Ο Βασίλης Ζούλιας μίλησε για ακόμα μια φορά ανοιχτά για τη μακροχρόνια μάχη του με τον εθισμό, περιγράφοντας το σκοτάδι της εξάρτησης αλλά και τη λύτρωση της απεξάρτησης. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας περιέγραψε τον εθισμό ως μια σύγχρονη, επώδυνη ασθένεια κατά την οποία ο άνθρωπος φτάνει σε συναισθηματικό πάτο, νιώθοντας την ανάγκη να βάλει τέλος στη ζωή του.
Στην ανάρτηση που πραγματοποίησε στο Facebook τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, ο Βασίλης Ζούλιας συνέκρινε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται δημόσια ο εθισμός στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα. «Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν την σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Μην ακούσω τώρα μα τα είχε όλα, γιατί κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω άλλη μια», έγραψε ο σχεδιαστής.
Ανατρέχοντας στα όσα έζησε ο ίδιος, περιέγραψε την αδιέξοδη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος που παλεύει με την εξάρτηση. «Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα. Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης.
Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση. Στο τέλος όπως στη δική μου περίπτωση δεν αντέχεις ούτε να πίνεις, ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό ας πούμε. Έζησα».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα», κατέληξε.
Μέσα από τη δική του πορεία, συχνά τοποθετείται δημόσια για να ευαισθητοποιήσει κοινό γύρω από τις εξαρτήσεις, τονίζοντας τη σημασία του να ζητά κανείς τη σωστή βοήθεια και να αντιμετωπίζει τον εθισμό ως ασθένεια και όχι ως αδυναμία χαρακτήρα.
