Με εμφανή πρόθεση να προσδώσει στην παρέμβασή του ιδεολογικό και πολιτικό βάθος, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε, το απόγευμα του Σαββάτου (28.03.2026), από τη Λαμία να συνδέσει τη σημερινή συγκυρία με τη βαριά ιστορική μνήμη της πόλης. Αναφέρθηκε στη διαδρομή της Επανάστασης και της Εθνικής Αντίστασης, επικαλούμενος ιδιαίτερα την ομιλία του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία, για να περιγράψει έναν πατριωτισμό που δεν εξαντλείται στη ρητορεία, αλλά συνδέεται με την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια και τη μέριμνα για τους πολλούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας αντιπαρέβαλε τον «αληθινό πατριωτισμό» με την «πατριδοκαπηλία», επιχειρώντας να δώσει στο βιβλίο του και μια σαφή πολιτική προέκταση.Ο πρώην πρωθυπουργός ενέταξε αυτή τη συλλογιστική στη σημερινή διεθνή και εσωτερική πραγματικότητα, μιλώντας για έναν κόσμο ανασφάλειας, πολέμων και διευρυνόμενων ανισοτήτων.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στάθηκε ιδιαίτερα στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, προειδοποιώντας ότι οι συνέπειες των συγκρούσεων δεν έχουν ακόμη κορυφωθεί ούτε στο ενεργειακό πεδίο ούτε στο επίπεδο της κοινωνικής πίεσης. Στρέφοντας το βλέμμα στο εσωτερικό, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση κινείται με «δύο κατευθύνσεις υποταγής»: προς τους ισχυρούς του διεθνούς συστήματος αφενός και προς τις οικονομικές ελίτ στο εσωτερικό αφετέρου.
Η αιχμή της ομιλίας του στράφηκε στην οικονομική κατάσταση της χώρας και στη λειτουργία των θεσμών. Ο κ. Τσίπρας παρέθεσε σειρά δεικτών για να τεκμηριώσει την εικόνα μιας Ελλάδας που, όπως είπε, παραμένει χαμηλά σε κρίσιμους τομείς, από την αγοραστική δύναμη και το κόστος στέγασης έως την ελευθερία του Τύπου και τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Παράλληλα, επιτέθηκε σφοδρά στην κυβέρνηση για τις υποκλοπές, τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μιλώντας επανειλημμένα για «έγκλημα και συγκάλυψη» και αποδίδοντας προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη την πολιτική ευθύνη για ένα καθεστώς, όπως είπε, διαφθοράς και ασυδοσίας.
Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να συνδέσει την κριτική με μια εναλλακτική πολιτική πρόταση. Παρουσίασε ενδεικτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας —από τη μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα έως παρεμβάσεις στα εισιτήρια, στα ενοίκια και στο ηλεκτρικό ρεύμα— επιμένοντας ότι πρόκειται για κοστολογημένες επιλογές. Το κεντρικό πολιτικό του συμπέρασμα ήταν ότι το «όχι» της κοινωνίας προς τη σημερινή κυβέρνηση δεν αρκεί, εάν δεν μετατραπεί σε ένα «μεγάλο, σίγουρο, ρεαλιστικό ναι», ικανό να στηρίξει, όπως είπε, μια ανασυγκροτημένη προοδευτική παράταξη και μια «ισχυρή Αριστερά» με προοπτική διακυβέρνησης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Για το περιεχόμενο και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού τοποθετήθηκαν ο οικονομολόγος Δημήτρης Λιάκος, ο αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Αθανάσιος Λουκούπουλος, η εικαστικός και εκπαιδευτικός Εύα Ρέντζου και ο νομικός Μίλτος Χατζηγιαννάκης, φωτίζοντας διαφορετικές πτυχές της πολιτικής και κοινωνικής του σημασίας. Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε αναλάβει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Μπολάκης.
Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα
Σας ευχαριστώ θερμά για την υποδοχή σας.
Και ιδιαίτερα ευχαριστώ τους ομιλητές στο πάνελ της παρουσίασης :
Τον Δημήτρη Λιάκο,
την Εύα Ρέντζου,
τον Θανάση Λουκόπουλο
και τον Μίλτο Χατζηγιαννάκη.
Και φυσικά τον παρουσιαστή μας, τον Σωτήρη Μπολάκη.
Ξέρετε είναι πάντα χαρά μου να βρίσκομαι στη Λαμία.
Χαρά, αλλά και συγκίνηση.
Κάθε φορά, αυτή η πόλη φέρνει στο μυαλό μου τις μεγάλες στιγμές της αντίστασης του λαού μας.
