Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε από τη φυλακή. Εξέτισε την ποινή που του επιβλήθηκε για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή και επέστρεψε δηλώνοντας ξανά «παρών» στην πολιτική ζωή.
Η Δημοκρατία οφείλει να σέβεται τους νόμους της. Όποιος εκτίει την ποινή του αποφυλακίζεται. Όμως η αποφυλάκιση δεν είναι αθώωση. Δεν διαγράφει τις δικαστικές αποφάσεις, δεν παραγράφει την πολιτική ευθύνη και δεν ξαναγράφει την Ιστορία.
Κανένα καινούριο όνομα, κανένα κόμμα και κανένας επικοινωνιακός μανδύας δεν μπορούν να εξαφανίσουν όσα συνέβησαν. Τα τάγματα εφόδου, τις επιθέσεις σε μετανάστες και συνδικαλιστές, τον τρόμο στις γειτονιές, τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δεν ήταν «υπερβολές» μιας ταραγμένης εποχής. Ήταν η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής οργάνωσης που χρησιμοποίησε την πολιτική ως κάλυμμα.
Αυτό ακριβώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε τώρα.
Γιατί ο φασισμός δεν επιστρέφει πάντοτε με στολές και σύμβολα. Κάποιες φορές επιστρέφει με νέο λογότυπο, προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις και υποσχέσεις «τάξης». Παρουσιάζεται ως αντισυστημικός, ενώ υπηρετεί την πιο παλιά και σκοτεινή εξουσία. Υπηρετεί τη δύναμη του ισχυρού πάνω στον αδύναμο, το μίσος απέναντι στον διαφορετικό, τη βία απέναντι σε όποιον αντιστέκεται.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να λέμε ότι οι θεσμοί θα κάνουν τη δουλειά τους. Η υπεράσπιση της Δημοκρατίας είναι υπόθεση όλων μας. Στα σχολεία και στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και στα μέσα ενημέρωσης, στις πλατείες και στην κάλπη. Με μνήμη, γνώση, αλληλεγγύη και συλλογική δράση. Χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς να αντιγράφουμε τη βία εκείνων που πολεμάμε.
Δεν θα επιτρέψουμε στους καταδικασμένους καθοδηγητές του νεοναζισμού να παρουσιαστούν ως αδικημένοι σωτήρες. Δεν θα δεχτούμε να μετατραπούν οι θύτες σε θύματα και τα θύματα σε υποσημειώσεις. Θα θυμίζουμε ξανά και ξανά τι υπήρξε η Χρυσή Αυγή και πού οδηγεί η κανονικοποίηση του μίσους.
Ο Κασιδιάρης είναι εκτός φυλακής. Η καταδίκη, όμως, παραμένει. Και μαζί της παραμένει η δική μας ευθύνη.
Απέναντι στον φασισμό θα είμαστε πάντοτε πολλοί. Μαζί μας θα στέκονται όσοι βασανίστηκαν, διώχθηκαν και δολοφονήθηκαν επειδή αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι. Ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο Αλέκος Παναγούλης, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Σαχζάτ Λουκμάν, ο Παύλος Φύσσας.
Οι νεοναζί μπορεί να αποφυλακίζονται. Οι ιδέες τους, όμως, δεν δικαιώνονται.
Και η δική μας απάντηση παραμένει αμετάκλητη.
Ποτέ ξανά φασισμός.
Ποτέ ξανά φόβος.
Για πάντα απέναντί τους.
