Αυτά έλεγε μεταξύ άλλων ο Κώστας Σημίτης πριν ακριβώς 17 χρόνια, στις 14 Μαρτίου 1997, σε μεγάλη πολιτική εκδήλωση στο ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρετάνια” αν θυμάμαι καλά, με καλεσμένο τον Ιταλό κεντροαριστερό ηγέτη και πρώην κομμουνιστή Μάσιμο Ντ΄Αλέμα και θέμα “Η Αριστερά μπροστά στις προκλήσεις της Ευρώπης και του αύριο”.
Η ομιλία του τότε πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ, που τα Χριστούγεννα μάλιστα εκείνης της χρονιάς δώρισε στους πολιτικούς συντάκτες το βιβλίο του Νορμπέρτο Μπόμπιο “Αριστερά-Δεξιά”, έφερε τον τίτλο “12 Προκλήσεις για την Κεντροαριστερά”.
Εκεί μεταξύ άλλων ο…”αρχιερέας” της Κεντροαριστεράς στη χώρα μας μετά το 1980 αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ και στη μεταβατική φάση που βρισκόταν από τον “σοσιαλισμό” στον “εκσυγχρονισμό” και την “σοσιαλδημοκρατία” έλεγε χαρακτηριστικά:
“Το ΠΑΣΟΚ στις νέες προκλήσεις που διανοίγονται στο τέλος του αιώνα, για την Ελλάδα και του λαούς της Ευρώπης δεν υπάρχει δίλημμα επιλογής. Πρέπει να ανταποκριθούμε θετικά με προτάσεις, πρωτοβουλίες, συνεργασίες αν θέλουμε να παραμείνουμε στο προσκήνιο της πολιτικής δράσης και δημιουργικότητας… Στην κατεύθυνση αυτή δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ. Είναι κι άλλες πολιτικές δυνάμεις, είναι ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες που βλέπουν πέρα από προμετωπίδες κομμάτων ή πολιτικών χωροθετήσεων τα πραγματικά μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας και αυτής της χώρας απέναντι στις προκλήσεις των καιρών”.
Μετά λοιπόν από 17 χρόνια με όχημα τους “58”, η πλειοψηφία των οποίων ήταν παρόντες και παρούσες σε εκείνη τη εκδήλωση, και την δεινή θέση στην οποία βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ λόγω των εξελίξεων τα τελευταία τρία χρόνια ο Κώστας Σημίτης βλέπει το όνειρό του για μια “κεντροαριστερά” από τις παρυφές της Δεξιάς ως τις παρυφές της Αριστεράς να γίνεται πραγματικότητα μέσω της “Ελιάς” κατά τα ιταλικά πρότυπα.
Μόνο που το όνειρο του είναι είναι κάπως “κουτσουρεμένο” καθώς τότε φλέρταρε με ένα μεγάλο κομμάτι του ΣΥΝ, που σήμερα αποτελεί την ΔΗΜΑΡ και τώρα πρόκειται για ένα ιδιότυπο άθροισμα ιδιοτελών προσωπικών στρατηγικών και πασοκογενών κομματιδίων και κινήσεων για να διασώσουν πρωτίστως την χαμένη τιμή τη σοσιαλδημοκρατίας εν Ελλάδι.
Μιας σοσιαλδημοκρατίας που μπορεί να παινεύεται για το κοινωνικό κράτος που έχτισε στην Ευρώπη και που τώρα βρίσκεται σε πολιτικό βέρτιγκο κάνοντας στροφή 180 μοιρών, καθώς συμμαχεί και “συνεργάζεται με τους αστούς” όπως θα έλεγε και ο Μάρξ και κυρίως με τον νεο-φιλελεύθερο “μερκελισμό”.
