Κηδεία Γωγώς Μαστροκώστα: Σπαρακτικό το αντίο από τον Τραϊανό Δέλλα και την κόρη τους Βικτώρια – «Το μόνο που ήθελα ήταν να σε φροντίζω», «Σ’αγαπώ μαμά»

Δυο επικήδειοι σπαρακτικοί, δυο επικήδειοι ειπωμένοι από τους πιο κοντινούς ανθρώπους της ζωής της, εκείνους που στάθηκαν και αγάπησαν την Γωγώ Μαστροκώστα όσο κανείς άλλος. Ο σύζυγός της Τραϊανός Δέλλας και το σπλάχνο της, η κόρη της Βικτώρια μίλησαν από την ψυχή τους κάνοντας τον πόνο τους κουράγιο και τις λέξεις τους να υψώνονται στον ουρανό.

Πρώτα η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα, Βίκτωρια, «άγγιξε» όλους τους παρευρισκόμενους στην κηδεία της μητέρας της όταν ξεκίνησε τον επικήδειο της, όπως και μετά ο Τραϊανός Δέλλας που αποχαιρέτησε την γυναίκα της ζωής του.

«Ξέρω πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι, όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια», ανέφερε η κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα, Βικτώρια, στον επικήδειό της, προσπαθώντας να πει το τελευταίο «αντίο» στην κηδεία της μαμάς της και δίνοντας μία γεύση από την προσωπικότητα της μητέρας της.

«Αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά και πάλεψε με χαμόγελο, όχι με φόβο. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μία υπέροχη σύζυγος, μία αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μία δυνατή αδερφή. Και πάνω απ’ όλα μία φανταστική μαμά», είπε η Βικτώρια.

«Μαμά, μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη, να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη.

Είσαι και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου. Και τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου, γιατί αυτό το φρόντισες εσύ.

Στον γάμο σου, είχες γράψει ένα ποίημα για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ ένα στίχο. “Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική”. Σ’ αγαπώ μαμά. Δεν σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου», είπε η Βικτώρια στον επικήδειό της.

Με την σειρά του και ο Τραϊανός Δέλλας αποχαιρέτησε την παντοτινή του αγάπη: «Άγγελέ μου… αγάπη μου. Έτσι με φώναζες. Έτσι με αποκαλούσες πάντα. Ο φύλακας άγγελός μου εσύ. Στο πεντηκοστό τρίτο γενέθλιο, όταν έμεινα απ’ έξω απ’ το δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν… συνειδητοποίησα ένα πράγμα. Εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα.

Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου.

Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις. Η ομορφιά και η λάμψη σου, μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ είσαι ο άγγελος και όχι εγώ.

Μπορεί να μη στάθηκε στα μάτια σου δάκρυ όλα αυτά τα χρόνια για να μην προδοθείς, για να μη σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυα, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό”, γιατί απ’ την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό… τη Βικτώρια.

Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Και το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας κι ευτυχώς είναι ανεξάντλητα. Όλα αυτά τα χρόνια ζήσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουνα, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου.

Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δε σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου. Σε κάθε τράνταγμα που φώναζες, ήμουν εκεί. Μαζί σου. Ζήσαμε τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, με ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και τα πολύ δύσκολα μαθήματα.

Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που κρύβεις μέσα σου. Το “σ’ αγαπώ”, όσο κι αν το πω, είναι πολύ λίγο γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα.

Το “ευχαριστώ” είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό, που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου. Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα… “μη φοβάσαι. Θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”.

Και βγήκαμε… όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά, κολυμπούσαμε σε ωκεανό… Αλλά και πάλι, σου είπα… “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα”. Και το ’κανες. Κι εγώ… θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο… σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου. Γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα… πέτα ψηλά. Μακριά από κάθε ασθένεια… μακριά από κάθε πόνο… μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου…

Αλλά όπου κι αν είσαι να ξέρεις η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω… που τ’ αφιερώνει ο ένας στον άλλον… “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω…

Αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη ότι πάλι… πάλι, πάλι σε εσένα θα ’ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα φοβόμουνα… Πως για μια φορά και πάλι… θα ξανασκοτωνόμουνα”.

Ένα μεγάλο “ευχαριστώ” που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας απ’ τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια στιγμή. Να κρατήσετε αυτές τις στιγμές.

Να αγαπιέστε… επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο… να αγκαλιαστούμε περισσότερο… αλλά δυστυχώς, δε μπορούσαμε. Αυτό θα ’θελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δε λύγισε ποτέ. Και στέκομαι τόσο μικρός μπροστά της. Σε αυτά που μας έχει μάθει… που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ.

Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μη φαινόταν… μπορεί να μην το έλεγε αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δε θα πω “καλό ταξίδι”, μωρό μου γιατί δε θα φύγεις ποτέ. Θα ’σαι μέσα μας… σε όλους μας.

Ευχαριστώ πολύ για όλα».

Τραγικά ήταν τα πρώτα λόγια της μητέρας της η οποία όταν είδε το λευκό φέρετρο της κόρης της είπε «καλώς το αστέρι μου, καλώς το λουλούδι μου». Εκείνη έφτασε στην εκκλησία και έπεσε στην αγκαλιά του Τραϊανού Δέλλα.

Απαρηγόρητη ήταν και η αδερφή της Γωγώς Μαστροκώστα η οποία λύγησε και έβαλε τα κλάματα μόλις πάτησε το πόδι της στην εκκλησία και έπεσε στην αγκαλιά των ανθρώπων της. Ο κολλητός φίλος της Γωγώς Μαστροκώστα, Χάρης Σιανίδης βρισκόταν εκεί δίπλα στη Μαρία Καλαβρία επίσης φίλη της.

Νωρίτερα στην κηδεία έφτασαν πολλοί γνωστοί της ελληνικής showbiz και του καλλιτεχνικού, πολιτικού και αθλητικού χώρου για την αποχαιρετήσουν την Γωγώ Μαστροκώστα.

Η κηδεία της ξεκίνησε και επίσημα στις 12 το μεσημέρι στον Ι.Ν Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό, με συγγενείς και φίλους να έχουν ήδη ξεκινήσει να φτάνουν στην εκκλησία.

Η δυναμική Γωγώ Μαστροκώστα έδινε για πολύ καιρό μάχη στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, αλλά δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία της πνοή τα ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας (25.05.2026), με την κόρη της να ανακοινώνει τον θάνατό της.

Το φέρετρο της Γωγώς Μαστροκώστα έφτασε στην εκκλησία λίγο πριν της 11:00, η οποία έχει στολιστεί με λουλούδια και στεφάνια που έχουν στείλει συγγενείς και φίλοι που ήθελαν να την τιμήσουν.

Ο χαμός της σκόρπισε θλίψη στην οικογένειά της, στους φίλους της αλλά και σε εκείνους που την γνώρισαν μέσα από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις.

Η κηδεία της τελείωσε λίγο μετά τις 13:00 και η σορός της θα μεταφερθεί στο Μεσσολόγγι όπου θα γίνει και η ταφή στο Ευηνοχώρι, δίπλα στον πατέρα της.