Ο κ. Τσουκαλάς αναφέρει ότι στις 09/11/1968 σε δίκη, είχε κατακεραυνώσει τους κατηγορούμενους της αντιστασιακής οργάνωσης κατά της χούντας, αγωνιστές της «Δημοκρατικής ‘Αμυνας», Στέλιο Νέστορα, Παύλο Ζάννα, Γεώργιο Σιπιτάνο, Σωτήριο Δεδε, Κώστα Πύρζα, και Αργύριο Μαλτσίδη, προτείνοντας να τους επιβληθούν βαριές ποινές και παραθέτει σχετικό απόσπασμα της αγόρευσης του κ. Ανδρεουλάκου που αναφέρει ότι «η αρχή ότι η επικρατούσα επανάστασις δημιουργεί δίκαιον είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Η επανάστασις της 21ης Απριλίου επικράτησε πλήρως εσωτερικώς και ανεγνωρίσθη εφ’ όλων των κρατών εξωτερικώς. Επομένως εδημιούργησεν δίκαιον. Οι κατηγορούμενοι παραπέμπονται ως σκοπούντες την ανατροπή του κρατούντος πολιτεύματος και την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως του παρόντως επαναστατικού καθεστώτος ως τρόπου και μορφής πολιτεύματος».
Ο κ. Τσουκαλάς τονίζει, σε δήλωσή του, ότι «γεννά πολλά ερωτήματα η τοποθέτηση ενός εκπροσώπου της πιο βίαιης εποχής της νεότερης Ελλάδας σ’ ένα από τα πιο ευαίσθητα υπουργεία και προσθέτει ότι η κυβέρνηση μέρα τη μέρα αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, δίνει το στίγμα της λειτουργίας της, και στο όνομα της κρίσης ισοπεδώνει αγώνες και θυσίες. Αυτή η κυβέρνηση αναδεικνύει μνήμες που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν φανταζόταν ο σύγχρονος Έλληνας».
