Ο Γιάννης Νταλιάνης στο newsit.gr: Οι αποκαλύψεις για το «Κάμπινγκ» που έρχεται στο Mega και η «Ήρεμη» του Ντοστογιέφσκι

Προσθήκη του newsit.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Ο Γιάννης Νταλιάνης είναι από τους πιο ταλαντούχους κι αγαπημένους ηθοποιούς του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Στη «μικρή οθόνη» τον έχουμε απολαύσει σε σειρές με μυστήριο αλλά και δράματα εποχής. Φέτος όμως όλα αλλάζουν κι οι τηλεθεατές θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και τις υπόλοιπες πτυχές της τέχνης του, την οποία «ξεδιπλώνει» εδώ και δεκαετίες στο θεατρικό σανίδι. Ο γνωστός ηθοποιός θα κρατήσει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη νέα φιλόδοξη κωμωδία του ΜΕGA, με τίτλο «Κάμπινγκ». Η σειρά κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 21:00 και θα μεταδίδεται από Δευτέρα μέχρι Τετάρτη.

Ο Γιάννης Νταλιάνης μίλησε στο newsit.gr για όλα! Φυσικά, μας αποκάλυψε όσα θα δούμε στο πολλά υποσχόμενο «Κάμπινγκ» του MEGA, όπου υποδύεται τον Τάσο, έναν πρώην τραπεζικό υπάλληλο που πήρε την απόφαση της εθελούσιας εξόδου για να ανοίξει ταβέρνα στο κάμπινγκ «Άλλος κόσμος» μαζί με τη γυναίκα του. Ο καταξιωμένος ηθοποιός δεν ασχολείται μόνο με μία μορφή τέχνης. Εκτός από την υποκριτική, καταπιάνεται με τη σκηνοθεσία και τη διασκευή κειμένων σπουδαίων δημιουργών. Παράλληλα, μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του σε νέους ανθρώπους, ως δάσκαλος υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Φέτος, ταξιδεύει με την επιτυχημένη παράσταση «Ήμερη, η ανατομία μιας πτώσης», που έχει διασκευάσει και σκηνοθετεί, στη Θεσσαλονίκη, καθώς θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αμαλία στις 16 και 17 Οκτωβρίου 2026, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων. Την προσωπική του ζωή επιλέγει να την φυλά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ωστόσο ομολογεί ότι οι κόρες του είναι οι μεγάλες αγάπες της ζωής του.

Τηλεοπτικά σας έχουμε απολαύσει σε πολλούς δραματικούς ρόλους. Φέτος είπατε «ναι» στην κωμωδία και θα σας απολαύσουμε στη νέα κωμική σειρά του MEGA, «Κάμπινγκ». Τι σας έκανε να αποδεχτείτε αυτή την πρόταση;

Ναι, τηλεοπτικά συνήθως οι ρόλοι που έχω υποδυθεί είναι είτε δραματικοί είτε σε αστυνομικές ιστορίες, εκεί έχω δώσει το στίγμα, αλλά έχω προϋπηρεσία στο θέατρο, έχοντας κάνει και αρκετά κωμικά πράγματα. Μην ξεχνάμε ότι στο παρελθόν έχω συνεργαστεί για δυο – τρία χρόνια με τον Γιάννη Ζουγανέλη στο «Αχ Μαρία». Είμαστε φίλοι και κουμπάροι με τον Γιάννη, έχω βαφτίσει την Ελεωνόρα. Εκεί πέρα μαθήτευσα με τον Γιάννη σε πολλά, σε μια άμεση κωμωδία απέναντι στον κόσμο. Ήμουν στο «Αχ Μαρία», αυτό το περιβόητο, το περίφημο αυτό μαγαζί της δεκαετίας του ’80. Άρα την έχω μάθει την κωμωδία. Ξέρετε, ακόμα και στους δραματικούς ρόλους, θέλω πάντα να υπάρχει και μια διάσταση κωμική, να υπάρχει χιούμορ. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει σαν στοιχείο ανακούφισης.

