«Ομολογία ενοχής» χαρακτηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας νωρίτερα, τις παραιτήσεις του Γρηγόρη Δημητριάδη και του Παναγιώτη Κοντολέων. Το κόμμα της αξιωματικής χαρακτηρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη «ενορχηστρωτή» των υποκλοπών «πολιτικών αντιπάλων και ενοχλητικών δημοσιογράφων».
«Οι παραιτήσεις Δημητριάδη – Κοντολέων αποτελούν ομολογία ενοχής του κ. Μητσοτάκη για το δικό του WaterGate, το σκάνδαλο παράνομων παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων και ενοχλητικών δημοσιογράφων», αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωση του, προσθέτοντας ότι «το καθεστώς Μαξίμου πιάστηκε επ’ αυτοφώρω και ο επικεφαλής του καθεστώτος, ο κ. Μητσοτάκης, προφανώς όχι μόνο γνώριζε αλλά είναι ο ενορχηστρωτής των υποκλοπών».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης «τώρα προσπαθεί να διασωθεί θυσιάζοντας τους στενότερους και πιο έμπιστους συνεργάτες του. Το δεξί του χέρι, ανιψιό του και γγ Πρωθυπουργού, κ. Δημητριάδη, και τον επικεφαλής της ΕΥΠ, κ. Κοντολέων, για τον οποίο άλλαξε το νομοθετικό πλαίσιο προκειμένου να τον τοποθετήσει στη θέση του, καθώς δε πληρούσε τα κριτήρια του νόμου».
Ωστόσο, υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι παραιτήσεις και των δύο «αποτελούν και παραδοχή πως όσα έλεγε η κυβέρνηση και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Οικονόμου τόσους μήνες, ήταν χυδαία ψέματα. Ακόμα και όσα έλεγαν οι κ. Κοντολέων, Πιερρακάκης και Γεραπετρίτης στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας πριν μία μόλις εβδομάδα».
«Όσο για τις γελοίες διαρροές του Μεγάρου Μαξίμου που προσπαθεί να μετατοπίσει την συζήτηση από το παράνομο λογισμικό Predator σε δήθεν νόμιμες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ και σε “κλίμα τοξικότητας”, δεν γλιτώνουν κανέναν από τις ευθύνες του. Και αυτές δεν είναι μόνο πολιτικές, αλλά πιθανότατα και ποινικές», συνεχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ.
«Διαβεβαιώνουμε ωστόσο τον κ. Μητσοτάκη ότι τίποτα δεν θα μείνει στο σκοτάδι. Όλα θα διερευνηθούν μέχρι τέλους και ο ίδιος θα λογοδοτήσει για τη πρωτοφανή από τη Μεταπολίτευση και μετά, παράνομη και αντιδημοκρατική εκτροπή που επιχείρησε προκειμένου να στήσει το καθεστώς του», καταλήγει η αξιωματική αντιπολίτευση, σχολιάζοντας, τέλος, ότι «τα καθεστώτα όμως, συνήθως πέφτουν με πάταγο».
