Για τις ρίζες του από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο αλλά και τον ξεριζωμό που έζησαν οι πρόσφυγες ανεφέρθηκε ο Παύλος Μαρινάκης, σε συνέντευξή του, στην οποία μίλησε με συγκινητικά λόγια και για την γιαγιά του.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σε συνέντευξή του στο pontosnews.gr με την Πόπη Παπαγεωργίου, μίλησε από καρδιάς για την γιαγιά του την Αφρούλα, και τα πολύ σημαντικά μηνύματα που του πέρασε από παιδική ηλικία, αλλά και για όλους τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο που είχε γνωρίσει στη ζωή του, που όπως είπε ήταν ένας «θησαυρός».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όπως εξήγησε, μεγαλώνοντας, γνώρισε πολλές οικογένειες προσφύγων και μέσα από τις αφηγήσεις τους κατανόησε τη δύναμη και την αντοχή που χαρακτήριζαν εκείνη τη γενιά.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Παύλου Μαρινάκη
«Γνωρίζοντας ακόμα περισσότερες οικογένειες προσφύγων από τη Βόρεια Ελλάδα, άρχισα να εκτιμώ τον θησαυρό των ανθρώπων, όπως ήταν η γιαγιά μου.
Ποιος είναι ο θησαυρός; Η υπομονή τους, η οποία δεν ήταν μια υπομονή υποχώρησης, υποχωρητικότητας, ήταν μία υπομονή σοφίας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Έλεγε λίγα και καταλάβαινε πολύ παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους και πολλές φορές απαντούσε με το βλέμμα της.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου η Αφρούλα το λέω και συγκινούμαι γιατί μας είχε πολύ μεγάλη αδυναμία και πολλοί τέτοιοι άνθρωποι βρέθηκαν στον δρόμο μου όταν ήμουν φοιτητής. Σπιτονοικοκυρές, κυρίες που είχαν κάποια πολύ ωραία εστιατόρια που πηγαίναμε και τρώγαμε, μας αντιμετώπιζαν σαν παιδιά τους. Παντού έχω συναντήσει στη ζωή μου φιλόξενους ανθρώπους, αλλά η φιλοξενία των Μικρασιατών και των Ποντίων, η φιλοξενία των προσφύγων, δεν συγκρίνεται με κανενός άλλου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το βασικό το οποίο έκανε είναι να μας κάνει να εκτιμούμε αυτά που έχουμε. Έκανε συνεχώς επίκληση στον πατέρα της, δεν τον ζήσαμε τον πατέρα της εμείς… Μας έλεγε ότι αυτά που έχουμε εμείς ήταν όνειρο ζωής για τους προγόνους της, δεν τα είχανε ποτέ δεδομένα. Ξεριζώθηκαν. Ούτε το σπίτι ήταν δεδομένο, ούτε το φαγητό πάντοτε ήταν δεδομένο. Ούτε το να ξυπνήσουν το πρωί και να είναι ασφαλείς.
Δεν ήθελε να μας σοκάρει όταν ήμασταν μικρά με το να μας πει για το έγκλημα της γενοκτονίας, αλλά μέσα από τις διηγήσεις της, όταν μετά από χρόνια κατάλαβα το μέγεθος του εγκλήματος, κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν πολύ στοχευμένα που μπορούσαν να περάσουν σε ένα παιδί και να τον κάνουν καλύτερο άνθρωπο, όχι να τον θυμώσουν, για να τον κάνουν έναν άνθρωπο που θα μάθει να σέβεται αύριο-μεθαύριο, τη γυναίκα του, τους φίλους του, την οικογένειά του και τον κόσμο στον οποίο ζει και εργάζεται».