Στην πρόταση που μου έγινε για να είμαι στο «Κάμπινγκ» είπα το «ναι» γιατί πρώτα θα συνεργαζόμουν με εξαιρετικούς επαγγελματίες. Επίσης, ήταν ένα πολύ ωραίο σενάριο και μου άρεσε και η διαδρομή του ρόλου. Με τη Μπέσσυ Μάλφα υποδυόμαστε το ζευγάρι και ερχόμαστε σε επαφή με όλους τους υπόλοιπους ήρωες. Σε αυτήν την κωμωδία, στο γέλιο σε οδηγούν οι καταστάσεις, δεν το εκμαιεύει, ούτε το πιέζει, το κωμικό στοιχείο βγαίνει από μόνο του. Είναι ήδη από γραφής καλό και για τον λόγο αυτόν η σειρά μπορεί να ξεχωρίσει.

Είχατε και την ανάγκη να κάνετε κάτι διαφορετικό στην τηλεόραση;

Πάντοτε υπάρχει αυτή η ανάγκη. Πάντοτε είναι καλό να αλλάζεις με κάποιον τρόπο, αν και η τηλεόραση απαιτεί συνήθως να έχεις την ίδια εικόνα. Ίσως σε έχουν συνηθίσει και θέλουν κάτι παρόμοιο. Υπάρχει και αυτό, αλλά από την άλλη σίγουρα και για μας τους ηθοποιούς και για τον κόσμο είναι καλό να επανέρχεσαι με κάτι διαφορετικό.

Τι μπορούμε να αποκαλύψουμε για το «Κάμπινγκ»; Τι θα δει ο κόσμος;

Όπως έχετε δει και από τα τρέιλερ το «Κάμπινγκ» μας λέγεται «Άλλος κόσμος» – ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό! Είναι μια μικρή κοινωνία μέσα σε αυτό το κάμπινγκ. Έχει στηθεί ένα πολύ όμορφο σκηνικό, ένας ολόκληρος χώρος εκεί στο Χαϊδάρι, σε φυσικό περιβάλλον, που φιλοξενεί τα περισσότερα γυρίσματα. Έχει στηθεί ένα κανονικό κάμπινγκ με τα όλα του, με τα τροχόσπιτά του και, φυσικά, την ταβέρνα, η οποία είναι πολύ σημαντική γιατί πολλά διαδραματίζονται εκεί πέρα. Αυτό το μαγαζί το έχουμε ανοίξει μαζί με την Μπέσυ Μάλφα. Ως πρώην τραπεζικοί που βγήκαμε στη σύνταξη, αποφασίσαμε να κάνουμε τη δουλειά των ονείρων μας: με τα χρήματα που μαζέψαμε, να φύγουμε από την καθημερινότητα της τράπεζας και να ανοίξουμε ένα ωραίο ταβερνάκι. Αυτό το όνειρο όμως, όσο μπορώ να αποκαλύψω, δυστυχώς μετατρέπεται μερικές φορές σε εφιάλτη για δύο λόγους.

Πρώτον, η ταβέρνα δεν πάει καλά, επειδή απλούστατα η μαγείρισσα – η Στέλλα, δηλαδή η Μπέσυ Μάλφα – δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά στη μαγειρική, πράγμα που η ίδια δεν το αποδέχεται, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνεχώς καβγάδες μεταξύ μας. Δεύτερον, παρουσιάζονται πολλά τρέχοντα προβλήματα, καθώς η ιστορία κρύβει έντονα αστυνομικά στοιχεία, στοιχεία θρίλερ και μυστήριο.

Ο Γιάννης Νταλιάνης και η Βίκυ Σταυροπούλου

Η συνεργασία με τη Μπέσσυ Μάλφα

Πώς είναι η συνεργασία σας με την Μπέσυ Μάλφα;

Την Μπέσυ Μάλφα την εκτιμώ εδώ και χρόνια. Από το θέατρο «Αμόρε», όπου έβλεπα τις παραστάσεις της και τις εξαιρετικές της επιδόσεις στο μιούζικαλ, αλλά και σε όλα τα είδη θεάτρου. Συνεργαστήκαμε, όμως, για πρώτη φορά πριν από δύο χρόνια στην παράσταση «Τα πήρες όλα κι έφυγες», που ανέβηκε στο Παλλάς για τη ζωή του Στράτου Διονυσίου. Εκεί υποδυθήκαμε τους γονείς του Στράτου, τον οποίο υποδυόταν ο Γιάννης Τσορτέκης. Ήταν μια πολύ ωραία παράσταση. Εκεί πρωτογνωριστήκαμε σκηνικά, ταιριάξαμε πάρα πολύ και είναι μεγάλη χαρά που συνεργαζόμαστε ξανά.

