Η Ευγενία Σαμαρά παραχώρησε συνέντευξη στη Rosa και στον δημοσιογράφο Χρήστο Τζίφα. Μίλησε για την πορεία της στην υποκριτική, τα δημοσιεύματα που η ίδια χαρακτηρίζει «κίτρινα» και για την ψυχοθεραπεία που ξεκίνησε πριν από χρόνια και συνεχίζει. Η δημοφιλής ηθοποιός συνεχίζει να βάζει στόχους και δηλώνει αποφασισμένη να τους κυνηγήσει.
Όπως λέει η Ευγενία Σαμαρά, ξεκίνησε ψυχοθεραπεία στα 26 της, όταν έφτασε στην Αθήνα. Αρχικά οι συνεδρίες της προκαλούσαν άγχος. Σήμερα όμως αισθάνεται τελείως διαφορετικά. Ανακαλύπτει διαρκώς καινούργια πράγματα και η όλη διαδικασία της φαίνεται γοητευτική.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ηθοποιός φροντίζει να μην απασχολεί με τα προσωπικά της. Πολλές φορές έχει τύχει να διαβάσει δημοσιεύματα που την αφορούν και δεν ισχύουν. Όπως λέει, τα μισά είναι ανακρίβειες και τα άλλα μισά είναι ετεροχρονισμένα.
Γυρνώντας πίσω και βλέποντας την Ευγενία σε κάθε φάση της, σε κάθε σχέση της φιλική, προσωπική, ερωτική, καταλαβαίνεις γιατί πλέον έκανες την κάθε επιλογή τότε;
Φυσικά και νιώθω πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη και πολύ μεγάλη αγάπη στους ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή μου, είτε είναι ακόμη είτε έχουν φύγει. Γιατί κάπως με οδήγησαν σε μια εξέλιξη. Και εγώ γενικά δεν μπορώ να αντιληφθώ τη ζωή χωρίς εξέλιξη. Δεν ξέρω τι σημαίνει η ζωή χωρίς να είναι μέσα η έννοια της εξέλιξης. Αλλιώς είναι πολύ μάταιο ούτως ή άλλως το όλον. Από τη στιγμή που αποκτάς συνείδηση, ξέρεις ότι θα πεθάνεις. Άρα, αν δεν υπάρχει η εξέλιξη μέσα σε αυτό και ότι εγώ ξεκινάω από το σημείο «Α» για να πάω σε όποιο σημείο είναι να πάω – γιατί η διαδρομή δεν είναι ίδια για όλους – δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει, σε σχέση και με τη συζήτηση που κάνουμε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ένταση που προκάλεσε ο Σασμός στις ζωές σας ήταν μεγάλη. Δεν άνοιξε και κλειδαρότρυπες και clickbaits;
Ε, δεν είναι και η καλύτερή μου. Δεν χαίρομαι να βλέπω πράγματα της ζωής μου γραμμένα. Ούτως ή άλλως βέβαια, τα μισά είναι ανακρίβειες, τα άλλα μισά είναι ετεροχρονισμένα. Είναι και αστείο πια. Αλλά και σε τι να με επηρεάσει πραγματικά; Συνειδητά επιλέγω να μη δώσω δύναμη σε πράγματα τα οποία δεν έχουν να κάνουν με μένα. Είναι έξω από μένα αυτά.
Οι ανακρίβειες αυτές όμως δεν δημιουργούν και μια εικόνα για σένα;
Αν θέλεις μπορείς να με γνωρίσεις και να κρίνεις ή αλλιώς μπορείς να κρίνεις από αυτό που διαβάζεις. Δεν με αφορά. Αν θέλεις πραγματικά να με ψάξεις, υπάρχω. Υπάρχω σε δουλειές, κάνω συνεντεύξεις, να ακούσεις τον τρόπο που μιλάω, να ακούσεις ποια μπορεί να είναι η σκέψη μου, η ηθική μου, οι απόψεις μου, έχω λογαριασμούς, μπορείς. Αν εσύ επιλέξεις να διαβάσεις το «clickbait» ενός τίτλου, ενός άρθρου, για να βγάλεις συμπέρασμα, άρα γιατί να σε ψήσω; Γιατί να φάω τη ζωή μου για να σε ψήσω για κάτι άλλο, γι’ αυτό που είμαι ή δεν είμαι;
Αυτά τα λέω εκ του ασφαλούς, με την έννοια ότι δεν έχει γραφτεί για μένα κάτι να σου πω «ρε συ τώρα θα σκέφτεται κάποιος ότι έκανα αυτό». Αυτά όλα που γράφονται έχουν να κάνουν με προσωπικά, με λίγο κίτρινα, λίγο με τι φοράω, αν είμαι με τον τάδε. Θεωρώ ότι γενικά οι άνθρωποι που είμαστε κάπως μπροστά στα φώτα όπως λες και εσύ, θα παίξει το όνομά μας, άμα μπούμε σε αυτή τη μαύρη τρύπα, θα πέσουμε σε ένα πηγάδι που δεν έχει πάτο. Και αυτό δεν το θέλω εγώ στη ζωή μου. Θέλω να ασχοληθώ με άλλα πράγματα.
Ποια είναι η στιγμή που αποφασίζεις να ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία; Γιατί είπες ότι κάνεις χρόνια.
Γύρω στα 25. Στα 26 έρχομαι εδώ στην Αθήνα και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν μοτίβα τα οποία επαναλαμβάνονται και εγώ δεν είμαι οκ με αυτό. Αλλά και δεν ξέρω και από πού να το πιάσω και ακριβώς και λέω «μα γιατί φέρομαι έτσι; Ή γιατί είμαι έτσι; Μα κάτσε λίγο, τι εννοείς έτσι είμαι;». Άρα θα πάρουμε σαν δεδομένο ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τίποτα ή ότι αυτά που πιστεύουν είναι θέσφατα. Και κάπως έτσι αυτή η περιέργεια με βοήθησε πολύ. Η περιέργειά μου με οδήγησε στο να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία.
Και ξαφνικά μου ανοίγει ένας κόσμος, όπου τον φαντάζομαι σαν ένα γιγάντιο κρεμμύδι, που χρόνο το χρόνο βγάζω φλούδες και μπαίνω πιο βαθιά και αισθάνομαι ότι είναι και λίγο άπειρο αυτό το κρεμμύδι και δεν θα τελειώσει ποτέ. Και μ’ αρέσει που δεν θα τελειώσει ποτέ. Παλιά με άγχωνε. Τα πρώτα χρόνια της ψυχοθεραπείας με άγχωνε. Τώρα μου φαίνεται το πιο γοητευτικό πράγμα το ότι δεν τελειώνει. Αισθάνομαι ότι αν έβλεπα το τέλος, θα ήταν κάτι σαν θάνατος. Δεν μπορεί να τελειώνει η εξέλιξη. Άμα τελειώνει τότε τι κάνουμε;
