Δικαιολογημένα θα υποστηρίξει κανείς, αφού η ανακοίνωση από το Μαξίμου ήταν γενικόλογη και δεν περιείχε αποφάσεις, αλλά ευχολόγια.
Συγκεκριμένα η ανακοίνωση έλεγε ότι το κυβερνητικό συμβούλιο αποφάσισε “τη λήψη άμεσων νομοθετικών πρωτοβουλιών για τη μείωση της γραφειοκρατίας και την απλοποίηση διαδικασιών, την εφαρμογή της υποχρεωτικής ηλεκτρονικής διακίνησης των διοικητικών εγγράφων, καθώς και τη διασύνδεση και διαλειτουργικότητα των πληροφοριακών συστημάτων της Δημόσιας Διοίκησης και των οργανισμών του δημοσίου τομέα¨. Τουτέστιν ανούσιο μπλα, μπλα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τεράστια ζητήματα, που αν υλοποιηθούν αποτελούν μία επανάσταση, μία επανάσταση που πέρασε στα …ψιλά των ΜΜΕ και θα κινδυνεύσει να παραμείνει στα ψιλά, αν συνοδευτεί από παρόμοιες ανακοινώσεις.
Ας επιχειρήσουμε, όμως να δούμε στο βάθος, των προαναφερόμενων αποφάσεων.
Η εφαρμογή της ηλεκτρονικής διαχείρισης των διοικητικών εγγράφων σημαίνει εκτός από τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, την αύξηση της ταχύτητας επικοινωνίας των υπηρεσιών και συνεπώς όσον αφορά στους πολίτες, τη μείωση του χρόνου εξυπηρέτησης και την εξοικονόμηση 500 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, που τώρα το Δημόσιο πληρώνει για χαρτί και τόνερ, όπως είπε ο ίδιος ο αναπληρωτής υπουργός Χριστόφορος Βερναρδάκης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τεράστιο ποσό που θα μπορούσε να διατεθεί για ισόποση μείωση των φόρων, κοινωνική πολιτική ή ενίσχυση των ευπαθών ομάδων μαζί με τα ….246 εκατομμύρια ευρώ από τα κανάλια.
Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημάνουμε πως η ηλεκτρονική διαχείριση των διοικητικών εγγράφων κολλάει σε άρνηση του προσωπικού να την εφαρμόσει και εξ’ αυτού του λόγου έχει ήδη καθυστερήσει τουλάχιστον δύο μήνες, αφού επρόκειτο να αρχίσει να εφαρμόζεται από την 1 Ιουλίου.
Αλλά κύριε Βερναρδάκη αδυνατώ, όπως και κάθε σκεπτόμενος πολίτης, να κατανοήσει το ζήτημα της άρνησης. Οποιος αρνείται να πάει σπίτι του. Σκληρό μεν, αλλά δεν είναι δυνατόν η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, η εξυπηρέτηση του πολίτη και η εξοικονόμηση 500 εκατομμυρίων ευρώ, αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, να εξαρτάται από τις επιθυμίες του οποιουδήποτε δημόσιου υπαλλήλου. Ελεος πια με τον ανιστόρητο κρατισμό.
Το δεύτερο ζήτημα, η διασύνδεση και η διαλειτουργικότητα των πληροφοριακών συστημάτων της δημόσιας διοίκησης, σημαίνει πολύ απλά, τουλάχιστον για τον πολίτη, πως δεν θα έχει καμία ανάγκη να μεταφέρει έγγραφα, χαρτιά, βεβαιώσεις και δεν ξέρω τί άλλο από υπηρεσία σε υπηρεσία, αφού ο υπάλληλος θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να βλέπει στην οθόνη του όλες τις πληροφορίες για τον συναλλασσόμενο πολίτη.
Πολύ περισσότερο σημαίνει διάθεση όλων των αναγκαίων πληροφοριών ανά πάσα στιγμή και χωρίς κόστος. Οι αμαρτίες του παρελθόντος με τον κατακερματισμό των διαγωνισμών των προμηθειών για να ικανοποιηθούν όλοι οι ημέτεροι προμηθευτές, τις πλήρωνε ο πολίτης με ταλαιπωρία, χάσιμο χρόνου και βεβαίως με κόστος χρηματικό.
Αν η κυβέρνηση πετύχει να εφαρμόσει τη διαλειτουργικότητα θα έχει καταφέρει ένα μεγάλο χτύπημα στη γραφειοκρατία και ο πολίτης, η επιχείρηση και γενικώς οι συναλλασσόμενοι με τις δημόσιες υπηρεσίες θα ανασάνουν βαθιά.
Βεβαίως και πολλές άλλες λειτουργίες θα εκσυγχρονιστούν. Όμως, και μόνο οι προαναφερόμενες θα αποτελέσουν μία πραγματική επανάσταση για την Ελλάδα.
Γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση οφείλει να συγκρουστεί με νοοτροπίες, αντιλήψεις (πολλές φορές και στελεχών της) και προπαντός συμφέροντα που κερδίζουν τεράστια ποσά (500 εκατομμύρια οι προμηθευτές σε χαρτί και τόνερ) από την παραμονή του Δημοσίου στη… λίθινη εποχή της πληροφορικής.