Δεν θα ρωτήσω αν προτιμάτε το δράμα ή την κωμωδία, αλλά αν είναι πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό να κάνει τον θεατή να γελάσει από το να τον συγκινήσει;

Όλα τα είδη είναι εξίσου δύσκολα και εύκολα, αρκεί να τα αντιμετωπίζεις με σωστό τρόπο. Επίσης, δεν πρέπει να τους βάζεις ταμπέλες. Η ζωή, σε πολλές στιγμές της για κάποιους μπορεί να είναι κωμωδία και για κάποιους άλλους τραγωδία ή δράμα. Αν αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις με τον σωστό τρόπο και με την κατάλληλη ισορροπία, εκεί νομίζω ότι βρίσκεται η λύση. Εξαρτάται από το κάθε έργο χωριστά. Σίγουρα πάντως η κωμωδία έχει μια ιδιαίτερη δυσκολία. Μια δραματική ιστορία μπορεί να μας αγγίξει πιο εύκολα, πετυχαίνοντάς μας σε μια ευαίσθητη στιγμή μας, και να μας συγκινήσει. Το κωμικό στοιχείο, όμως, πρέπει να πλασαριστεί σωστά και να δοθεί διακριτικά, με τον τρόπο που ταιριάζει στο κάθε είδος. Γιατί και στην κωμωδία υπάρχουν πολλά είδη: από την απλή εξιστόρηση και το λεπτό βρετανικό χιούμορ, μέχρι τη χοντρή φάρσα. Δεν έχουν όλα το ίδιο στίγμα. Αν δοθεί το σωστό στίγμα στην κατάλληλη στιγμή, τότε το εγχείρημα πετυχαίνει. Αν όμως δεν υπάρχει το σωστό timing, τότε ο ηθοποιός «πετάγεται έξω» και η κωμωδία μετατρέπεται σε δράμα, με την κακή έννοια.

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη σκηνοθεσία;

Από πολύ νέος, σε όλες τις παραστάσεις όπου συμμετείχα ως ηθοποιός, έβλεπα συγχρόνως και την «πληθυντική» ματιά που έχει η δουλειά μας. Δεν ασχολούμουν, δηλαδή, μόνο με τον εαυτό μου, αλλά με το πώς δημιουργείται μια κατάσταση, πώς χτίζεται η σχέση με τους άλλους, αλλά και πώς λειτουργεί όλος ο μηχανισμός της αφήγησης στο θέατρο. Κάθε φορά αποφασίζουμε να μοιραστούμε μια ιστορία με τον κόσμο και αυτός ο μηχανισμός πάντα με γοήτευε. Έτσι, ήδη από τα πρώτα μου χρόνια στον χώρο, έκανα κάποιες δοκιμές. Ένα πολύ ωραίο ξεκίνημα ήταν η σκηνοθεσία του έργου «Norway Today», όπου έκανε την πρώτη του εμφάνιση ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο οποίος τότε ήταν φοιτητής μου. Αργότερα ξανασυναντηθήκαμε επαγγελματικά και ήταν μια πολύ ευχάριστη συγκυρία.

Γενικά, με ενδιέφερε πάντα αυτό το κομμάτι. Τα τελευταία χρόνια, επειδή με ελκύει τόσο η συγγραφή όσο και η βαθύτερη ανάλυση των κειμένων, προχώρησα παραπέρα. Πλέον, σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρουσιάζουμε δουλειές με τη θεατρική μας ομάδα, τη Zero Gravity, η οποία επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Η πιο πρόσφατη σκηνοθετική μου δουλειά είναι η «Ήμερη» του Ντοστογιέφσκι.