Γιατί εδώ αναπνέει η ιστορία της πατρίδας.
¨Όχι η ιστορία του 81, αλλά σίγουρα η ιστορία του 21.
Το Ζητούνι, οι μάχες, οι αγώνες, οι θυσίες της ελληνικής επανάστασης.
Ο Θανάσης Διάκος και οι καπεταναίοι της εθνεγερσίας.
Αλλά και πιο κοντά στις μέρες μας, οι άλλοι καπεταναίοι.
Το έπος της εθνικής αντίστασης, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, ο Άρης και η ιστορική ομιλία του στη πλατεία της Λαμίας.
Μια ομιλία που ακόμη και σήμερα αν τη διαβάσεις σου δίνει μια απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι αυτός ο νέος πατριωτισμός στον οποίο αναφέρεται συχνά η Ιθάκη.
Ίσως τελικά δεν είναι και τόσο νέος, αλλά είναι σίγουρα διαφορετικός από αυτόν που μας πλασάρουν ως κυρίαρχο και μοναδικό.
Τον δήθεν πατριωτισμό που δε σε μαθαίνει να αγαπάς την πατρίδα σου, αλλά να μισείς τις άλλες πατρίδες και τους άλλους λαούς.
Ενώ ο αληθινός πατριωτισμός, αφορά την αγάπη για τον τόπο μας, αλλά σημαίνει ταυτόχρονα και έγνοια για μια πατρίδα δικαιοσύνης και προκοπής.
« Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σε όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας, που δε μπορούν να κινηθούν αλλά παραμένουν εδώ στη χώρα μας», έλεγε ο Άρης στην περίφημη ομιλία του στη Λαμία.
Και αναρωτιόταν: «Ποιοι είναι λοιπόν οι πατριώτες; Αυτοί που τρέχουν όπου βρούνε κέρδη, ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα διακρίνει τον πατριωτισμό από την πατριδοκαπηλία.
Και ξεκαθαρίζει και τη σημασία ενός νέου πατριωτισμού, που είναι κοινωνικός, είναι οικονομικός, και πάνω από όλα είναι ηθικός.
Και είναι και επίκαιρος θα έλεγα.
Γιατί σήμερα ζούμε στην εποχή των τρομακτικών ανισοτήτων στον κόσμο αλλά και στην πατρίδα μας.
Μια χούφτα επιχειρηματικά και ολιγαρχικά συμφέροντα συσσωρεύουν αμύθητα υπερκέρδη, ενώ η μεσαία τάξη μπαίνει με φόβο στο Σούπερ Μάρκετ.
Και η εργατική τάξη δε βγάζει το μήνα, ενώ οι περισσότεροι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε δεύτερες δουλειές.
Και πολλές οικογένειες στερούνται ακόμη και βασικά αγαθά.
Τα είδη πρώτης ανάγκης και διατροφής, την αξιοπρεπή στέγη, τη θέρμανση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη στοιχειώδη ψυχαγωγία.
Είναι λοιπόν πατριώτες όλοι αυτοί που βγάζουν τα δισεκατομμύρια ενώ η κοινωνία ασφυκτιά ;
Είναι πατριωτισμός να βγάζεις τα λεφτά σου έξω από τη χώρα και όταν καλείσαι να πληρώσεις φόρους να απειλείς ότι θα πάρεις τις επιχειρήσεις σου εκτός ;
Όχι, δεν είναι.
Όσο και να χειροκροτείς στις παρελάσεις κρατώντας τα γαλανόλευκα σημαιάκια, πατριώτης δε γίνεσαι αν δε νοιάζεσαι τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Με πράξεις, όχι μόνο με λόγια.
Άλλωστε η ίδια η ιστορία μας, μας θυμίζει ότι αυτοί που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης απέναντι στον καταχτητή, ήταν όσοι είχαν μόνο τις πεζούλες τους.
Και ξέρετε, αυτή η ιστορία, η ιστορία της πατρίδας μας είναι κίνητρο, έμπνευση, μάθημα για το χθες, αλλά και οδηγός για το σήμερα: Για το πως θα σταθούμε όρθιοι στις νέες δυσκολίες.
Και ταυτόχρονα είναι πηγή αισιοδοξίας.
Αν αυτός ο λαός τα κατάφερε σε δύσκολες συνθήκες κατοχής και διωγμών.
Θα τα καταφέρουμε και σήμερα, όσο κι αν όλα φαίνονται γκρίζα.
Όσα εμπόδια κι αν υπάρχουν στο δρόμο της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.
