Η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου, που αγαπήθηκε μέσα από τους ρόλους της σε κινηματογραφικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, όπως έγινε γνωστό το βράδυ της Κυριακής (27/9/26).
Από το 1960, που έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο, μέχρι το 1972, η Ελένη Προκοπίου έλαβε μέρος σε συνολικά 23 ταινίες. Σε πολλές από αυτές είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως όταν αυτός απαιτούσε και χορό, αφού υπήρξε χορεύτρια και είχε η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της σε κάποιες ταινίες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή με ανάρτησή της η ηθοποιός Μέλπω Κωστή…
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η FinosFilm στη σελίδα της, η Ελένη Προκοπίου με σπουδαίο ταλέντο στο χορό, πηγαίες υποκριτικές δυνατότητες αλλά και εξωτική ομορφιά, άφησε το στίγμα της παρότι επέλεξε σε σχετικά νεαρή ηλικία να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή.
Σπούδασε χορό από τα έξι της χρόνια, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη, στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, η οποία είχε φτιάξει δική της σχολή στο Ωδείο Αθηνών. Μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη και σαν παιδιά συμμετείχαν σε παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Αποφοίτησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αποτέλεσε χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.
Από το 1960 μέχρι το 1965 αυτό το ντουέτο συμμετείχε στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της πρωτεύουσας.
Επίσης αποτέλεσε κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα, καθώς έπαιξαν μαζί σε πέντε ταινίες.
Πρωταγωνίστησε σε κάθε είδους ταινία, σε μιούζικαλ, σε κωμωδίες και σε δράματα. Στα πρώτα βήματα της σταδιοδρομίας της, εμφανιζόταν μόνο σαν χορεύτρια, στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Έπειτα είχε έναν ρόλο στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Μικρές Αφροδίτες» (1963), μια ταινία που γνώρισε διεθνή επιτυχία, ακολούθησε «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964), στην οποία υποδύθηκε την Γκιουλινάρ, μια πανέμορφη ανατολίτισσα πριγκίπισσα κάποιου εμιράτου. Στη συνέχεια «Το πρόσωπο της ημέρας» (1965) και το «Ραντεβού στον αέρα» (1965), όπου είχε ρόλο και ως χορεύτρια και ως ηθοποιός και έτσι έγινε μέλος της οικογένειας της Φίνος Φιλμ. Ακολουθεί το «Και οι…14 ήταν υπέροχοι».
Το 1966 είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες, συγκεκριμένα: «Παράνομοι πόθοι» (Φίνος Φιλμ), «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα» (Φίνος Φιλμ), «Οι κυρίες της αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος» (1966).
Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, στις οποίες είχαν ρόλους ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Σωτήρης Μουστάκας, κ.ά.,
Όλα αυτά τα χρόνια εμφανιζόταν ανελλιπώς στο θέατρο. Ντεμπούτο στο θεατρικό σανίδι, έκανε ως χορεύτρια, σε ηλικία 14 ετών στο θέατρο «Ολύμπια» Πειραιώς ως παρτενέρ του διάσημου χορευτή της εποχής, του Δημήτρη Ιβάνωφ.
Μετά τον γάμο της, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου Αντώνη Συρίγο, αποχώρησε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Με τον μετέπειτα σύζυγό της γνωρίστηκαν στα γυρίσματα ταινιών. Από αυτόν τον γάμο απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη.