Διασκευάσατε σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε την παράσταση «Ήμερη, η ανατομία μιας πτώσης». Τι σημαίνει για εσάς αυτή η δουλειά;

Πρόκειται για μια δουλειά πάνω στον Ντοστογιέφσκι, μια θεατρική διασκευή που θεωρήθηκε πραγματικά από όλους ως μια υποδειγματική μεταφορά της λογοτεχνίας στο θέατρο. Η παράσταση πήγε εξαιρετικά την περασμένη σεζόν, αρχικά στο θέατρο Θησείον και στη συνέχεια στο θέατρο Πορεία. Τώρα, μας έκαναν την τιμή να μας καλέσουν στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των 61ων Δημητρίων. Έτσι, την Παρασκευή 16 και το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, θα παίξουμε στο θέατρο Αμαλία. Παράλληλα, έχουμε δεχτεί προτάσεις και από άλλες πόλεις της Ελλάδας. Με ενδιαφέρει πολύ να ταξιδέψει η παράσταση, συνδυάζοντάς τη βέβαια και με τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μου, γιατί είναι ένα έργο που έχει αγγίξει το κοινό με έναν μοναδικό τρόπο. Έχουμε λάβει εγκωμιαστικές κριτικές τόσο για τη συνολική προσπάθεια όσο και για τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Ήταν πρόκληση για εσάς να πάρετε το κείμενο του Ντοστογιέφσκι και να το παρουσιάσετε με τη δική σας ματιά;

Ναι, σίγουρα. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τον συγγραφέα ήταν πριν από χρόνια, όταν δούλευα πάνω στον Ντοστογιέφσκι για την παράσταση «Έγκλημα και τιμωρία» που είχαμε ανεβάσει στο θέατρο «Αμόρε», σε σκηνοθεσία του Νικήτα Μιλιβόγεβιτς. Τότε κάθισα, έψαξα και μελέτησα σε βάθος ένα πολύ μεγάλο μέρος του έργου του. Εκείνη την περίοδο εντόπισα αυτή τη νουβέλα, η οποία, αν και αποτελεί μια αφήγηση ενός μόνο άντρα, κατάλαβα αμέσως ότι μπορεί να μετατραπεί σε ένα εξαιρετικό θεατρικό κείμενο. Μπήκα στη διαδικασία από τότε τη δούλευα σιγά – σιγά και τελικά την παρουσίασα στην περσινή μας θεατρική διασκευή. Σε αυτήν, η σιωπηλή γυναίκα που υπομένει τα πάντα παίρνει πλέον τον λόγο, μιλάει, διεκδικεί την αφήγηση και μια θέση στη ζωή. Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι είχε χαρακτηρίσει αυτή την ιστορία ως «φανταστική», όμως μέσα από αυτή τη σκηνική σύγκρουση δημιουργείται τελικά μια πάρα πολύ δυνατή και ρεαλιστική ιστορία.

Παράλληλα διδάσκετε και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τι σας προσφέρει η διδασκαλία;

Είναι σίγουρα κάτι που μου δίνει μεγάλη δύναμη. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να έρχομαι σε επαφή με τη νέα γενιά, με νέους ανθρώπους που βρίσκονται στο ξεκίνημά τους για να μάθουν πράγματα γύρω από το θέατρο. Προσπαθώ όλη αυτή την εμπειρία που έχω συσσωρεύσει όλα αυτά τα χρόνια να τη μεταδώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Την ίδια στιγμή όμως, μαθαίνω κι εγώ μέσα από αυτούς τους νέους ανθρώπους: αφουγκράζομαι τις ανάγκες τους, τις σκέψεις τους, αλλά και τον γρήγορο και ενθουσιώδη τρόπο με τον οποίο κινούνται.

Η προσωπική ζωή και οι κόρες

Παρόλο που έχετε μια μακρά πορεία στον χώρο της τέχνης, κρατάτε πάντα μία απόσταση σχετικά με την προσωπική σας ζωή από τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι στάση ζωής;

Ναι, προτιμώ να δίνω τις όποιες απαντήσεις και τους προβληματισμούς μου μέσα από τις ιστορίες που καλούμαι να διηγηθώ στη δουλειά μου – είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως διασκευαστής και μεταφραστής, είτε ως ηθοποιός. Εκεί συσσωρεύονται όλες οι εμπειρίες της ζωής μου, οι σκέψεις φιλτράρονται και μετατρέπονται σε κάτι που έχει νόημα να ειπωθεί. Τα υπόλοιπα, τις περισσότερες φορές, εκφυλίζονται σε επίπεδο κουτσομπολιού, οπότε δεν είναι κάτι που με αφορά ή με ενδιαφέρει. Εντάξει, προφανώς υπάρχει αυτό το κομμάτι, ο κόσμος πάντα ενδιαφέρεται και για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών, αλλά αν δεν κρατιέται ένα μέτρο, χάνεται η ουσία.

