Οι περισσότερες από εμάς μεγάλωσαν με παραμύθια. Μια φορά κι έναν καιρό… ο πρίγκιπας… η πριγκίπισσα… μετά διάφορα εμπόδια μεταξύ τους… και τέλος η αγάπη που νικούσε τα πάντα… και μετά ζούσαν τον έρωτά τους… ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το πρότυπο μέσα μας. Η αιώνια αγάπη στοίχειωσε τα “θέλω” μας, τους στόχους μας. Και όλες -λίγο ή πολύ- αναζητούμε εκείνον που θα μείνει μαζί μας νικώντας το χρόνο.Αν μιλήσουμε για τους γονείς μας, μερικές γενιές πίσω δηλαδή, όλο αυτό μοιάζει εφικτό. Σήμερα όμως; Γίνεται να μιλάμε για το …ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ή
πρόκειται για μια ουτοπία που απλά μας ταλαιπωρεί;
