Υπάρχουν όρια στο πόση αποθήκευση ενέργειας μπορεί να ενταχθεί στο ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα, όπως επισημαίνουν ειδικοί από το ΑΠΘ, και αυτό σχετίζεται πρωτίστως με το κόστος.
Αυτό είναι το συμπέρασμα από τις τοποθετήσεις των ειδικών του κλάδου, που ανέλυσαν το θέμα την Τρίτη (7.4.2026) στο συνέδριο Power & Gas Forum. Όλα αυτά τη στιγμή που μόλις προ μερικών ημερών έκαναν την πρεμιέρα τους οι πρώτες μονάδες αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες στην αγορά της χώρας μας. Όπως εξήγησε ο καθηγητής ΑΠΘ, Παντελής Μπίσκας, σχετική μελέτη προετοιμάστηκε εκ μέρους του ΑΔΜΗΕ, η οποία φανερώνει τις επιμέρους διαστάσεις του εγχειρήματος.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Σύμφωνα με τον ίδιο, εξετάστηκαν διάφορα σενάρια ανάπτυξης της αποθήκευσης ενέργειας με ορίζοντα το 2030 και το 2035. Αν αναλογιστούμε ότι τα φωτοβολταϊκά εκτιμάται ότι θα φτάσουν κοντά στα 15 GW στα τέλη της δεκαετίας, ο βέλτιστος συνδυασμός με μπαταρίες είναι σε ένα λόγο 2 ή 2,5 προς ένα (αποθήκευση προς φ/β). Μιλάμε, δηλαδή για μια αποθηκευτική δυναμικότητα στη χώρα μας της τάξης των 37,5 GWh.
Κάτι τέτοιο περιλαμβάνει τόσο μπαταρίες, όσο και μονάδες αντλησιοταμίευσης, ενώ θα προσέφερε ένα αποδεκτό κόστος και τα μέγιστα δυνατά οφέλη σε όρους κάλυψης των αναγκών σε όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες της ημέρας.
Αντίστοιχα, μεγάλα επίπεδα συμμετοχής της αποθήκευσης θα ωθούσαν εκτός της αγοράς τις μονάδες φυσικού αερίου, που θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα βιωσιμότητας ελλείψει κάποιου μηχανισμού που θα τις αποζημίωνε για να παραμείνουν σε εφεδρεία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αντιθέτως, σε περίπτωση που θέλαμε να φτάσουμε σε σχεδόν απόλυτη κάλυψη των αναγκών αποκλειστικά μέσω του συνδυασμού φωτοβολταϊκών και αποθήκευσης, τότε το κόστος της τελευταίας θα αποδεικνυόταν ασύμφορο. Το ΑΠΘ το υπολογίζει σε αντίστοιχο επίπεδο με τις μονάδες αερίου, ή κοντά στα 104 $/MWh, από 40 $ που βρίσκεται σήμερα.
Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι χρειάζεται ένας συνδυασμός τεχνολογιών ώστε να αποκτήσει το σύστημα την κατάλληλη ευελιξία με το μικρότερο δυνατό κόστος.
Παράλληλα, από τους ειδικούς τονίζεται η ανάγκη για αξιοποίηση της αποθήκευσης ενέργειας όχι μόνο σε αυτόνομους σταθμούς, αλλά επίσης σε υφιστάμενες μονάδες ΑΠΕ «πίσω από το μετρητή», όπως και σε κατοικίες δίχως συνδυασμό με φωτοβολταϊκά. Μια τέτοια εξέλιξη θα απλοποιούσε σημαντικά την εξίσωση και θα είχε οφέλη σε όρους αδειοδότησης και δικτύου.