Πόσο εύκολο ήταν μετά από ένα διαζύγιο να βρείτε ξανά τις ισορροπίες και να ανοίξετε ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή σας;

Ήταν μια διαδικασία απόστασης που είχε ήδη προετοιμαστεί. Ένα διαζύγιο μπορεί να είναι ξαφνικό και απότομο, μπορεί όμως να αποτελεί και μια διαδικασία όπου η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Όταν συμβαίνει το δεύτερο, είσαι κατά κάποιον τρόπο προετοιμασμένος. Φυσικά, μια τέτοια ανακατάταξη είναι πάντα δύσκολη και απαιτεί λογική και αποφασιστικότητα. Επειδή όμως όλο αυτό έγινε για καλό – για όλους τους συμμετέχοντες – ολοκληρώθηκε τελικά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Θα μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή σε έναν άνθρωπο που μπορεί να βιώνει μια ανάλογη κατάσταση και δυσκολεύεται;

Όχι, συμβουλές δεν μπορώ να δώσω. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω είναι ότι πολλοί από εμάς έχουμε μεγαλώσει με διάφορα ταμπού, τα οποία μας στοιχειώνουν από παιδιά μέσα από τις οικογένειές μας, όπως το ότι ένα ζευγάρι δεν πρέπει να χωρίσει ποτέ, ή ότι δεν πρέπει να χωρίζεις όταν υπάρχουν παιδιά. Δεν υπάρχουν τέτοια στεγανά. Πρέπει η κάθε περίπτωση να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά, αυτή καθ’ εαυτή. Πρέπει πάντα να ψάχνεις να βρεις το καλύτερο και να επιδιώκεις ο τρόπος της ζωής σου να είναι καλός, να πηγαίνει προς το φως.

Λένε ότι ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη. Έχει χώρο στη ζωής σας;

Πάντα. Ο έρωτας είναι μια τεράστια δύναμη, είτε με την καθ’ εαυτή έννοιά του –της έλξης και της αμοιβαίας παράδοσης, όπου ανοίγεσαι ολοκληρωτικά απέναντι στον άλλον– είτε απέναντι στα πράγματα και στην ίδια τη ζωή. Είναι μια κινητήρια και απαραίτητη δύναμη. Θεωρώ ότι είναι κάτι χωρίς το οποίο κανείς δεν μπορεί να ζήσει.

Έχετε δύο κόρες και έχετε δηλώσει ότι είναι οι μεγαλύτεροι έρωτες της ζωής σας…

Εντάξει, αυτοί οι «έρωτες» είναι θεωρητικοί· είναι σχήματα λόγου που χρησιμοποιούμε. Λέμε πολλά, είναι μεγάλες λέξεις αυτές. Σίγουρα οι κόρες μου είναι ένα έργο ζωής, κάτι που όλοι όσοι έχουμε παιδιά το γνωρίζουμε. Η εξέλιξή τους, η ανατροφή τους και η πορεία τους είναι κάτι που σε αγγίζει και σε απασχολεί ολοκληρωτικά. Από την άλλη, εννοείται ότι πρέπει να έχεις και την προσωπική σου ζωή πέρα από τα παιδιά. Δεν είναι σωστό να τα μετατρέπεις στο μοναδικό σου έργο ζωής και να μην έχεις άλλα πράγματα που να σε ενδιαφέρουν – άλλωστε, ούτε στα ίδια τα παιδιά κάνει καλό αυτό.

Η μεγαλύτερή σας κόρη έχει πάρει μέρος και σε κάποιες σειρές. Θα ακολουθήσει τα βήματά σας στον χώρο;

Αυτό είναι κάτι που θα το αποφασίσει η ίδια, τώρα που βρίσκεται σε μια ηλικία που πρέπει να επιλέξει. Πάντως, δεν το αποκλείω. Έχει μια ιδιαίτερη έφεση. Όπως μου είπαν και οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί της στους «Αθώους», πήγε πάρα πολύ καλά στις οντισιόν όπου συμμετείχε. Είχε ήδη μια πρώτη επαφή με τον χώρο στη σειρά «Αγάπη Παράνομη», πλάι στην Καλλιόπη Χάσκα. Αυτά τα πράγματα έγιναν τυχαία, οι συνεργασίες με τον Νίκο Κουτελιδάκη, έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη και παλιό φίλο. Τώρα, όμως, η ίδια πρέπει να τα βάλει κάτω, να δει σοβαρά πόσο θέλει να ασχοληθεί και να πάρει τις αποφάσεις της.

