Μία νέα τηλεοπτική συνέντευξη έδωσε ο Πάνος Σόμπολος και αναφέρθηκε στην μακροχρόνια πορεία του στο αστυνομικό ρεπορτάζ, αποκαλύπτοντας τις απίστευτα μεγάλες πωλήσεις που είχαν κάποτε οι εφημερίδες, οι οποίες ήθελαν πάντα κάποιο έγκλημα στο εξώφυλλό τους.
Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος ήταν καλεσμένος την Τετάρτη (22.04.2026) στην εκπομπή «Στούντιο 4». Ο Πάνος Σόμπολος μίλησε στην καριέρα του, ενώ παραδέχτηκε ότι στο παρελθόν γίνονταν αγριότητες και τους ζητούσαν να φωτογραφίζουν και να δείχνουν πτώματα και μαχαιρωμένους στις εφημερίδες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Από δω (σ.σ. τη δημόσια τηλεόραση) ξεκίνησα εγώ δημοσιογραφία, στην τότε ΥΕΝΕΔ. Τη δεκαετία του ’70, είχαμε ένα οικογενειακό περιβάλλον. Βέβαια ήμασταν λίγοι. Αργότερα πλήθυνε η κατάσταση εδώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ήμασταν 66 δημοσιογράφοι στην ΥΕΝΕΔ. Ο κανονισμός είχε 65, εγώ ήμουν ο 66ος. Εκτός! Και κάθε χρόνο έπαιρνα βραβείο για τις επιτυχίες! Στην εκδήλωση που γινόταν στις αρχές του έτους, μου δίναν βραβείο. Δεν θέλω βραβείο! Θέλω, αντί να κάνω κάθε μήνα και κάθε δίμηνο συμβάσεις, κάντε μου μια σύμβαση. “Άμα πεθάνει κανένας απ’ τους 65 ή αν συνταξιοδοτηθεί κανένας, θα την πάρεις εσύ τη θέση”, μου έλεγαν. Την πήρα τη θέση το ’82 που ήρθε το ΠΑΣΟΚ. Εγώ δεν είχα σχέση με κόμματα και παρατάξεις», είπε στο ξεκίνημα της συνέντευξής του ο Πάνος Σόμπολος.
«Τα αγαπάμε, τα σεβόμαστε τα κόμματα, τα τιμάμε, τα ψηφίζουμε, αλλά λίγο παραπέρα, δεν χρειάζεται. Και τότε οι 65, γίναμε κάποιες εκατοντάδες. Πάνω από 400! 465», πρόσθεσε ο καταξιωμένος αστυνομικός ρεπόρτερ.
Αμέσως μετά αναφέρθηκε στο ρεπορτάζ που αγάπησε και υπηρέτησε, τονίζοντας: «Πάντα είχε ενδιαφέρον το αστυνομικό ρεπορτάζ. Αυτό που λένε “αίμα και σπέρμα” πάντα το αστυνομικό ενδιέφερε. Θυμάμαι όταν δούλευα στο Έθνος τη δεκαετία ’80 είχε κυκλοφορία 250 – 240 χιλιάδες φύλλα την ημέρα, δηλαδή αστρονομικό νούμερο για τα σημερινά δεδομένα».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Παράλληλα, ανέφερε ο Πάνος Σόμπολος ακόμα: «Θυμάμαι στις συσκέψεις που κάναμε κάθε βράδυ, είχαμε ένα γεγονός χοντρό, αστυνομικό. Χτύπαγε η 17 Νοέμβρη ή είχαμε ένα έγκλημα δυνατό και έλεγε ο μακαρίτης ο Φιλιππόπουλος, ο διευθυντής “πόσα φύλλα θα πάρουμε αύριο παραπάνω;”. Έλεγα εγώ “περίπου 5.000”, “όχι, θα πάρουμε 25.000 φύλλα”. Και πράγματι, παίρναμε από 20, 25, 30.000 φύλλα. Νούμερα δηλαδή που σήμερα μας φαίνονται εντελώς εξωφρενικά. Πάντα μας λέγανε τότε, θέμα αστυνομικό και φωτογραφία για να βάλουμε στην πρώτη σελίδα».
«Δυστυχώς υπήρχε αγριότητα. Θυμάμαι πηγαίναμε στα τροχαία δυστυχήματα και ήταν ξάπλα τα πτώματα κάτω και έπρεπε να τα τραβήξουμε εμείς πλάνα όλα, να τα πάρουμε, να τα φτιάξουμε και να τα δείξουμε στον κόσμο. Μαχαιρωμένους, σφαγμένους, τα δείχναμε όλα τότε! Ήταν πάρα πολύ κακό, αλλά δεν ήταν δικό μας φαινόμενο μόνο. Και στον υπόλοιπο κόσμο συνέβαινε το ίδιο. Στην τηλεόραση. Τα δείχναμε όλα, όχι στις εφημερίδες. Θυμάμαι στην ΥΕΝΕΔ, στην ΕΡΤ2 που έγινε μετά… Σταματήσαν σιγά-σιγά και ευτυχώς που σταματήσανε. Είναι πάρα πολύ κακό», παραδέχτηκε ακόμα ο γνωστός δημοσιογράφος.
