Τα 3 δευτερόλεπτα που μπορούν να αποτρέψουν έναν καυγά σκύλων στο πάρκο

Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες-κηδεμόνες σκύλων έχουν ζήσει την ίδια σκηνή.

Δύο σκύλοι πλησιάζουν ο ένας τον άλλο στο πάρκο. Οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ένα χαμόγελο, αφήνουν τα λουριά πιο χαλαρά και περιμένουν να γνωριστούν.

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, η εικόνα μπορεί να εξελιχθεί σε ξέφρενο παιχνίδι ή, στην αντίθετη περίπτωση, σε έναν καυγά που ξεσπά σχεδόν χωρίς προειδοποίηση.

Στην πραγματικότητα, προειδοποίηση υπάρχει σχεδόν πάντα.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν την ουρά ή περιμένουν να ακούσουν ένα γρύλισμα. Οι ειδικοί στη συμπεριφορά των σκύλων, όμως, παρατηρούν ολόκληρο το σώμα. Μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα μπορούν να καταλάβουν αν δύο ζώα αισθάνονται άνετα ή αν η ένταση αρχίζει να ανεβαίνει.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι επαγγελματίες εκπαιδευτές επιμένουν ότι η πρόληψη ξεκινά πριν υπάρξει οποιαδήποτε επαφή.

Το πρώτο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι

Πολλοί πιστεύουν ότι ένας σκύλος που κουνά την ουρά του είναι χαρούμενος. Στην πραγματικότητα, η ουρά δείχνει διέγερση και όχι απαραίτητα θετική διάθεση.

Ένας σκύλος μπορεί να κουνά γρήγορα την ουρά του επειδή είναι ενθουσιασμένος να παίξει, αλλά μπορεί να κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση επειδή βρίσκεται σε κατάσταση έντασης.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική εικόνα. Πού βρίσκεται η ουρά; Είναι χαλαρή ή ψηλά και άκαμπτη; Πώς είναι τα αυτιά; Το σώμα κινείται φυσικά ή μοιάζει να έχει «παγώσει»;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνουν πολύ περισσότερες πληροφορίες από μία μόνο κίνηση.

Τα σημάδια που δείχνουν ότι πρόκειται για παιχνίδι

Οι ειδικοί αναγνωρίζουν εύκολα έναν σκύλο που έχει φιλικές προθέσεις.

Συνήθως το σώμα του είναι χαλαρό, οι κινήσεις του έχουν ελαστικότητα και αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση.

Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι είναι η γνωστή «υπόκλιση για παιχνίδι»: ο σκύλος χαμηλώνει τα μπροστινά πόδια, κρατά ψηλά το πίσω μέρος του σώματος και περιμένει την αντίδραση του άλλου ζώου.

Πρόκειται ουσιαστικά για τον τρόπο με τον οποίο λέει: «Έλα να παίξουμε.»

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού οι ρόλοι αλλάζουν συνεχώς. Ο ένας σκύλος κυνηγά και λίγο αργότερα γίνεται εκείνος που τον κυνηγούν. Υπάρχουν μικρές παύσεις, οι δύο σκύλοι απομακρύνονται για λίγο και επιστρέφουν ξανά.

Αυτή η εναλλαγή δείχνει ότι και οι δύο συμμετέχουν πρόθυμα στην αλληλεπίδραση.

Τα σημάδια που απαιτούν προσοχή

Η εικόνα αλλάζει όταν ένας σκύλος αρχίζει να μένει ακίνητος. Ένα σώμα που ξαφνικά «παγώνει», με το βάρος μεταφερμένο προς τα εμπρός, αποτελεί μία από τις πιο συχνές προειδοποιήσεις ότι η ένταση αυξάνεται.

Το ίδιο ισχύει όταν η ουρά σηκώνεται ψηλά και παραμένει άκαμπτη ή όταν τα αυτιά στρέφονται έντονα προς τα εμπρός και το βλέμμα καρφώνεται επίμονα στον άλλο σκύλο.

Πολλοί περιμένουν το γρύλισμα για να επέμβουν. Οι ειδικοί λένε ότι τότε είναι ήδη αργά. Το γρύλισμα είναι συχνά η τελευταία προσπάθεια ενός σκύλου να αποφύγει τη σύγκρουση. Αν αγνοηθεί, η επόμενη αντίδραση μπορεί να είναι η επίθεση.

Η «σιωπή» είναι μερικές φορές πιο ανησυχητική από το γρύλισμα

Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που εκπλήσσει περισσότερο τους ιδιοκτήτες-κηδεμόνες.

Ένας σκύλος που γρυλίζει δεν είναι απαραίτητα πιο επικίνδυνος από έναν σκύλο που δεν βγάζει κανέναν ήχο.

Αντίθετα, αρκετές συγκρούσεις ξεκινούν χωρίς κανένα προειδοποιητικό γρύλισμα, επειδή το ζώο έχει ήδη περάσει από όλα τα προηγούμενα στάδια της προειδοποίησης μέσω της στάσης του σώματος.

Γι’ αυτό οι εκπαιδευτές δίνουν πολύ μεγαλύτερη σημασία στην έκφραση, στη στάση και στις μικρές αλλαγές της συμπεριφοράς παρά στους ήχους.

Πότε πρέπει να απομακρύνεις τον σκύλο σου

Δεν χρειάζεται να περιμένεις να ξεσπάσει καυγάς.

Αν παρατηρήσεις ότι ένας από τους δύο σκύλους παγώνει, κοιτά επίμονα τον άλλο, κρατά το σώμα του υπερβολικά άκαμπτο ή δείχνει να μπλοκάρει την πορεία του, είναι προτιμότερο να απομακρύνεις ήρεμα τον σκύλο σου και να αυξήσεις την απόσταση.

Η ψύχραιμη απομάκρυνση είναι σχεδόν πάντα πιο αποτελεσματική από τις φωνές ή τα απότομα τραβήγματα του λουριού, τα οποία συχνά αυξάνουν ακόμη περισσότερο την ένταση.

Το μεγαλύτερο λάθος γίνεται στην άλλη άκρη του λουριού

Οι περισσότεροι καυγάδες δεν ξεκινούν επειδή οι σκύλοι «δεν συμπαθούν ο ένας τον άλλο».

Ξεκινούν επειδή οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν ή δεν κατάφεραν να διαβάσουν τα πρώτα προειδοποιητικά σημάδια.

Ένας ιδιοκτήτης-κηδεμόνας που γνωρίζει τη γλώσσα του σώματος του σκύλου του έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Μπορεί να διακόψει μια δύσκολη συνάντηση πριν μετατραπεί σε σύγκρουση, προστατεύοντας όχι μόνο το δικό του ζώο αλλά και τα υπόλοιπα σκυλιά που βρίσκονται στον ίδιο χώρο.

Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα.

Στο πάρκο, οι πιο δυνατές «κουβέντες» ανάμεσα στους σκύλους δεν ακούγονται ποτέ. Εκφράζονται μέσα από μια ματιά, μια αλλαγή στη στάση του σώματος ή μια ουρά που ξαφνικά σταματά να κινείται.

Όποιος μάθει να διαβάζει αυτά τα σημάδια, μπορεί πολλές φορές να αποτρέψει έναν καυγά πριν καν ξεκινήσει.