Είστε δίπλα της και στηρίζετε κάθε της απόφαση;

Ναι, φυσικά. Θέλω να τη στηρίζω, να δοκιμάζει πράγματα, αλλά να έχει πάντα την κατάλληλη κατάρτιση και, όσο γίνεται, μια γνώση για το τι την περιμένει σε κάθε περίπτωση. Αυτό βέβαια είναι δύσκολο, γιατί θεωρώ ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει σωστός επαγγελματικός προσανατολισμός. Τα παιδιά πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να πειραματίζονται και να αποκτούν εμπειρίες, ώστε να ανακαλύψουν αυτό που πραγματικά θα τους προσφέρει χαρά, ευτυχία και δημιουργικότητα. Παράλληλα, φυσικά, θα πρέπει να μπορούν να επιβιώσουν και να ζήσουν μέσα από τη δουλειά που θα επιλέξουν, κάτι που στις μέρες μας είναι αρκετά δύσκολο.

Έχετε μια μακρά πορεία στον χώρο και σίγουρα έχετε συναντήσει εμπόδια και δυσκολίες. Με ποιον τρόπο αντιμετωπίζετε τις όποιες δυσκολίες προκύπτουν;

Στον χώρο μας, αλλά και γενικά στη ζωή, χρειάζεται αρχικά να ξέρεις πραγματικά τι θέλεις. Όταν ξεκινάς πολύ νέος –ειδικά σε αυτή τη δουλειά– έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα ολόκληρο πέλαγος σχέσεων και επαγγελματικών προκλήσεων, είτε στο θέατρο και την τέχνη είτε οπουδήποτε αλλού. Το σημαντικό είναι να μην άγεσαι και φέρεσαι από τις καταστάσεις.Αν καταφέρεις να διαμορφώσεις και να διατηρήσεις την προσωπικότητά σου, να κρατήσεις την ψυχραιμία σου και να μείνεις πιστός σε αυτό που εσύ θέλεις –και όχι σε αυτό που θέλουν οι άλλοι για σένα– έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα. Συγχρόνως όμως, θεωρώ απαραίτητο να δείχνεις κατανόηση και ελαστικότητα απέναντι στους ανθρώπους. Να έχεις, δηλαδή, ενσυναίσθηση, να μπαίνεις στη θέση του άλλου και να τον καταλαβαίνεις. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Από εκεί και πέρα, βέβαια, πολλές φορές παίζει ρόλο και η τύχη.

Τι εύχεστε για τη σεζόν που ξεκινά;

Εύχομαι, πρώτα απ’ όλα, να υπάρξει μια γενικότερη βελτίωση στις ζωές όλων μας. Η ζωή είναι μικρή, οπότε πρέπει να τη χαρούμε όσο γίνεται περισσότερο. Ας μην αναλωνόμαστε και ας μην τριβόμαστε με μικροπρέπειες και ανόητα πράγματα. Αντίθετα, αξίζει να εστιάζουμε στα μεγάλα ζητήματα, κοινωνικά και πολιτικά με την ευρεία έννοια, τα οποία συχνά παρακάμπτουμε και αφήνουμε έξω. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η συλλογική μνήμη των γεγονότων συχνά απουσιάζει, με αποτέλεσμα να βλέπουμε να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη.

Από εκεί και πέρα, εύχομαι να απολαύσουμε τη χρονιά καλλιτεχνικά και θεατρικά. Ξεκινά μια νέα σεζόν με πολλά πράγματα που θα μας δώσουν χαρά, δύναμη και ευχαρίστηση. Μέσα στη ζωή, αν δεν υπάρχει η τέχνη και ένας «άλλος κόσμος» τα πράγματα είναι δύσκολα. Πάντα έχουμε την ανάγκη μιας εναλλακτικής πραγματικότητας. Δεν ζούμε μόνο για να τρώμε, να πίνουμε και να κινούμαστε. Χρειαζόμαστε τη φαντασία, γιατί όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα πολύ πιο πλήρες τοπίο στη ζωή μας.