Μετά τη διακαναλική. Πρόεδρε γιατί να γίνεις Σαμαράς;

Κυρίως ξεκαθάρισε ότι στην ανόητη πρόσκληση Σαμαρά περί αντιμνημονιακής ψήφου αντιτάσσει την δική του υπερβολή: ή μ΄αγαπάτε ή πάω σε εκλογές.

Η διαμαρτυρία μας είπε απαγορεύεται. Η αυτοδιοικητική ψήφος επίσης. Ή επιτρέπονται σε μικρές δόσεις , τόσο μικρές που το σκηνικό να μην αλλάζει να μην τον ενοχλεί.

Θολή σκέψη, μπερδεμένα λόγια, λουδοβίκεια πόζα.

Δεν ξεκαθάρισε ποιος θα κρίνει, που είναι ο πήχυς. Πότε δηλαδή η διαμαρτυρία γίνεται καταδίκη, στους πόσους περιφερειάρχες, δημάρχους η πολιτική αποδοκιμάζεται, στους πόσους καταδικάζεται ή αντίστροφα πότυε επιβραβεύεται ή γίνεται ανεκτή.

Λες και βάσανα δεν είχαμε, τώρα μετά την συνέντευξη η παραγωγικότητά μας θα εξαντληθεί στη μέτρηση και την ερμηνεία της αρέκειας-απαρέσκειας χωρίς μάλιστα μέτρο και μεζούρα.

Επαναλαμβάνω: αποδοχή, ανοχή, αδιαφορία, διαμαρτυρία, αποδοκιμασία, καταδίκη.

Διαλέξτε ελεύθερα, ψηφίστε και περιμένετε με…. Αγωνία τη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου πως ο Πρωθυπουργός θα ερμηνεύσει την ψήφο. Για να ξέρουμε και τι μας περιμένει.

Στα λόγια βέβαια. Γιατί πέρα από απειλές, ενδεχόμενο εκλογών δεν υπάρχει. Κανείς δεν το ζητά , ουδείς εντός και εκτός συνόρων μπορεί να διανοηθεί πως η εκλογή Δημαρά για παράδειγμα συνιστά λόγο προσφυγής στις κάλπες.

Εκτός αν η κυβερνητική παραίτηση θεωρηθεί σαν πράξη διαμαρτυρίας σύμπαντος του πολιτικού κόσμου, με την έννοια του λοκ αουτ ,της αποδοκιμασίας προς τους ψηφοφόρους της Αττικής περιφέρειας , που ενδεχομένως, σε περίπτωση εκλογής Δημαρά, θα έχουν σπρώξει με πικρή ειρωνία το πολιτικό σύστημα στις εσχατιές της ανυποληψίας του, θα το έχουν τιμωρήσει αυτοτιμωρούμενοι.

Αξίζουμε καλύτερη, μικρότερη συνέντευξη.

Και κυρίως διλήμματα πολιτικά που να μην μας εξουθενώνουν, ούτε να μας υποτιμούν.

Κι αν η ένδεια ή η κακοτυχία επεφύλαξε στην Ν.Δ. έναν Σαμαρά γιατί Πρόεδρε ψάχνεις να του μοιάσεις σε αμετροέπεια και έλλειψη ευθύνης;

Εσύ κυβερνάς την Ελλάδα! Ή μήπως και όχι;