Την στιγμή που αντίκρισαν χωρίς τις αισθήσεις του, τον Γιώργο Μαζωνάκη, περιέγραψε ένας από τους διασώστες που κλήθηκε στην κλινική του Κολωνακίου όπου βρισκόταν ο αγαπητός τραγουδιστής λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή το μεσημέρι της Τετάρτης (09.09.2026) και βυθίσει στο πένθος ολόκληρη την χώρα.
Μιλώντας στο Star, ο διασώστης αναφέρθηκε στους δύο γιατρούς που εργάζονταν στην κλινική πλασταφαίρεσης και είχαν αναλάβει την θεραπεία του τραγουδιστή, λέγονταν ότι ήταν ιδιαίτερα ψύχραιμοι. Μάλιστα, όπως είπε χαρακτηριστικά, οι διασώστες αρχικά δεν κατάλαβαν οι διασώστες ότι ο άνθρωπος ο οποίος βρισκόταν μπροστά τους, τον οποίο προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή του, ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όπως δήλωσε, το κατάλαβαν λίγο μετά, ενώ έκαναν όλες τις διαδικασίες που λέει το πρωτόκολλο όσον αφορά την ανάληψη και στη συνέχεια τον μετέφεραν στο νοσοκομείο καθ’ οδόν του είχαν χορηγήσει και οξυγόνο. Τον έβαλαν στο ασθενοφόρο και από κει και πέρα συνεχίστηκε πάλι ένας μεγάλος αγώνας μέχρι να φτάσουν στο νοσοκομείο.
«Στα πρώτα ένα, δύο λεπτά, στα πλαίσια του ιστορικού δηλαδή που λαμβάναμε εκεί πέρα από τους γιατρούς που ήταν στην κλινική, τότε καταλάβαμε ότι ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Δεν το ξέραμε. Δεν είχε διαβιβαστεί αυτό το πράγμα.
Μας το είπαν οι γιατροί. Γιατί και εμείς πάνω στην ανάγκη μας να μπούμε στο πρωτόκολλο κατευθείαν και να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες, δεν κοιτάξαμε πρόσωπο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Οι γιατροί ήταν ήρεμοι και επαγγελματίες. Λιγομίλητοι ήταν. Δεν μας είπαν κάτι παραπάνω. Μας είπαν ότι πήγε να κάνει μια, μια θεραπεία εκεί πέρα ο άνθρωπος και πριν ξεκινήσει ότι έπεσε σε καρδιακή ανακοπή και ότι ξεκινήσανε να κάνουν και αυτοί προσπάθειες αναζωογόνησης», περιέγραψε αρχικά ο διασώστης, Λεωνίδας Σιδηρόπουλος.
Σε ερώτηση για το αν ο αγαπητός καλλιτέχνης είχε τις αισθήσεις του την ώρα που μπήκαν στο ιατρείο, απάντησε: «Όχι, ήταν ήδη σε καρδιακή ανακοπή. Εντάξει, το χρώμα του ήταν όπως είναι ένα, ένα χρώμα ενός ανθρώπου που είναι σε ανακοπή. Προφανώς ήταν ωχρός. Δεν είχε οξυγονωθεί ο άνθρωπος. Ξεκίνησαν τα παιδιά κατευθείαν να κάνουν συμπιέσεις και εμφυσήσεις με τον εξοπλισμό το δικό μας.
Του χορηγήσαμε και οξυγόνο. Κρίναμε ότι είναι πιο σκόπιμο να φύγουμε γρήγορα από το σημείο. Δεν είχαμε να προσφέρουμε κάτι περισσότερο εκεί πέρα στην κλινική. Ο άνθρωπος δεν ζούσε, ήταν σε ανακοπή, αλλά ταυτόχρονα γινόντουσαν προσπάθειες για να αναταχθεί. Οι οποίες προσπάθειες συνεχιστήκαν και μέσα στο ασθενοφόρο καθ’ όλη τη διαδικασία μέχρι να πάει στο νοσοκομείο “Ελπίς”».
