Σε υψηλούς τόνους εξελίχθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής η συζήτηση για το αίτημα άρσης ασυλίας του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Μαρκόπουλου, με την αντιπαράθεσή του με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου να επισκιάζει τη διαδικασία.
Το αίτημα για την άρση ασυλίας του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας προέκυψε έπειτα από έγκληση του προέδρου του κόμματος «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο» και πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη, για συκοφαντική δυσφήμηση και δημόσια εξύβριση, με αφορμή δηλώσεις του Δημήτρη Μαρκόπουλου σε τηλεοπτική εκπομπή της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2025. Κατά τη συζήτηση στη Βουλή, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου άσκησε δριμεία κριτική στον βουλευτή της ΝΔ, επεκτείνοντας την παρέμβασή της και σε άλλες πολιτικές υποθέσεις, με αιχμές για τη στάση του σε ζητήματα που –όπως υποστήριξε– συνδέονται με την κυβερνητική λειτουργία και κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Έχοντας στο στόχαστρο εδώ και μέρες τον Άδωνι Γεωργιάδη η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πήρε το λόγο μετά την τοποθέτησή του Δημήτρη Μαρκόπουλου, και τον κατήγγειλε ότι συνόδευε τον υπουργό Υγείας στην «τραμπούκικη επέλαση» στο νοσοκομείο της Νίκαιας, και ακόμη ότι όντας στο πλευρό του υπουργού, «έδειχνε εργαζόμενους σαν καταδότης» μεταξύ άλλων και τον γιατρό Δημήτρη Ζαζιά ο οποίος βρέθηκε δεμένος πισθάγκωνα «να τον επιτιμά σαν χιλτερίσκος ο κ. Γεωργιάδης».
Η παρέμβασή της προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Δημήτρη Μαρκόπουλου, ο οποίος ζήτησε τον λόγο επί προσωπικού και πέρασε σε ευθεία αντεπίθεση κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας την χαρακτήρισε, μεταξύ άλλων, εκφραστή του μπάχαλου στην ελληνική κοινωνία. «Το μπάχαλο στην Ελλάδα βρήκε την αρχηγό του» δήλωσε, ενώ έκανε λόγο και για «ρουβικωνοποίηση» του κοινοβουλίου, αποδίδοντάς στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας έλλειψη σοβαρότητας.
Η τοποθέτηση του Δημήτρη Μαρκόπουλος προκάλεσε οξείες αντιδράσεις από τα έδρανα της Πλεύσης Ελευθερίας, με αποτέλεσμα η συζήτηση να λάβει χαρακτηριστικά μετωπικής πολιτικής σύγκρουσης, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από το ίδιο το αίτημα άρσης ασυλίας στην ανταλλαγή βαριών χαρακτηρισμών μεταξύ των δύο πλευρών.
