Ο ήλιος σχεδόν είχε βασιλέψει, και εκείνος μαζί με άλλους 30 έφιππους Δελήδες διέσχιζαν με κάθε προφύλαξη, το πυκνόφυτο σκοτεινό δάσος στους πρόποδες των τρανσυλβανικών Άλπεων… Μια απόκοσμη ομίχλη έκανε την εμφάνιση της στο δάσος. Ευτυχώς τα σύννεφα δεν ήταν πολλά και σε λίγο το ολόγιομο φεγγάρι θα τους επέτρεπε να βλέπουν καλά. Ο Ορχάν είχε ένα άσχημο προαίσθημα από την ώρα που ο Καιμακάμης διοικητής του,τους έστειλε να ανιχνεύσουν το δάσος και το ποτάμι Arges που το διασχίζει. Έπρεπε να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά και να κοιτάξουν για άνδρες της εμπροσθοφυλακής του εχθρού.
Ο Μπερεκέτ αφαιρέθηκε από την θέα και τράβηξε απαλά τα χαλινάρια από το αραβικό λευκό του άτι, μειώνοντας τον καλπασμό του. Το ποτάμι αν και Ιούνιος μήνας, κατέβαινε μανιασμένα από το βουνό. Δεξιά και αριστερά από τις όχθες του υψωνόταν σχεδόν κάθετα, τεράστιοι ορεινοί δασωμένοι όγκοι. Κάπου εκεί θα πρέπει να κρύβεται ο άρχοντας Βλάντ, σκέφτηκε ο Οθωμανός στρατιώτης και ένιωσε τις τρίχες της κεφαλής του να σηκώνονται.
Η έφιππη ομάδα του συνέχισε να κατευθύνεται βόρεια. Με την άκρη του ματιού του ο Μπερεκέτ νόμισε πως έπιασε μια κίνηση στα δεξιά του, στις παρυφές του δάσους, στα δέντρα. Κοίταξε καλύτερα αλλά δεν είδε το παραμικρό. Ο ήχος του ορμητικού ποταμού τον εμπόδιζε να ακούσει καλά. Το άγχος άρχισε να φεύγει από κορμί και την ψυχή του Οθωμανού Δελή. Μέχρι στιγμής δεν είχαν βρει το παραμικρό ίχνος από τον εχθρό. Ύψωσε το χέρι του και οι περίφημοι Τούρκοι ιππείς σαν ένας άνθρωπος σταμάτησαν τα άλογα τους. Η περιοχή ήταν καθαρή. Θα γύριζαν πίσω στο στρατόπεδο τους.
Όπως οι ακρίδες επιτίθενται στα σπαρτά έτσι ξεπρόβαλαν και όρμησαν από τα δέντρα οι άνδρες του εχθρού. Βλάχοι όλοι τους, με ασημένιες πανοπλίες που λαμποκοπούσαν απόκοσμα κάτω από το φως του φεγγαριού, χωρίς να φωνάζουν, σαν φαντάσματα, σαν τζίνια της κόλασης με τρομακτικές περικεφαλαίες, δίχως πρόσωπο μόνο με δυο τρύπες για μάτια, σήκωναν και κατέβαζαν με ορμή τα τεράστια σπαθιά τους πάνω στους άτυχους Δελήδες της ομάδας του Ορχάν. Οι Τούρκοι δεν κατάλαβαν τι τους χτύπησε. Σε λίγα λεπτά ήταν όλοι τους νεκροί. Το αίμα τους, έρεε στις όχθες και κοκκίνιζε το ποτάμι. Διακρινόταν καθαρά πια κάτω από το φως του φεγγαριού. Ο Ορχάν αποφάσισε να πεθάνει τιμημένα. Τράβηξε το κυρτό σπαθί του και σπιρούνισε το άλογο του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ www.onalert.gr