«Ένα έγκλημα ενδιαφέρει τον κόσμο πολύ περισσότερο από ό,τι ενδιαφέρει ένα πολιτικό γεγονός, τα καθημερινά πολιτικά, μεταξύ των κομμάτων τσακωμοί….», σημείωσε στη συνέχεια ο Πάνος Σόμπολος
«Εγώ, απ’ τα όσα έχω δει, που τα ‘χω δει σχεδόν όλα σ’ αυτή τη δουλειά που έκανα 45 χρόνια, έχω καταλήξει ότι η φύση του ανθρώπου είναι περίεργη, είναι προς το ανώμαλο και ρέπει προς το κακό. Έτσι έχω καταλάβει τον άνθρωπο. Αλλά τα πράγματα αλλάζουν από τις αρχές που θα πάρει το παιδί από το σπίτι, απ’ τη μάνα, απ’ τον πατέρα, από την οικογένεια, απ’ το σχολείο», δήλωσε αμέσως μετά.
Επίσης ο Πάνος Σόμπολος σημείωσε: «Στα εγκλήματα δεν αποκλείω τίποτα και κανέναν, τα έχω δει όλα».
«Όταν πρώτη φορά πήγα σε ένα πολύνεκρο τροχαίο, στο νεκροτομείο είδα έναν νεαρό που είχε ανοιχτά τα μάτια του και τρέμοντας πάω στον ιατροδικαστή, τον μακαρίτη τον Καψάσκη και του λέω “κύριε Δημήτρη, ένας είναι ζωντανός, δεν έχει πεθάνει!”. “Ποιος μωρέ;”, μου λέει. Και πάμε εκεί στο μάρμαρο που τον είχαν και βλέπει τα μάτια ανοιχτά “ε κλείστα τα μωρέ” μου λέει και μου πιάνει το χέρι για να κλείσω τα μάτια. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Ήμουνα σε μια κατάσταση… Αλλά σιγά σιγά συνηθίζεις. Θα μου πεις “τόσο χοντρόπετσος είσαι;”. Όχι, αλλά άμα κάθε πολύ και λίγο βλέπεις όλο τέτοια, σκοτωμένους, τροχαία, σφαγμένους, ληστευμένους… επόμενο είναι», εξομολογήθηκε ακόμα ο Πάνος Σόμπολος.
«Η εμπειρία παίζει σημαντικότατο ρόλο, καταλαβαίνεις πολλά πράγματα. Εγώ το ‘χα διαπιστώσει αυτό και στην Ασφάλεια τότε Χωροφυλακής, της τότε Αστυνομίας Πόλεων. Ένας καινούργιος που ήταν στο Ανθρωποκτονιών και ασχολείτο με τις δολοφονίες, τα εγκλήματα όπως λέμε, δεν είχε την εμπειρία, τη γνώση. Όσο περνούσε όμως ο καιρός, τόσο έμπαινε στα πράγματα και καταλάβαινε», σημείωσε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του.
Παράλληλα, αναφέρθηκε σε καταδικαστικές αποφάσεις αθώων ανθρώπων.
«Έχω δει πολλές άδικες καταδίκες», δήλωσε ο Πάνος Σόμπολος.
«Στο βιβλίο μου “Τα τραγικά γεγονότα της τελευταίας τριακονταπενταετίας όπως τα έζησα” αναφέρω την υπόθεση στο Οίτυλο της Λακωνίας. Είχε βρεθεί ένα ζευγάρι σκοτωμένο μέσα σε μια ταβερνούλα. Οι χωριανοί έλεγαν εκεί ότι πρέπει να ‘ναι η κόρη. Να τους σκότωσε γιατί τσακώνονταν για τα κληρονομικά. Η χωροφυλακή συλλαμβάνει τότε την κοπέλα ως ύποπτη. Τελικά, προφυλακίστηκε, μη σας τα πολυλογώ. Γίνεται το δικαστήριο, η κοπέλα καταδικάζεται δις ισόβια ότι σκότωσε μάνα και πατέρα. Την κοπέλα εγώ την είχα βρει, είχα πάει στο Οίτυλο της Λακωνίας και είχα μιλήσει μαζί της, της είχα πάρει συνέντευξη και μου έλεγε με… με κλάματα “δεν σκότωσα εγώ, κύριε Σόμπολε, τη μάνα μου και τον πατέρα μου, και μάλιστα τον πατέρα μου τον αγαπούσα τόσο πολύ”.
Τελικά περίπου τέσσερα χρόνια πριν γίνει το δευτεροβάθμιο δικαστήριο – επρόκειτο να γίνει εκείνες τις μέρες – συλλαμβάνουν εδώ στην Αθήνα, μια συμμορία δολοφόνων. Ομολόγησαν τέσσερις-πέντε δολοφονίες και μεταξύ των άλλων ομολογούν και τούτη. Το διπλό έγκλημα στο Οίτυλο της Λακωνίας. Και μάλιστα θυμάμαι τότε, ο διοικητής της Ασφάλειας έστειλε αστυνομικούς μαζί με δύο απ’ αυτούς της συμμορίας για να δείξουν ακριβώς τον τόπο, γιατί λέει, δεν είναι δυνατόν “εδώ καταδικάστηκε η κοπέλα”. Και πήγαν κάτω και τους είπαν αυτοί ότι “εδώ ήταν, εκεί τους βρήκαμε, εκεί κάναμε, εκείνο…”. Και στο δευτεροβάθμιο βέβαια, στο Εφετείο, αθωώθηκε η κοπέλα, αλλά…», είπε.
