Το όνομα της Γκλόρια Στάινεμ υπήρξε εδώ και δεκαετίες συνώνυμο του φεμινισμού και της ισότητας των φύλων. Δημοσιογράφος, πολιτική ακτιβίστρια και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, συνέβαλε στη δημιουργία των περιοδικών New York και Ms.
Έχει μείνει γνωστή και για φράσεις όπως «Η αλήθεια θα σε ελευθερώσει, αλλά πρώτα θα σε εξοργίσει», που αποτέλεσε και τον τίτλο του βιβλίου της το 2019.
Ωστόσο, στα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής της καριέρας έκανε κάτι που εκ πρώτης όψεως έμοιαζε εντελώς αντίθετο με αυτό που θα έκανε μία παθιασμένη φεμινίστρια: Γδύθηκε και εργάστηκε ως «κουνελάκι» του Playboy.
Το 1963, η δημοσιογράφος πήγε μυστικά ως εργαζόμενη στο περίφημο Playboy Club της Νέας Υόρκης, προκειμένου να αποκαλύψει τι πραγματικά συνέβαινε πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα του. Το αποτέλεσμα ήταν το ρεπορτάζ «A Bunny’s Tale», το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Show τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1963 και καταγράφει τις συνθήκες εργασίας των γυναικών στο κλαμπ του Χιου Χέφνερ και όπως ήταν φυσικό προκάλεσε σεισμό.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ψεύτικη ταυτότητα
Η Στάινεμ απάντησε σε αγγελία που αναζητούσε κορίτσια «όμορφα και ευχάριστα», ηλικίας 21 έως 24 ετών. Πήγε στην ακρόαση έχοντας μαζί της το απαραίτητο μαγιό ή κορμάκι.
Για τις ανάγκες του ρεπορτάζ δημιούργησε την ταυτότητα της Μαρί Κάθριν Οκς, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως νεότερη γυναίκα με εμπειρία ως σερβιτόρα στο Λονδίνο και χορεύτρια – υποδοχή στο Παρίσι. Η ίδια ήταν τότε 28 ετών, ενώ η «Μαρί» υποτίθεται ότι ήταν 24. Η αντικειμενοποίηση, όπως περιέγραψε, ξεκινούσε από την πρώτη στιγμή που περνούσε κανείς την πόρτα. Ένας φύλακας την υποδέχθηκε φωνάζοντας «εδώ, κουνελάκι, κουνελάκι», ενώ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τής ζητούσαν επανειλημμένα να βγάλει το παλτό της.
Η Γκλόρια Στάινεμ ντυμένη κουνελάκι του Playboy / Getty Images
Την ανάγκασαν να «γεμίσει» το κοστούμι για πιο πλούσιο μπούστο
Η ηλικία της αποδείχθηκε πρόβλημα ακόμη και με την ψεύτικη ταυτότητα. Της είπαν ότι τα 24 ήταν «αρκετά μεγάλη» ηλικία για τη δουλειά. Στη συνέχεια πέρασε από μια σειρά δοκιμασιών, περιτριγυρισμένη από υποψήφιες που φορούσαν ελάχιστα ρούχα και ψηλοτάκουνα. Περίμενε επί ώρες και φωτογραφήθηκε με Polaroid.
Τελικά φόρεσε το χαρακτηριστικό σατέν μπλε κοστούμι του «Bunny». «Ήταν τόσο στενό που το φερμουάρ έπιασε το δέρμα μου καθώς μου το έκλεινε στην πλάτη», έγραψε η Στάινεμ. Το κόψιμο αποκάλυπτε μεγάλο μέρος των γοφών και των μηρών της, ενώ η κατασκευή του κορσέ έσπρωχνε το σώμα προς το στήθος.
Η υπεύθυνη της γκαρνταρόμπας έβαλε πλαστικές σακούλες μέσα στο επάνω μέρος του κοστουμιού, ώστε να δημιουργηθεί επιπλέον μπούστο. Η Στάινεμ διαπίστωσε στη συνέχεια ότι οι εργαζόμενες χρησιμοποιούσαν διάφορα υλικά για τον ίδιο σκοπό, από χαρτομάντιλα και κάλτσες μέχρι σερβιέτες και κομμένες ουρές από άλλα κοστούμια.