Και σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία του λαού μας προς ένα καλύτερο αύριο,
τη δύσκολη μάχη για μια ζωή αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης,
είναι αφιερωμένη η Ιθάκη.
Ως μια συμβολή στη γνώση για το πρόσφατο χτες.
Αλλά και ως ένα όπλο για την κατάκτηση του αύριο.
Για να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι και δυνατοί στα νέα μας ταξίδια.
Που από ότι φαίνεται θα είναι πάλι κόντρα στον καιρό.
Σε έναν κόσμο ανασφάλειας και πολέμων.
Όπου το δίκαιο έχει εκπέσει σε δίκαιο του ισχυρού.
Η ανθρώπινη ζωή σε στατιστική του θανάτου.
Και μια τεκτονική μετακίνηση στις γεωπολιτικές πλάκες, μια βίαιη και αιματηρή ανακατανομή παγκόσμιας εξουσίας, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.
Στο Ιράν, όπου ΗΠΑ και Ισραήλ άρχισαν ένα πολύνεκρο πόλεμο, σχεδόν χωρίς προσχήματα. Και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Στη Γάζα, όπου συνεχίζεται η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από τον Νετανιάχου. Με «παράπλευρη απώλεια» τον Λίβανο.
Και στην Ουκρανία, όπου η ρωσική εισβολή συνδυάζεται με την πολεμική και ανιστόρητη εμπλοκή της Δύσης.
Και πολύ φοβάμαι ότι τις ανθρωπιστικές και οικονομικές επιπτώσεις αυτών των πολέμων, δεν τις είδαμε ακόμη να κορυφώνονται.
Στα καύσιμα, την ενέργεια, το βιοτικό επίπεδο, αλλά και την ασφάλεια του λαού μας.
Φίλες και φίλοι
Μέσα σ’ αυτή την επικίνδυνη διεθνή κατάσταση η Ελλάδα έχει την ατυχία να έχει στο τιμόνι της μια κυβέρνηση που την καθοδηγούν δύο κατευθύνσεις υποταγής.
Η μία είναι η υποταγή, στους ισχυρούς στο διεθνή χώρο, όσο κι αν αυτοί παραβιάζουν κάθε κανόνα δικαίου και ανθρωπισμού. Με χαρακτηριστικές τις ταπεινωτικές για την εθνική μας αξιοπρέπεια υποκλίσεις του πρωθυπουργού στον Τραμπ.
Η άλλη είναι η υποταγή στους ισχυρούς στο εσωτερικό.
Στις οικονομικές ελίτ που κυριαρχούν στη χώρα.
Στα μεγάλα συμφέροντα που διαπλέκονται με το κράτος.
Και στα κυκλώματα που κερδοσκοπούν σε βάρος της πλειοψηφίας, αξιοποιώντας ακόμα και τον πόλεμο ως ευκαιρία εύκολου πλουτισμού.
Ποια ασφάλεια στις συνθήκες αυτές μας παρέχει η σημερινή κυβέρνηση ;
Ποια εθνική και κοινωνική συνοχή, απαραίτητη για να σταθεί η χώρα όρθια στις θύελλες που άλλοι προκαλούν;
Ποια εθνική ευθύνη και αφοσίωση στην πατρίδα και το λαό της;
Από την άλλη όμως, να μην είμαστε μίζεροι.
Η Ελλάδα του κυρίου Μητσοτάκη, διαπρέπει.
Τράπεζες, μεγάλοι όμιλοι, εταιρίες ενέργειας και καυσίμων, διμοιρίες και μεραρχίες «κολλητών» τα πάνε μια χαρά.
Οργιάζουν οι απευθείας αναθέσεις, που στην πλειονότητά τους είναι σκοτεινές υποθέσεις.
Και η άλλη Ελλάδα;
Η δική μας Ελλάδα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που υφίσταται τις επιπτώσεις της υποταγής σε συμφέροντα και κυκλώματα;
Να μια πολύ ενδεικτική εικόνα γι’ αυτή την Ελλάδα, με βάση τα στοιχεία της Eurostat και των πιο επίσημων ευρωπαϊκών οργανισμών.
Η κατάταξή μας ανάμεσα στις 27 χώρες της ΕΕ.
Ακούστε:
Αγοραστική δύναμη, προτελευταίοι.
Υποκειμενική φτώχεια, τελευταίοι
Ελευθερία του Τύπου, τελευταίοι
Καταναλωτική εμπιστοσύνη, τελευταίοι
Ισότητα των φύλων, τελευταίοι
Κόστος στέγασης, τελευταίοι
Προσχολική εκπαίδευση, τελευταίοι
Καθαρή επενδυτική θέση, τελευταίοι
Φιλελεύθερη δημοκρατία, 24οι στους 27.
