Είναι ισχυρά σημάδια ενός νέου προφίλ, μιας νέας ταυτότητας και μιας νέας προσέγγισης στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η ομιλία του στη ΔΕΘ, μετά τη δήλωση στη Le Monde, ήταν η χειροπιαστή πρώτη ένδειξη μιας στροφής προς το ρεαλισμό, μιας στροφής καλοδεχούμενης, αφού αποτελεί ταυτοχρόνως και απομάκρυνση από το λαϊκισμό που εκδηλώθηκε τόσο δυνατά το 2014 με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης πάλι στη ΔΕΘ.
Η τωρινή με την τότε παρουσία του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει καμία σχέση. Τότε εμφανίστηκε ο λαϊκιστής ηγέτης που στόχευε στην κατάληψη της εξουσίας, τώρα επιχείρησε να εμφανίσει ένα προφίλ σοβαρού ηγέτη που δεν υπόσχεται, χωρίς θα και κορώνες λαϊκίστικες, ενός ηγέτη που ακουμπάει στο ρεαλισμό και κινείται ως ρεαλιστής πολιτικός που λαμβάνει υπόψη τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται στην Ευρώπη και στο εσωτερικό της χώρας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Θετικό το δείγμα, αλλά θα πρέπει να έχει διάρκεια για να πείσει και προπαντός για να βοηθήσει τη χώρα να βγει από την κρίση και να περάσει στην επιδιωκόμενη (όπως και ο ίδιος τόνισε στην ομιλία στη ΔΕΘ) βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη.
Οι επόμενες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα θα δείξουν αν έχει διαβεί το Ρουβίκωνα και πέρασε στην πλευρά του ρεαλισμού οριστικά, αν έχει απαλλαγεί από ιδεοληψίες και κινείται ως ένας αριστερός ηγέτης που πορεύεται ρεαλιστικά.
Στην πορεία αυτή αναμένεται να έχει μία στήριξη, αφού ο σημερινός πολιτικός ρεαλισμός εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Αν, όντως, έχει συμβεί αυτό που εξέφρασε ο Ματέο Ρέντσι, ότι δηλαδή ο Φρανσουά Ολάντ ξεπέρασε την αναποφασιστικότητα, τότε οι χώρες του Νότου μπορούν να ελπίζουν σε νέους συσχετισμούς που θα ανατρέψουν τη λιτότητα, που θα δημιουργήσουν ένα νέο πεδίο άσκησης οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη, στη δημιουργία δυναμικής για την προώθηση της ανάπτυξης στη γηραιά ήπειρο.
Οι νέοι συσχετισμοί, εφόσον εκδηλωθούν και δεν υπάρξει πισωγύρισμα, αναμένεται να διευκολύνουν τη χώρα μας τόσο στο πεδίο των αξιολογήσεων, όσο και στο σκέλος της διαπραγμάτευσης για το χρέος, αλλά προπαντός στην άσκηση πολιτικής που θα περάσει σε δεύτερο επίπεδο τη δημοσιονομική προσαρμογή και θα δώσει έμφαση και πρωταγωνιστικό ρόλο στις επενδύσεις, την ανάπτυξη και τη δημιουργία νέου πλούτου.
Αν, όντως, οι εξελίξεις πορευτούν προς αυτή την κατεύθυνση, τότε ο ρεαλισμός του Αλέξη Τσίπρα θα μπορέσει να έχει διάρκεια στο χρόνο και επομένως να βοηθήσει πραγματικά τη χώρα να εγκαταλείψει και να αφήσει πίσω τις παθογένειες, γιατί είναι κοινή πεποίθηση και ομολογημένη αμαρτία ότι ο λαϊκισμός που χρησιμοποιούσε το διεφθαρμένο και φθαρμένο πλέον πολιτικό σύστημα είναι η κυριότερη γενεσιουργός αιτία της παρακμής της χώρας και της βύθισης στη μεγαλύτερη ιστορικά κρίση.