Η εμφάνιση, τελικά, ήταν αρκετή για να προσληφθεί χωρίς να χρειαστεί ουσιαστικά να αποδείξει κάτι άλλο. «Χοπ-χοπ, είμαι ένα Κουνελάκι!» έγραψε χαρακτηριστικά.
«Εκπαιδεύοντας τα Bunnies»
Πριν ξεκινήσει να εργάζεται, η Στάινεμ έπρεπε να περάσει από ιατρικές εξετάσεις και γυναικολογικό έλεγχο, ενώ υποβλήθηκε και σε ακτινογραφία θώρακος. Όταν ρώτησε το γιατί, της είπαν: «Είναι δωρεάν και είναι για το καλό όλων». Ακολούθησε το περίφημο «Bunny Training», η εκπαίδευση των «κουνελιών».
Το πρόγραμμα περιλάμβανε μαθήματα μακιγιάζ, μελέτη της «Βίβλου των Κουνελιών», διαλέξεις από την «Bunny Mother» και τον «Bunny Father», εκπαίδευση στη συμπεριφορά μέσα στον χώρο, πρακτική στο πάτωμα και γραπτές εξετάσεις.
Η Στάινεμ μάλιστα έκανε επίτηδες λάθη στο τεστ, ώστε να φαίνεται πιο πειστική ως πραγματική υποψήφια, αλλά και πάλι πήρε την υψηλότερη βαθμολογία στην τάξη της.
Πρόσβαση στα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου του Playboy
Όταν πλέον μπήκε κανονικά στον ρόλο της, κατάφερε να δει από κοντά τον σκοτεινό κόσμο του Playboy Club.
Πίσω από τα χαμόγελα και την απαίτηση τα «κουνελάκια» να εμφανίζονται διαρκώς χαρούμενα, η Στάινεμ περιέγραψε ένα σύστημα απειλών, φόβου και συνεχούς επιτήρησης.
Οι εργαζόμενες απειλούνταν με ποινές, ενώ υπήρχαν ακόμη και «μυστικοί πελάτες» που αξιολογούσαν τη συμπεριφορά τους. Και ο μισθός απείχε κατά πολύ από τα 200 έως 300 δολάρια την εβδομάδα που τους είχαν υποσχεθεί.
Επιπλέον, έπρεπε να αγοράζουν και να πληρώνουν μόνες τους τα ψηλοτάκουνά τους. Πλήρωναν επίσης για τη συντήρηση της στολής και για τα καλσόν, τα οποία έπρεπε να πετιούνται μόλις έχαναν έστω κι έναν πόντο. Ο μισθός τους ήταν μόλις 50 δολάρια την εβδομάδα, ποσό που αντιστοιχούσε ουσιαστικά στον τότε κατώτατο μισθό της Νέας Υόρκης.
Παράλληλα, σημαντικό μέρος από τα φιλοδωρήματά τους παρακρατούνταν. «Το κλαμπ κρατάει το 50% των πρώτων 30 δολαρίων από τα φιλοδωρήματα που χρεώνονται στην κάρτα, το 25% για ποσά έως 60 δολάρια και το 5% στη συνέχεια», για παραγγελίες ποτών. «Μπορούμε να κρατήσουμε όλα τα μετρητά που μας δίνονται στο χέρι, αλλά αν δείξουμε οποιαδήποτε προτίμηση για φιλοδωρήματα σε μετρητά, απολυόμαστε», έγραψε στο άρθρο της για το Show. Κάποια κουνελάκια δεν έπαιρναν καθόλου φιλοδωρήματα, όπως αυτά που ήταν στη γκαρνταρόμπα.
Ακόμα, τα «κουνελάκια» έπρεπε να λένε συγκεκριμένες ατάκες και να παίρνουν συγκεκριμένες στάσειςσώματος, μεταξύ των οποίων το περίφημο «Bunny Stance», μια πόζα με το ένα πόδι μπροστά, και το «Bunny Dip», μια συγκεκριμένη κίνηση για να τοποθετούν ποτά σε χαμηλά τραπέζια χωρίς να «ξεφύγουν» από το ιδιαίτερα στενό κοστούμι.