Εντάξει εκεί δεν καταφέραμε ακόμη να ξεπεράσουμε τον Όρμπαν.
Προσθέστε ότι ο μέσος ετήσιος μισθός είναι στη χώρα μας στην προτελευταία θέση της Ευρώπης, και στο μισό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Προσθέστε επίσης και τα στοιχεία που πρόσφατα δημοσίευσε η Eurostat, σύμφωνα με τα οποία το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο, μειώθηκε για την Ελλάδα από το 70% του ευρωπαϊκού μέσου όρου το 2024 στο 68% το 2025. Κι αυτό πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στο Ιράν.
Κι έτσι η Ελλάδα μοιράζεται την τελευταία θέση με τη Βουλγαρία, της οποίας το ΑΕΠ ανά κάτοικο όμως ανέβηκε από το 66% το 2024 στο 68% το 2025.
Οι άλλοι Βαλκάνιοι ανεβαίνουν και εμείς πέφτουμε.
Αυτή είναι η εικόνα της πραγματικότητας που διαψεύδει τις χιλιάδες λέξεις της κυβερνητικής προπαγάνδας και δείχνει την πραγματική διάσταση της πολυδιαφημισμένης πρόσφατης αύξησης του βασικού μισθού.
Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτά τα συντριπτικά στοιχεία;
Μια κυβέρνηση ανίκανη να αντιληφθεί τις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας.
Που υποτάσσει τα πάντα στην εξυπηρέτηση μιας κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας και του κομματικού της στρατού.
Μια κυβέρνηση καταστροφική για την κοινωνία, επικίνδυνη για την ασφάλεια του πολίτη, αλλά και της χώρας.
Βουτηγμένη στη διαφθορά.
Με ένα πρωθυπουργό προκαθήμενο της διαφθοράς.
Έγκλημα και συγκάλυψη.
Αυτός ο κανόνας χαρακτηρίζει τις πρακτικές του Μεγάρου Μαξίμου σήμερα.
Έγκλημα.
Υποκλοπές.
ΕΥΠ και παρακρατικός κλάδος του Μαξίμου παρακολουθούσαν το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, ακόμα και κάποιες κυρίες της αυλής.
Κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου.
Η εκδίωξη από τις θέσεις τους, του πρωθυπουργικού ανιψιού, του Δημητριάδη, αλλά και του διοικητή της ΕΥΠ που υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, με το που έσκασε το σκάνδαλο, το πιστοποιεί.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Συγκάλυψη.
Αυτό που ένας άξιος δικαστής, Πρόεδρος πλημμελειοδικείου, χρειάστηκε 2.000 σελίδες για να διατυπώσει αναλυτικά ως έγκλημα με ενδείξεις κακουργηματικές ακόμη και για κατασκοπία, κάποιοι στην ηγεσία της Δικαιοσύνης προσπάθησαν άρον άρον να κουκουλώσουν αντί να αποκαλύψουν.
Με εντολές τίνος;
Ξεπλένουν όλη την πολιτική ηγεσία, τον κύριο Μητσοτάκη πρωτίστως, αλλά και τον ανιψιό του, και παραπέμπουν μόνο τους ιδιώτες.
Με εντολές τίνος;
Την ίδια στιγμή τίθενται υπό διωγμό έντιμοι δικαστές, όπως ο κ. Ράμμος, και παρεμποδίζονται οι αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές να ασκήσουν τον έλεγχο που το Σύνταγμα ορίζει.
Με εντολές τίνος;
Έχει με δυο λόγια το σκάνδαλο υπογραφή;
Ναι, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Έχει η συγκάλυψη υπογραφή;
Ναι, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Και δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, για ένα τέτοιο κακούργημα, ο ηθικός και από ότι φαίνεται και φυσικός αυτουργός του, να μη λογοδοτήσει.
Όταν μάλιστα ο ίδιος ο προμηθευτής του παράνομου λογισμικού των παρακολουθήσεων στη κυβέρνηση, ο Ισραηλινός Ταλ Ντίλιαν, ζορισμένος από την απόφαση του δικαστηρίου προειδοποιεί, ή αν θέλετε, εκβιάζει δημόσια τον πρωθυπουργό.
Δεν θα γίνω, λέει, αποδιοπομπαίος τράγος.
Υπενθυμίζοντας την τύχη του Νίξον με το Watergate και υπονοώντας ότι την ίδια θα έχει και ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Με δυο λόγια, στο κέντρο αυτής της ελεεινής συνωμοσίας, που στήθηκε με όρους οργανωμένου εγκλήματος, βάζει τον ίδιο τον κύριο Μητσοτάκη.
