλεόραση που σήμερα δεν θα έκανα»
Όμως τη δεδομένη στιγμή υπήρχε λόγος που τα έκανα. Είτε αυτός ο λόγος ήτανε ανάγκη επαγγελματική… γενικά θα πω και θα βάλω τελεία. Σαν άνθρωπος είμαι της άποψης να μην μετανιώνουμε περισσότερο, να προσπαθούμε από κάθε κατάσταση που έχουμε βιώσει να παίρνουμε το μάθημα. Να μη στεκόμαστε στο λάθος, να στεκόμαστε στο μάθημα του λάθους του ενδεχόμενου. Δηλαδή ωραία, μπορεί να έχει τύχει και αυτό που λες, να ‘χω κάνει και συμβιβασμούς, να ‘χω περάσει και από περίεργες στενωπούς και τα λοιπά. Το μάθημα όμως ποιο ήτανε; Ότι σκληραγωγήθηκα, το έμαθα, το πέρασα και έγινα καλύτερη για αυτό που βιώνω σήμερα.
«Υπήρξαν στιγμές στον αέρα που αισθάνθηκα την καρδιά μου να σφίγγεται»
Είμαι πάρα πολύ ψύχραιμη όταν καταλαβαίνω ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά και αισθάνομαι ότι ο λόγος που μου έχει εμπιστοσύνη και ο αρχισυντάκτης μου και το κανάλι και οι συνεργάτες μου, είναι γιατί ξέρουν ότι σε μια δεδομένη στιγμή κρίσης, δυσκολίας θα τη χειριστώ με ψυχραιμία. Μετά μπορεί να πάω στο καμαρίνι για να καταρρεύσω, να βάλω τα κλάματα, να πω «Παναγία μου, τι ήταν αυτό που πάθαμε», αλλά εκείνη τη στιγμή που πρέπει να είμαι ψύχραιμη, είμαι ψύχραιμη.
«Άκουγα αρκετούς συναδέλφους που λέγανε ότι ο Γιώργος Παπαδάκης δεν άντεξε τη ζωή του χωρίς το Καλημέρα Ελλάδα»
Μόνο αν κάποιος συνεργαζόταν μαζί του θα μπορούσε ίσως να καταλάβει πώς αυτός ο άνθρωπος που επί τριάντα τόσα χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί στις τρεις τα ξημερώματα, τέσσερις, για να λέει την καλημέρα του στους Έλληνες και στο ελληνικό κοινό, μπορεί να αισθάνθηκε την τελευταία μέρα που πήγε σπίτι του και ήξερε ότι μετά δεν έχει εκπομπή την άλλη μέρα. Κάποιοι θα λέγανε «Ωραία, δεν χαίρεται που ξεκουράστηκε;». Υπάρχουν λοιπόν δύο ειδών, δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που για αυτούς η τηλεόραση και αυτό είναι η ζωή τους όλη, και αυτοί που για αυτούς υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση.
«Σε κοιτάω στα μάτια και σου λέω ότι για μένα υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση»
Προφανώς και έχω σκεφτεί την επόμενη μέρα. Δηλαδή, δεν είμαι 30 χρονών, ούτε 25. Αισθάνομαι βεβαίως ότι ακόμα ίσως, όσο έχω ενέργεια, διάθεση και όσο ο κόσμος μου δείχνει ακόμα αγάπη και συμπάθεια, έχω να δώσω πράγματα στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και γενικά σ’ αυτό που λέμε media, αλλά προφανέστατα θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να παραδώσω κι εγώ μια σκυτάλη σε επόμενη γενιά, σε άλλους παρουσιαστές.
«Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι ο τίτλος της»
Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι να το πιστέψεις, να πεις «Πφ, καλύτερα δεν γίνεται». Γίνεται. Συνεχώς γίνεται καλύτερα, συνεχώς…
Eίμαι ευγνώμων που έχω την ευλογία να έχω συνεργάτες, κανάλι και αρχισυντάκτες οι οποίοι δεν μου λένε «Παράτα μας κοπέλα μου, κάτσε στα αυγά σου και κάνε αυτό που κάνεις να ρημαδοτελειώσει η σεζόν να πάμε σπίτια μας», αλλά καλοδέχονται τις ανησυχίες μου και είμαστε συνεχώς στο ψάξιμο και στην ανανέωση.
Αν κάποιος πει παρουσιαστής πει «Δεν με ενδιαφέρουν τα νούμερα τηλεθέασης» τον θαυμάζω, μπράβο του και καλά κάνει, αλλά για μένα το να πεις «Δουλεύω στην τηλεόραση αλλά δεν ασχολούμαι με τα νούμερα», δεν θα πρέπει να κάνεις μια δουλειά στην τηλεόραση. Δουλεύεις στην τηλεόραση και δεν σε ενδιαφέρουν τα νούμερα; Άρα δηλαδή τι; Δεν σε ενδιαφέρει το μηνιάτικό σου στο τέλος του μήνα; Είμαστε προϊόντα, δεν είμαστε; Δηλαδή ουσιαστικά, με την καλή έννοια το λέω. Προϊόντα που πρέπει να πουλάμε.
