Βιολογικές επικαθήσεις, ρύποι, αποκολλήσεις και ρωγμές είναι μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα συγκεκριμένη τμήματα (κυρίως οι γύψινοι φεγγίτες), όπως παρουσιάστηκαν στην έκθεση, που συντάχθηκε από τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεότερων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, η οποία πήρε το «πράσινο φως» από τα μέλη του ΚΑΣ.
Συγκεκριμένα, τα παραπάνω προβλήματα θα αντιμετωπιστούν, μεταξύ άλλων, με την απομάκρυνση των επικαθίσεων, τη συμπλήρωση των διαμπερών ρωγμών, την ενίσχυση με μεταλλικούς συνδέσμους, τις συγκολλήσεις ταυτισμένων θραυσμάτων και ετοιμορροπιών, καθώς και με αισθητική αποκατάσταση. Στις περιπτώσεις όπου οι φθορές είναι μη αναστρέψιμες, προτάθηκε η λήψη εκμαγείων και η παρασκευή αντιγράφων.
Η Μονή Δαφνίου, το σημαντικότερο μνημείο της μεσοβυζαντινής περιόδου στην Αττική που περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, είχε υποστεί σοβαρές φθορές, ειδικά μετά τους τελευταίους μεγάλους σεισμούς του 1981 και του 1999, καθώς και πολλές επεμβάσεις, οι οποίες, όμως, δεν είχαν αλλοιώσει την ιστορικότητά της. Η πρώτη εκκλησία κατασκευάστηκε τον 6ο αι. μ.Χ., περίπου στα μέσα της αρχαίας Ιεράς Οδού, την οποία ακολουθούσαν οι γιορταστές των «Ελευσίνιων Μυστηρίων» στο σημείο όπου στην αρχαιότητα βρισκόταν το Ιερό του Δαφναίου Απόλλωνα. Επειδή η θέση της βασιλικής είχε στρατηγική σημασία, οχυρώθηκε με τείχος που επισκευάστηκε και συμπληρώθηκε επί Ιουστινιανού (527-565 π. Χ.).
Ο σημερινός ναός κτίστηκε τον 11ο αιώνα, στον οκταγωνικό ρυθμό, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο τεράστιος τρούλος, που σκεπάζει σχεδόν όλο το εσωτερικό του κτιρίου. Στην ίδια περίοδο ανήκουν και τα περίφημα ψηφιδωτά της, τα οποία κάνουν την εκκλησία να ξεχωρίζει από όλους τους βυζαντινούς ναούς της Αττικής.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