Και αναρωτιέμαι :
Υπάρχει σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα, σοβαρή κυβέρνηση και σοβαρός πρωθυπουργός, όπου ένας καταδικασμένος με 126 χρόνια εξαπολύει τέτοιες ευθείες κατηγορίες και απειλές και αυτές μένουν αναπάντητες;
Τόσο πολιτικά όσο και νομικά ;
Σε μένα όμως έσπευσε ο πρωθυπουργικός ανιψιός να στείλει εξώδικο, επειδή τον είπα αυτουργό του εγκλήματος των υποκλοπών.
Όπως έχει κάνει και σε σειρά δημοσιογράφων με αγωγές τύπου SLAP, για να τους εκφοβίσει να μη γράφουν το όνομά του.
Προφανώς δεν είχε διαβάσει ακόμη την απόφαση που αναφέρει 277 φορές το όνομά του.
277 φορές! Με τη βούλα της Δικαιοσύνης.
Αφού είναι τόσο ευαίσθητοι για την τιμή και την υπόληψή τους, γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη γι’ αυτό;
Και κυρίως γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη για όσα τους καταλογίζει ο Ντίλιαν
Κι αν αληθεύει η πληροφορία ότι σκέφτονται να σκαρώσουν μια φωτογραφική νομοθετική ρύθμιση, υποκύπτοντας στον εκβιασμό το Ντίλαν, ώστε αυτός να πέσει στα μαλακά, τότε ας το κάνουν.
Θα είναι η πλήρης επιβεβαίωση ότι δρουν με όρους συμμορίας.
Και δεν θα υπάρχει κανένα πρόσχημα για όσους βουλευτές κάνουν με την ψήφο τους τον εκβιασμό νόμο του κράτους.
Ό, τι όμως και να κάνουν, πολύ φοβάμαι ότι οι ευθύνες θείου και ανιψιού, έχουν πια ξεφύγει από το πεδίο της πολιτικής κριτικής και πολεμικής.
Και έχουν εισέλθει στο πεδίο έρευνας και δίωξης του εισαγγελέα.
Και μάλιστα για κακουργηματικές πράξεις.
Κάτι που δύσκολα πια θα αποφύγουν.
Το κακούργημα των υποκλοπών όμως, δεν είναι δυστυχώς το μόνο έγκλημα που χρεώνεται η σημερινή κυβέρνηση.
Υπάρχει και το έγκλημα των Τεμπών, το ανείπωτο αυτό δράμα για δεκάδες οικογένειες και ταυτόχρονα συλλογικό τραύμα για την ελληνική κοινωνία.
Και σε αυτό το έγκλημα γίναμε μάρτυρες της πιο προκλητικής και χυδαίας προσπάθειας συγκάλυψης.
Την είδαμε, τη ζήσαμε, την ξέρουμε.
Κι έχει την ίδια υπογραφή.
Γιατί ο κύριος Μητσοτάκης αποφάνθηκε από τις πρώτες κιόλας ώρες, για ανθρώπινο λάθος.
Και λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος, τίμησε με μια θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ τον υπουργό που απειλούσε με μηνύσεις όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την ασφάλεια των σιδηροδρόμων.
Ο ίδιος ενορχήστρωσε την καμπάνια εναντίον των συγγενών και οποιουδήποτε ζητούσε οξυγόνο και κάθαρση.
Ο ίδιος ευτέλισε το δράμα και το έγκλημα με ανιστόρητες συγκρίσεις και κρυμμένος πίσω από διαχρονικές ευθύνες.
Ο ίδιος έχει την ευθύνη για το πρωτοφανές μπάζωμα.
Και ο ίδιος, μαζί με τον εκλεκτό του υπουργό Δικαιοσύνης, έχει όλη την ευθύνη για την ταπείνωση συγγενών, δικηγόρων, δημοσιογράφων και κοινού στη δίκη που πριν λίγες μέρες άρχισε στη Λάρισα.
Για τη χυδαιότητα που και σήμερα εξέφρασε ο υπουργός.
Την ασέβεια όχι μόνο προς τους συγγενείς αλλά και προς τη Δικαιοσύνη.
Ακόμα και προς τους νεκρούς.
Ξόδεψαν εκατομμύρια για να διαμορφώσουν ένα χώρο που θα έδινε υποτίθεται τη δυνατότητα μιας δίκαιης δίκης.
Και κατάφεραν να διαλύσουν και τα τελευταία ίχνη εμπιστοσύνης απέναντι και στη Δικαιοσύνη και στις προθέσεις τους.
