Η αποχώρηση του Ιβάνοβιτς θυμίζει σε μεγάλο βαθμό (και) χρονικά την περίπτωση του Αργύρη Πεδουλάκη, ο οποίος αποχώρησε και αυτός μεσούσης της περυσινής σεζόν.
Το πρώτο παιχνίδι του Ντούσκο Ιβάνοβιτς έμελλε να σημάνει το τέλος ενός συνάδελφου του, του Γιώργου Μπαρτζώκα. Οι αιώνιοι αναμετρήθηκαν στην αυλαία της σεζόν, με τον Μπατίστα να δίνει με κάρφωμα στο φινάλε τη νίκη – πρόκριση στους πράσινους, και τους, θεωρητικά φαβορί τότε, ερυθρόλευκους, να αποχωρούν ταπεινωμένοι, και με τη στάμπα ότι χάσανε από τα πιτσιρίκια.
Ακολούθησε η Ευρωλίγκα, με την εικόνα της ομάδας να είναι αρκούντως ικανοποιητική. Ο Παναθηναϊκός παρουσίαζε δύο πρόσωπα, με την ομάδα εντός ΟΑΚΑ να πετάει φωτιές, ενθουσιάζοντας τους φίλους του. Στα εκτός πάλι, υπήρχε θέμα…
Ήταν λες και κατέβαινε διαφορετική ομάδα, παρουσιάζοντας πολύ διαφορετικό πρόσωπο, αρκετά πιο άστοχο. Πολλές ανορθογραφίες κρύβονταν πίσω από την ευστοχία στα 6.75, με τους Σλότερ και Μπλουμς να έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις.
Αυτά στην πρώτη φάση της Euroleague. Γιατί από το top16 και έπειτα, ο Παναθηναϊκός αντί να ανεβάζει, βρίσκοντας ρυθμό, ταχύτητα, άρχισε να παρουσιάζει κάμψη. Ο Νέλσον που άρχισε να παίζει (καθότι αφίχθη τραυματίας) δεν παρουσίασε ποτέ το πρόσωπο που όλοι περίμεναν από αυτόν. Η σούπερ εντός έδρας εικόνα αντικαταστάθηκε από μια φυσιολογική, δηλαδή μιας ομάδας που είχε έλλειψη και λύσεων, αλλά και ποιότητας.
Χαστούκια ήρθαν (ΠΑΟΚ) και λίγο έλειψε να έρθουν κι άλλα (κύπελλο με ΠΑΟΚ), όμως η ομάδα προχωρούσε και τα προβλήματα κρύβονταν, ουσιαστικά, κάτω από το χαλί.
Ο Λαουάλ ήρθε, αλλά δεν έπαιξε ποτέ. Ο Ιβάνοβιτς δεν τον πίστεψε, και είναι χαρακτηριστικό ότι τον άφησε εκτός αποστολής στα ματς κόντρα στην ΤΣΣΚΑ, αλλά και κόντρα στον Ολυμπιακό, που έχασε και τον Τζέιμς Γκιστ, πάλι δεν πάτησε καθόλου παρκέ!
Ένα ακόμα θέμα που δημιούργησε τριβή στις σχέσεις διοίκησης και Ιβάνοβιτς ήταν το θέμα της περιβόητης ελληνοποίησης. Οι διοικούντες το τριφύλλι ήθελαν να δουν παίκτες όπως ο Χαραλαμπόπουλος, ο Παπαγιάννης, ο Διαμαντάκος, ο Λούντζης να παίρνουν μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής, παίρνοντας σοβαρά θέση στο ροτέισον της ομάδας.
Αυτό δεν έγινε ουσιαστικά ποτέ, με τη χρησιμοποίησή τους να είναι μάλλον χωρίς πλάνο και αρκετά χύμα. Λούντζης και Χαραλαμπόπουλος πήραν ξαφνικά μεγάλο χρόνο στα playoffs κόντρα στην πανίσχυρη ΤΣΣΚΑ, χωρίς να έχει γίνει η κατάλληλη προεργασία νωρίτερα μέσα στη σεζόν.
Το κύκνειο άσμα του Ιβάνοβιτς ήταν το χτεσινό παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός παρουσίασε μαζεμένες όλες τις ανορθογραφίες και τα προβλήματα που τον ταλανίζουν. Χωρίς πλάνο επιθετικά, με πολλά μακρινά σουτ, κακή κυκλοφορία, χωρίς παίκτες (πλην Παππά ίσως) που μπορούν να δημιουργήσουν μόνοι τους απειλή για τον αντίπαλο, και μόνο ρήγμα τη συνεργασία Διαμαντίδη και Μπατίστα. Όλοι οι υπόλοιποι έμειναν αναξιοποίητοι.
Ο Γιάνκοβιτς ξεκίνησε με 10 πόντους στο ξεκίνημα, αλλά στη συνέχεια χάθηκε. Ο Παππάς έδωσε λύσεις στη 2η περίοδο και είχε ανάλογη πορεία. Στην αδυναμία δημιουργίας των πρασίνων απαντούσε με τον… Μποχωρίδη (με τον Ολυμπιακό να χτίζει σε εκείνο το σημείο και τη διαφορά στο σκορ).
Κάπως έτσι ήρθε το τέλος σε μια σχέση που ξεκίνησε αρκετά (δεδομένων και των συνθηκών) καλά, ωστόσο δεν παρουσίασε την εξέλιξη που άπαντες θα ήθελαν και είχε άδοξο τέλος. Φυσικά, η κακή εικόνα του Παναθηναϊκού δεν είναι αποκλειστικά έργο Ιβάνοβιτς, καθώς ο φετινός Παναθηναϊκός στερείται ποιότητας και λύσεων (χωρίς, δε, το Γκιστ τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα). Οι χειρισμοί του Ιβάνοβιτς, όμως, όχι μόνο δεν έκρυψαν τις ανορθογραφίες της ομάδας, αλλά τις έκαναν ευδιάκριτες ακόμα και στους πλέον αμύητους του μπάσκετ…
Δημήτρης Βάλσαμος
