Μέχρι το 1700 είχε ολοκληρώσει την κατασκευή ενός τέτοιου οργάνου και μέχρι το 1709 τεσσάρων. Όμως, τα μόνα πιάνα που σώζονται χρονολογούνται στο 1720, στο 1722 και στο 1726·φιλοξενούνται σε συλλογές στη Νέα Υόρκη, στη Ρώμη και στη Λειψία.
Το πιάνο του Κριστοφόρι, ονομάστηκε πιανοφόρτε, επειδή η ένταση του ήχου άλλαζε ανάλογα με την πίεση στα πλήκτρα. Τα τσέμπαλα της εποχής, δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Στόχος του ήταν να ικανοποιήσει την επιθυμία των μουσικών της εποχής του να παίζουν σε μια ευρεία δυναμική γκάμα, από πολύ σιγά ως πολύ δυνατά. Τα πιάνα του Κριστοφόρι είχαν 4 ως 4.5 οκτάβες έκταση.
Χρησιμοποίησε μια σειρά σφυριών τα οποία μόλις χτυπούσαν πάνω στη χορδή, επανέρχονταν στη θέση τους επιτρέποντάς της να πάλλεται ακόμα λίγο. Ακριβώς αυτό το στοιχείο ήταν που έδωσε στους εκτελεστές του οργάνου νέα δυνατότητα ελέγχου του βαθμού δύναμης με την οποία πατούσαν τα πλήκτρα.
Τα όργανα που κατασκεύασε ο Κριστοφόρι είχαν περίπου το μέγεθος και το σχήμα των σύγχρονών του ιταλικών αρπίχορδων, αν και ήταν βαρύτερα. Τα πιάνα του Κριστοφόρι, απομιμήσεις των οποίων κατασκεύασε στη Γερμανία ο Γκότφριντ Ζίλμπερμαν, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την κατασκευή των σύγχρονων πιάνων.
Κατά το 18ο αιώνα, το πιάνο αναδείχθηκε σε βασιλιά των μουσικών οργάνων, σε ολόκληρη την Ευρώπη και έδωσε την αφορμή για να γνωρίσουμε μερικούς από τους σημαντικότερους συνθέτες όλων των εποχών, όπως ο Μπαχ, ο Μότσαρτ, ο Χάιντν και ο Κλεμέντι. Αργότερα όμως κατά το 19ο αιώνα, όταν η μουσική φιλοσοφία των ευρωπαϊκών κοινωνιών διαμόρφωσε ένα ακόμη πιο ανάλαφρο στυλ, αναδείχθηκαν ορισμένοι νέοι συνθέτες που στιγμάτισαν με το έργο τους όχι μόνο την εποχή τους, αλλά και ολόκληρη την ιστορία της μουσικής.
Ανάμεσά τους θα διακρίνουμε τον Μπετόβεν, το Σούμπερτ, τον Σοπέν, το Σούμαν, τον Μέντλεσον, τον Μπραμς, τον Τσαϊκόφσκυ και τον Λιστ.