Και να ενισχύσουν την υποψία ότι όλα όσα έγιναν στη Λάρισα δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ανικανότητας.
Και περιφρόνησης προς νεκρούς και ζώντες.
Είναι και αποτέλεσμα της πρόθεσής τους να εμποδίσουν με κάθε τρόπο την ομαλή διερεύνηση του εγκλήματος και την εύλογη τιμωρία των ενόχων.
Και δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στο τρίτο έγκλημα.
Και την τρίτη ανάλογη συγκάλυψη.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Κορυφή ενός ρυπαρού παγόβουνου, μιας οργανωμένης ληστείας του κοινοτικού χρήματος, αλλά και κάθε αγρότη και κτηνοτρόφου, που ανήκει στις λίστες της τιμιότητας και όχι της Νέας Δημοκρατίας.
Καμιά ευθύνη σε κανένα πολιτικό πρόσωπο κι εκεί.
Θέατρο ντροπής η Εξεταστική που έστησαν.
Κανείς από τόσους άριστους και επιτελικούς, δεν το γνώριζε.
Έπεσαν όλοι από τα σύννεφα.
Και η Δικαιοσύνη;
Έπρεπε να βρεθεί η Ευρωπαία εισαγγελέας για να αρχίσει να ξηλώνεται το κουβάρι με τα βοσκοτόπια και τα αυτοκίνητα πολυτελείας.
Τους Φραπέδες και τους Χασάπηδες.
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που η μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών είναι χρεωμένοι και απελπισμένοι.
Και πολλοί κάνουν μεροκάματα σε άσχετες εργασίες για να επιβιώσουν.
Ενώ οι κτηνοτρόφοι, με τις επιδημίες βλέπουν τα ζώα τους να θανατώνονται, και είναι αβοήθητοι, κυριολεκτικά σε απόγνωση.
Σε αυτή λοιπόν τη στιγμή η επιλογή της κυβέρνησης είναι να συνεχίζεται το πάρτι για λίγους, ισχυρούς.
Για τα καρτέλ με τα υπερκέρδη.
Και για όσους έχουν πρόσβαση σε απευθείας αναθέσεις και στημένους διαγωνισμούς.
Δώδεκα δις ευρώ σε απευθείας αναθέσεις σε έξι χρόνια και οκτώ δις σε διαγωνισμούς με έναν μόνο διαγωνιζόμενο.
Και μόνο τον τελευταίο χρόνο 2,2 δις απευθείας αναθέσεις.
Αυτή, αγαπητοί φίλοι, δεν είναι κυβέρνηση.
Είναι συμμορία της γραβάτας.
Σε μια περίοδο όπου η πλειοψηφία των πολιτών φοβάται να πάει στο σούπερ μάρκετ και στο βενζινάδικο.
Φοβάται να ανοίξει τον λογαριασμό του ρεύματος.
Αυτοί μοιράζουν το δημόσιο χρήμα στους «δικούς τους».
Αφήνουν ανεξέλεγκτη τη κερδοσκοπία των ισχυρών.
Διατηρούν τη χειρότερη αναλογία στην ΕΕ μεταξύ έμμεσων και άμεσων φόρων.
Και δίνουν πίσω κάποια ψίχουλα σε επιδόματα με προφανή ψηφοθηρική σκοπιμότητα.
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι αιτίες της νέας πληθωριστικής κρίσης είναι εξωγενείς.
Αλλά χτες μάθαμε ότι στην Ισπανία η τιμή της βενζίνης ορίστηκε στο 1,57 ευρώ. Και ο ΦΠΑ στα καύσιμα μειώθηκε από 21% σε 10%.
Εκεί ο Σάντσεθ δεν μοιράζει καθρεφτάκια, όπως ο κύριος Μητσοτάκης.
Εδώ όμως επικρατούν οι πολιτικές της υποταγής σε συμφέροντα, που δεν είναι μόνο εξόφθαλμα αντιλαϊκές.
Μπορεί να αποδειχτούν και καταστροφικές.
Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, θέλω σήμερα να καταθέσω ένα μικρό μόνο μέρος των προτάσεων που έχει επεξεργαστεί πλειάδα εξαιρετικών επιστημόνων του Ινστιτούτου για την άμεση αντιμετώπιση των επιπτώσεων του νέου κύματος της ακρίβειας.
Οι δικές μας στρατηγικές αντιλήψεις βρίσκονται βέβαια στον αντίποδα των κυβερνητικών επιλογών.
