«2ον. Η ΠΝΠ αποτελεί επανάληψη του Αναγκαστικού Νόμου 1611/1950. Η χώρα, με τις πράξεις και τις παραλείψεις της Κυβέρνησης, γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω.
3ον. Η υποχρεωτική δέσμευση των ταμειακών διαθεσίμων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης (ενδεικτικά, Νοσοκομείων, Πανεπιστημίων, Ερευνητικών Κέντρων κ.α.) και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και μάλιστα με αναδρομική ισχύ, σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε μέχρι σήμερα, αποδεικνύει την απελπισία της Κυβέρνησης να βρει πόρους για να καλύψει τις άμεσες και πιεστικές ταμειακές ανάγκες.
Όταν, βέβαια, μέχρι πρόσφατα διαβεβαίωναν την Ελληνική κοινωνία ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από την τελευταία δόση της δανειακής σύμβασης.
Και όταν στη συνέχεια προσυπέγραφαν ότι αυτή θα εκταμιευθεί, εν συνόλω, στο τέλος της αξιολόγησης.
Όλα αυτά συνιστούν αποδείξεις προχειρότητας και δείγματα έλλειψης διορατικότητας.
Μάλιστα, πρόσφατα, στο Νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, η Κυβέρνηση είχε καταθέσει σχετική Τροπολογία για τη χρήση των ταμειακών διαθεσίμων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, χωρίς την υποχρεωτική δέσμευσή τους.
Συνεπώς, η ΠΝΠ επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα κάλυψης των άμεσων ταμειακών αναγκών της χώρας έχει διογκωθεί.
4ον. Η ΠΝΠ υπονομεύει την αυτονομία και την αυτοτέλεια του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και παραβιάζει το Σύνταγμα της χώρας.
5ον. Η υποχρεωτική δέσμευση των ταμειακών διαθεσίμων στερεί επιπλέον πόρους από το τραπεζικό σύστημα και την οικονομία. Πόροι οι οποίοι χρησιμοποιούνται, πλέον, όχι για τη χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα, αλλά για τη χρηματοδότηση του Κράτους. Πόροι, οι οποίοι καλύπτονται με την αύξηση του ορίου παροχής ρευστότητας προς τις Ελληνικές τράπεζες από τον έκτακτο μηχανισμό (ELA) της ΕΚΤ, προκειμένου να αναπληρωθεί η «εκροή καταθέσεων» που η Κυβέρνηση προκαλεί. Και με αυξημένο κόστος για τις τράπεζες, που θα μετακυληθεί στους Έλληνες δανειολήπτες».
Τέλος, οι δύο βουλευτές της ΝΔ καταλήγουν στην ανακοίνωσή τους υπογραμμίζοντας ότι «συμπερασματικά, η αβελτηρία, η πολυγλωσσία, η «δημιουργική ασάφεια» και οι παλινωδίες της Κυβέρνησης, αποδεικνύονται, καθημερινά, επιζήμιες για τη χώρα και τους πολίτες της.
Η αβεβαιότητα βαθαίνει και επεκτείνεται και η «ομίχλη της ανασφάλειας» έχει καλύψει το πεδίο της οικονομίας».
Οφείλει, συνεπώς, η Κυβέρνηση να κινηθεί γρήγορα, πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη».