Η Στάινεμ περιέγραψε επίσης την ταλαιπωρία από τις εξαντλητικές βάρδιες με τα ψηλοτάκουνα. Τα πόδια της είχαν πρηστεί τόσο πολύ, ώστε δυσκολευόταν να φορέσει τα υποχρεωτικά ψηλοτάκουκα, ενώ χρειάστηκε ακόμη και επίδεσμο στη μέση, εκεί όπου το κοστούμι είχε τραυματίσει το δέρμα της.
Παρά τον φόβο ότι θα αποκαλυπτόταν η πραγματική της ταυτότητα, η Στάινεμ κατάφερε να παραμείνει για αρκετό διάστημα στο Playboy Club χωρίς να γίνει αντιληπτή.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της, βίωσε από πρώτο χέρι τον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες πελάτες αντιμετώπιζαν τις εργαζόμενες, ενώ κατέγραψε λεπτομερώς τους κανόνες, τις οικονομικές απαιτήσεις και την πίεση που δεχόταν το προσωπικό.
Το «A Bunny’s Tale» έγινε ένα από τα πιο γνωστά δημοσιογραφικά ρεπορτάζ της καριέρας της και αποκάλυψε από πρώτο χέρι τη ζωή πίσω από τη βιτρίνα της αυτοκρατορίας του Χιου Χέφνερ.
Η ιστορία μεταφέρθηκε στην τηλεόραση το 1985, με την Κίρστι Άλεϊ στον ρόλο της Στάινεμ, ενώ η ίδια επανέκδωσε αργότερα το ρεπορτάζ με τον τίτλο «I Was a Playboy Bunny».
Λίγα λόγια για την Γκλόρια Στάινεμ
Γεννημένη στο Οχάιο το 1934, μεγαλωμένη σε τροχόσπιτο και επαναστάτρια από μικρή, ήταν 10 ετών όταν οι γονείς της χώρισαν και έμεινε να φροντίζει την ψυχικά ταλαιπωρημένη μητέρα της – μια εμπειρία που τη διαμόρφωσε. Είχε ελάχιστη εκπαίδευση μέχρι την έκτη δημοτικού.
Το μεγάλο της όνειρο, ως εκκολαπτόμενη χορεύτρια tap, ήταν να γίνει Rockette, όπως αναφέρουν οι New York Times. Αποφοίτησε από το κολέγιο με άριστα και πίστευε ότι οι γυναίκες πρέπει να μπορούν να ζήσουν όποια ζωή επιλέξουν. Ταξίδεψε στην Ινδία, όπου έζησε για δύο χρόνια και εργάστηκε ως νομική υπάλληλος στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας.
Ως δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια, συνέβαλε καθοριστικά στη μεταφορά ζητημάτων όπως η ισότητα των φύλων, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και η πολιτική εκπροσώπηση των γυναικών στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Μία από τις σημαντικότερες πολιτικές μάχες της Στάινεμ αφορούσε το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 βρισκόταν ήδη στην πρώτη γραμμή της εκστρατείας για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε το 1973 την ιστορική απόφαση Roe v. Wade. Η ίδια είχε κάνει άμβλωση στο Λονδίνο στα 22 της.
Υπήρξε συνιδρύτρια του περιοδικού Ms., το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το φεμινιστικό κίνημα, αλλά και του National Women’s Political Caucus, του Ms. Foundation for Women και του Women’s Media Center.
Παρά το γεγονός ότι επί χρόνια απέρριπτε τον θεσμό του γάμου, το 2000, σε ηλικία 66 ετών, παντρεύτηκε τον περιβαλλοντικό ακτιβιστή Ντέιβιντ Μπέιλ.
Παρέμεινε κοντά και με τον θετό της γιο, τον ηθοποιό Κρίστιαν Μπέιλ, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 2003.
Οι 12 ένορκοι, εννέα γυναίκες και τρεις άνδρες, έχουν ήδη συμπληρώσει περίπου 35 ώρες διαβουλεύσεων μετά από σχεδόν έξι εβδομάδες ακροαματικής διαδικασίας
Ο Αμερικανός πρόεδρος κατηγόρησε ξανά τη Βρετανία για τη μη εμπλοκή της στον πόλεμο με το Ιράν και επέκρινε τόσο το Παρίσι όσο και το Λονδίνο για τις μεταναστευτικές ροές