Τις διαπερνά:
• Η επιδίωξη να μειωθεί η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας, που έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Και την καθιστά ευάλωτη σε κρίσεις.
• Η επιδίωξη να στηριχτούν τα λαϊκά στρώματα, οι αγρότες, η μεσαία τάξη, οι ελληνικές επιχειρήσεις, οι κάτοικοι της νησιωτικής Ελλάδας
• Η αναδιανεμητική προσέγγιση: Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του και στον καθένα με μέτρο τις ανάγκες του.
Ως άμεσα εφαρμόσιμα μέτρα λοιπόν προτείνουμε:
• Μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα στο 13%, για όσο διαρκεί ο «ενεργειακός συναγερμός». Ή εναλλακτικά μείωση του ΕΦΚ στο ελάχιστο προβλεπόμενο. Γιατί δεν είναι αποδεκτό το κράτος να λεηλατεί τα εισοδήματα σε πολλαπλάσιο βαθμό, εκμεταλλευόμενο τις πολλαπλάσιες οι τιμές.
• Πλαφόν στις τιμές διυλιστηρίων για την εγχώρια αγορά.
• Διπλασιασμό των καταβολών του μεταφορικού ισοδύναμου.
• Μείωση του ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια στον μικρότερο συντελεστή του 6%
Και για τη χρηματοδότηση των ελαφρύνσεων αυτών, ας ξεβολέψουμε λίγο τους βολεμένους.
• Αύξηση προκαταβολής φόρου στο 100% (από 80%) για διυλιστήρια και super markets
• Αύξηση της φορολογίας μερισμάτων για τις εισηγμένες εταιρείες από 5% σε 10%.
Ταυτόχρονα έχουμε επεξεργαστεί ένα αναγκαίο πακέτο μέτρων αλληλεγγύης στα ευάλωτα νοικοκυριά:
• Δωρεάν αστικές συγκοινωνίες (από την έναρξη της βάρδιας έως 9:00 το πρωί για τις εργάσιμες ημέρες) και μείωση κατά 50% της τιμής τις υπόλοιπες ώρες και ημέρες.
• Μείωση κατά 30% της τιμής όλων των εισιτηρίων στις ημιαστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες λεωφορείων και τρένων σε όλη την χώρα.
• Παράταση για ένα επιπλέον έτος, χωρίς αναπροσαρμογή του ενοικίου, όλων των μισθωτηρίων συμβολαίων ακινήτων που δηλώνονται ως κύρια κατοικία από νοικοκυριά ή κατοικία φοιτητών και λήγουν εντός του 2026
• Μείωση τιμής KWH ηλεκτρικού ρεύματος έως 30% για λογαριασμούς κύριας κατοικίας.
Θα μας πουν πάλι, φίλες και φίλοι, όπως το συνηθίζουν, ότι αυτά τα απλά και εντελώς ρεαλιστικά μέτρα δεν είναι εφαρμόσιμα, γιατί κοστίζουν πολύ, δεν τα αντέχει η οικονομία, κλπ.
Ίσως μάλιστα ορισμένοι να τα βρουν και σοσιαλιστικά.
Είναι αξιοθαύμαστα πάντως τα λογιστικά τους.
Η οικονομία αντέχει για να μειώνεται η φορολογία του μεγάλου πλούτου και των μερισμάτων, για παράδειγμα.
Αλλά δεν αντέχει μια στοιχειώδη στήριξη της πλειοψηφίας.
Σε κάθε περίπτωση θα τους προλάβω.
Όλα τα μέτρα, που κάποια από αυτά ενδεικτικά ανέφερα, είναι κοστολογημένα μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Θα αναρωτηθείτε όμως:
Τι τα λέτε;
Είναι δυνατό αυτή η κυβέρνηση να συμφωνήσει σε μέτρα υπέρ των πολλών, που θίγουν τους λίγους και ισχυρούς;
Δεν είναι.
Εκείνο όμως που είναι δυνατό είναι να κάνουμε ό, τι μπορούμε, να πιέσουμε όπως μπορούμε, με τους αγώνες και όλα τα μέσα που μας παρέχει το Σύνταγμα, ως πολίτες και συλλογικότητες, αγροτικοί σύλλογοι και συνδικάτα, δήμοι και περιφέρειες, ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση να παρεκκλίνει από την πεπατημένη των pass, που μεταφράζονται σε ψίχουλα για τα νοικοκυριά.
Να γίνει τουλάχιστον σαφές ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
Πιο δίκαιος, σύγχρονος, παραγωγικός, που δεν αφήνει κανέναν στο περιθώριο.
