Μια ιστορία που έφερε στο φως ο φωτογράφος του Reuters Bassam Khabieh. Φωτογραφίες πριν και μετά. Πριν από έναν βομβαρδισμό. Φωτογραφίες χαμογελαστών προσώπων που αντικαθιστώνται από φωτογραφίες γεμάτες φόβο, δάκρυα και αίμα.
Όλα συνέβησαν στις 6 Μαΐου στη γειτονιά Ντούμα της Δαμασκού, σε ένα δρόμο κοντά στο κτίριο όπου στεγάζεται η Συρο-Αραβική Ερυθρά Ημισελήνου.
Η Γκαζάλ και τα αδέρφια της είχαν φορέσει τα καλά τους και περίμεναν τη βοήθεια των εθελοντών. Σε μια στιγμή, όλα άλλαξαν…
Ο Bassam Khabieh περιγράφει: Κάλυπτα την άφιξη της Ερυθράς Ημισελήνου στην περιοχή. Μετέφεραν φάρμακα και προμήθειες που χρησιμοποιούνται για να δώσουν ψυχολογική υποστήριξη στα παιδιά που έχουν επηρεαστεί από τον πόλεμο.
Όποτε το κονβόι της βοήθειας έμπαινε στην ανατολική Γκούτα, τα παιδιά μαζεύονταν γύρω του, χαρούμενα που επρόκειτο να τους δοθεί φαγητό και φάρμακα. Καθώς ήμουν εκεί, τα παιδιά μου ζήτησαν να τους τραβήξω φωτογραφία για να δουν τους εαυτούς τους στην οθόνη της κάμερας.
Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω μου για να τα φωτογραφίσω. Πρώτα, φωτογράφισα τη Γκαζάλ. Μετά την αδερφή της, η Τζούντι, που κουβαλούσε ένα μωρό που το έλεγαν Σουχάιρ, μου ζήτησε να τη φωτογραφίσω να φιλάει το μωρό.
Ενώ τραβούσα αυτές τις φωτογραφίες, μια οβίδα έπεσε στο έδαφος. Τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν και να κλαίνε μέσα στη σκόνη και τα αίματα.
Η οβίδα σκότωσε μια γυναίκα εθελόντρια από την Ερυθρά Ημισέληνο. Τα παιδιά ήταν τρομοκρατημένα, ειδικά όταν είδαν τη γυναίκα μέσα στα αίματα. Ήταν η πρώτη φορά που είδα πως το παιδικό γέλιο μπορεί να μετατραπεί σε ουρλιαχτά, φόβο και δάκρυα. Δευτερόλεπτα πριν το χτύπημα, τα παιδιά με κοιτούσαν χαρούμενα ενώ ετοιμαζόντουσαν για τη φωτογραφία.
Ήταν πολύ λυπηρή η στιγμή όταν έβαλα το μάτι μου στο φακό για να βγάλω τη φωτογραφία παιδιών που γελούσαν και μετά, όταν ξανακοίταξα μετά τη φωτογραφία, είδα τα ίδια παιδιά να κλαίνε”.
