Μία νέα συνέντευξη έδωσε ο Γιώργος Κωνσταντίνου και αναφέρθηκε τόσο στον εθισμό του στον τζόγο όσο και στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, περιγράφοντας τα όσα έζησε με τους Γερμανούς.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε ακόμα στην εκπομπή των Rainbow Mermaids και αναφέρθηκε παράλληλα και στους ρόλους που σημάδεψαν την κινηματογραφική του καριέρα. Μάλιστα, ο Γιώργος Κωνσταντίνου παραδέχτηκε ότι στη σκηνή με το προφιτερόλ στην ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο» είχε το περιθώριο να αυτοσχεδιάσει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Με κυνηγούσε… το προφιτερόλ. Μέχρι τώρα με κυνηγάει. Έρχονται κάτι θαυμαστές εκεί στο θέατρο και μου μιλάνε γι’ αυτό. Μου άρεσε πολύ τότε το προφιτερόλ. Τώρα δεν το θέλω, γενικά, δεν μ’ αρέσουν οι πάστες. Δεν τρώω. Εγώ έτρωγα δέκα πάστες την ημέρα. Μ’ αρέσαν πάρα πολύ τότε όλα αυτά», είπε αρχικά ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
«Ήταν αυτοσχεδιασμός. Πεινούσε αυτός ο άνθρωπος. Την ώρα που το περιέγραφε το έβλεπε κιόλας! Σαν να το ‘τρωγε! Και κάπου πήγαινε η γλύκα εδώ και άλλαζε η φωνή του», πρόσθεσε για τη σκηνή από την ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο».
«Περάσαμε πάρα πολύ καλά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Παίζαμε μαζί στο θέατρο και στην πρεμιέρα έγινε αυτό χαμός κάτω και σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος κι εκείνη τι έκανε; Με πήρε από το χέρι…
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ήμασταν τριάντα ηθοποιοί στη σκηνή και με πέρασε μπροστά στο κοινό», ανέφερε ακόμα για τη μεγάλη Ελληνίδα σταρ.
Μιλώντας για την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», ο Γιώργος Κωνσταντίνου ανέφερε: «Μας ακολουθεί πάντα και τον “Αντωνάκη” τον ακούω συνέχεια, και στους δρόμους, και στο θέατρο. “Ο Αντωνάκης! Ο Αντωνάκης!”. Ήταν ένας συμπαθητικός βλάκας. Με αυτή η ταινία ζήσαμε και πάρα πολλά με τη Μάρω (σ.σ. Κοντού). Και μετά κάναμε πολλά πράγματα μαζί. Παίξαμε και στο θέατρο πάλι μαζί κα στην τηλεόραση. Και μας αγαπάει πάρα πολύ ο κόσμος, σαν ζευγάρι! Κάναμε και διαφήμιση μαζί».
Στην ίδια συνέντευξη, ο Γιώργος Κωνσταντίνου για τον εθισμό του στον τζόγο εξομολογήθηκε: «Κοίταξε να δεις κάτι, (σ.σ. μίλησα για τον εθισμό μου στον τζόγο γιατί) καμιά φορά ο παθών πρέπει να είναι και δάσκαλος. Πρέπει να γίνεται και αφηγητής, να πει αυτό που πρέπει να πει. Έτσι κι εγώ ξεκίνησα και είπα ότι κάποτε είχα μια εξάρτηση από ένα κακό πάθος, ίσως το χειρότερο που υπάρχει. Και θα μπορούσανε ένας – δύο άνθρωποι να μ’ ακούσουνε και να το καταλάβουν καλύτερα το πράγμα. Δεν έτυχε ποτέ να συζητηθεί ξανά. Το μόνο που έτυχε είναι ότι έχω γράψει τόσα και τόσα πράγματα και έχω γράψει ένα βιβλίο τότε, το “Showtime” με τη ζωή μου και έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά τη δημοσιογραφία φάνηκε ότι την ενδιαφέρει ο τζόγος. Από όλο το βιβλίο κράτησε μόνο αυτό».
«Από τον πόλεμο, εκείνο που θυμάμαι είναι ότι μπήκαν οι Γερμανοί στο σπίτι μου. Τους θυμάμαι γιατί είχανε κάτι “πέταλα” αυτοί αυτόματα. Μπήκανε μέσα στο σπίτι οι Γερμανοί, γιατί ο θείος μου ήτανε αντάρτης και τους το σφυρίξανε. Ήρθε μια γυναίκα, στο σπίτι, βρίσκει τη γιαγιά μου, τη μάνα του θείου μου δηλαδή και της λέει “κυρία μου πού είναι ο Ερρίκος;”. Ερρίκο τον λέγανε. Λέει “ο Ερρίκος; Δεν ξέρω». Λέει “ξέρετε, μ’ έχει αφήσει έγκυο και τα λοιπά» Οπότε, η γιαγιά μου φώναξε “α, αλήτη!”. “Κοιτάξτε” και βγάζει κάτι γράμματα που της έστελνε από το βουνό. “Είναι επάνω εκεί” λέει και τα λοιπά. Αυτή πάει και τον καρφώνει στη Γκεστάπο, ρουφιάνα, χαφιές.
Μπαίνουν οι Γερμανοί μέσα και πάνω στη σοφίτα είχε αφήσει, αυτός ο κουτός, είχε αφήσει σφαίρες. Βρίσκουν και τις σφαίρες, ο διερμηνέας πάει μπροστά από τους Γερμανούς, αυτά είναι εικόνες σας λέω τώρα, έτσι; Είχε μια χειροβομβίδα! Την οποίαν την είχαν στο μπάνιο μέσα και την πήρε η μητέρα μου και την έβαλε στο στήθος της… Στεκόταν, ήταν έτσι, μπροστά στους Γερμανούς. “Τι είν’ αυτά κυρία Φιλοσόφου;”, Φιλοσόφου, λέγανε τη γιαγιά μου. Η θεία μου τότε, μεσουρανούσε στο βαριετέ και την είχαν λατρέψει οι Γερμανοί. Και έτσι γλιτώσαμε», αποκάλυψε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
«Και η θεία και ο θείος μου, όλα τα αδέλφια του πατέρα μου, όλοι ηθοποιοί ήτανε» πρόσθεσε.
«Ήμουνα μπροστά στον τορπιλισμό της Έλλης στην Τήνο. Η μητέρα μου προσκυνούσε πάντα κάθε Δεκαπενταύγουστο. Και εκείνο τον Δεκαπενταύγουστο ήμουνα μαζί της. Και σκάει η τορπίλη των Ιταλών και φεύγουν τα σίδερα από πάνω και τρέχουμε εμείς στην παραλία πανικόβλητοι. Χαμός έγινε τότε», εξομολογήθηκε ακόμα.
Σημειώνεται ότι ο Γιώργος Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1934 και τα όσα περιέγραψε από την περίοδο του πολέμου τα θυμάται ακόμα παρόλο που ήταν 6 χρονών παιδάκι.