Κοστολογημένος, τεκμηριωμένος, και κυρίως ρεαλιστικός.
Κοντά στην κοινωνία και για την κοινωνία.
Η κοινωνία μας καλείται σήμερα να απαντήσει σε ένα υπαρξιακό ερώτημα:
Μπορούμε να εμπιστευόμαστε την κοινωνική συνοχή, το Κράτος δικαίου, ακόμη και την εθνική μας ασφάλεια, τη ζωή μας, σε αυτούς που έχουν λεηλατήσει τα δημόσια ταμεία, έχουν καταστρατηγήσει το Σύνταγμα και έχουν στήσει ένα καθεστώς διαφθοράς και ασυδοσίας;
Όχι, δεν μπορούμε, απαντάει η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Αυτό το όχι καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις και η καθημερινή μας εμπειρία.
Ένα όχι αποφασιστικό, που είναι προϋπόθεση για έναν άλλο δρόμο.
Για μια άλλη πορεία.
Δικαιοσύνης, δημοκρατίας, προόδου.
Αλλά προσέξτε: μόνο προϋπόθεση.
Γιατί στην κοινωνία και την πολιτική, κάθε όχι παραμένει μισό, όταν δεν συμπληρώνεται από ένα μεγάλο, σίγουρο, ρεαλιστικό ΝΑΙ.
Και σήμερα, δυστυχώς, οι πολιτικές δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν είναι σε θέση να εκπροσωπήσουν αυτό το αναγκαίο ΝΑΙ.
Να προτείνουν μια ρεαλιστική προοδευτική απάντηση, διέξοδο, εναλλακτική στο καθεστώς της διαφθοράς και της ανασφάλειας.
Και να πείσουν μια δύσπιστη κοινωνία.
Μικροκομματικοί υπολογισμοί, μεγαλόστομες και εκτός πραγματικότητας διακηρύξεις νίκης, ανέφικτες προτάσεις συγκολλήσεων, χαρακτηρίζουν την δημοκρατική και προοδευτική πανσπερμία.
Αποχωρήσεις, μετακινήσεις με τη βουλευτική έδρα υπό μάλης, αντιφατικές δηλώσεις, εξουθένωση αξιακή και ιδεολογική, παίρνουν χαρακτήρα πολιτικού εκφυλισμού.
Κι αυτό παράγει και επιτείνει την απογοήτευση, την ιδιώτευση, την αποχή.
Και αυτό επίσης είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο του Μητσοτάκη και της κουστωδίας του στα μίντια και το κράτος.
Ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.
TINA αλά ελληνικά, με λίγα λόγια.
Τι να κάνουμε, λοιπόν;
Δεν πρόκειται βέβαια να παραδοθούμε, έτσι;
Τουλάχιστον όχι αμαχητί, όπως γράφω και στην Ιθάκη.
Το DNA μας, η εμπειρία της διακυβέρνησης, οι αγώνες και η διαδρομή της Αριστεράς άλλωστε, το αποκλείουν.
Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα να κινήσουμε, να στηρίξουμε, να ενθαρρύνουμε, το ΝΑΙ της κοινωνίας.
Το ναι μιας μεγάλης ανασύνθεσης και ανατροπής στην προοδευτική παράταξη.
Το ναι του πολίτη, κάθε συλλογικότητας, κάθε αυθόρμητης ομάδας πρωτοβουλίας, κάθε προσωπικότητας.
Κάθε ανθρώπου της δουλειάς και της δημιουργίας.
Και να εντείνουμε τις προσπάθειες να δημιουργηθεί ένα στιβαρό ανθρώπινο και προγραμματικό θεμέλιο.
Και πάνω σ’ αυτό, πάνω στα γερά θεμέλια του ΝΑΙ εκατομμυρίων ανθρώπων, να οργανώσουμε την πολιτική συλλογικότητα της αλλαγής.
Της συμπερίληψης, της διάρκειας, της προοπτικής και της νίκης.
Έτσι ώστε, στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, η ΝΔ και ο κος Μητσοτάκης να έχουν αντίπαλο.
Και ας είναι όλοι βέβαιοι ότι θα έχουν αντίπαλο.
Μια ανασυγκροτημένη προοδευτική παράταξη.
Μια ισχυρή Αριστερά.
Ικανή να εμπνεύσει, να ενώσει, να καταθέσει εντιμότητα, αγωνιστικότητα, νέα πρόσωπα και ιδέες.
Αλλά και εμπειρία διακυβέρνησης.
Ικανή με δυο λόγια και να νικήσει και να κάνει πράξη τις μεγάλες τομές που έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος μας.
Σας ευχαριστώ.
