Η αναγκαστική προσαρμογή της συγκυβέρνησης στις απαιτήσεις των εταίρων και των δανειστών κρίνεται επιβεβλημένη καθώς οι αγορές εξακολουθούν να είναι αγριεμένες και δύσπιστες απέναντι στις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας να σταθεί μόνη στα πόδια της αλλά και τις εκλογικές σκοπιμότητες του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Και επειδή η κυβέρνηση είναι αυτή που…κυβερνά και λαμβάνει τις αποφάσεις, η «άγαρμπη» πολιτικά και οικονομικά απόπειρα εξόδου από το μνημόνιο και ολικής επαναφοράς στις αγορές την οδηγεί σε μια στροφή 180 μοιρών από το αρχικό της σχεδιασμό, καθώς η αποδοχή της λεγόμενης «προληπτικής στήριξης» είναι δεδομένη.
Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις πολιτικών και οικονομικών κύκλων να σηματοδοτήσει:
Πρώτον, την συνέχιση και ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με την τρόικα με τα περιθώρια ελιγμών της κυβέρνησης να είναι πλέον περιορισμένα και ιδίως σε ζητήματα όπως το ασφαλιστικό και το εργασιακό
Δεύτερον, την συμφωνία σε ένα…νέο Μνημόνιο με έμφαση στις μεταρρυθμίσεις και τα διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες εμμέσως όμως μπορεί να επηρεάσουν εκ νέου τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, και
Τρίτον, στην επίσπευση πιθανότατα των πολιτικών εξελίξεων από τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις σε συνδυασμό με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας καταγράφουν πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και σχηματισμό νέας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ειδικά με αφορμή το τρίτο σημείο δεν αποκλείεται οι δανειστές να απευθύνουν πρόσκληση στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να…«συμμορφωθεί» και να «υπογράψει» την «νέα συμφωνία», διαφορετικά η προσφυγή στις κάλπες είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη, ώστε οι δανειστές να διαπραγματευθούν και να συμφωνήσουν με μια νέα κυβέρνηση, που θα έχει νωπή λαϊκή εντολή.
Εν κατακλείδι η τρόικα θα ζητήσει και πολιτικές εγγυήσεις για το νέο πρόγραμμα, με την κυβέρνηση να βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της πορείας από τη στιγμή που η έξοδος από το μνημόνιο εξελίσσεται σε όνειρο..χειμερινής νυκτός, το ΠΑΣΟΚ να πνέει τα λοίσθια και τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται προς των πυλών του Μεγάρου Μαξίμου.
