Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης που έδωσε η Ναταλία Γερμανού στο zappit.gr και στον Γιώργο Σκρομπόλα, η ίδια αφήνει στην άκρη τον τηλεοπτικό της ρόλο και μιλά με μια άκρως εξομολογητική διάθεση για όσα τη διαμόρφωσαν ως άνθρωπο.
Η Ναταλία Γερμανού επιστρέφει στη σχέση ζωής με τον πατέρα της, Φρέντυ Γερμανό, στο βάρος και την περηφάνια του ονόματός του, στην απώλεια που δεν ξεπερνιέται αλλά μαθαίνεις να την κουβαλάς.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η παρουσιάστρια, Ναταλία Γερμανού, στην συνέντευξη που έδωσε στο zappit.gr, μίλησε εκτός από τα επαγγελματικά και για τα προσωπικά της θέματα: τις σχέσεις που εκτέθηκαν, τους έρωτες που άφησαν αποτύπωμα, τη ζήλεια, την απιστία, τις επιλογές που πόνεσαν αλλά δίδαξαν. Και, καθώς η συζήτηση προχωρά, σκιαγραφεί μια επόμενη μέρα μακριά από τα φώτα, με θάλασσα, βιβλία και ουσία.
Εκείνη αποκαλύπτεται όχι μόνο ως δημόσιο πρόσωπο, αλλά ως γυναίκα που έμαθε να ζει, να χάνει, να αγαπά και τελικά να ορίζει η ίδια την ευτυχία της. Αυτό είναι.. «The Full Story» της ζωής της…
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Ακόμα και τώρα η κόρη του Φρέντυ είμαι»
Ακόμα και τώρα που ο πατέρας μου έχει πεθάνει από το 1999, ένα κομμάτι μου πάντα θα είναι η κόρη του. Δηλαδή και τώρα που μιλάμε που έχει πεθάνει ο πατέρας μου από το ’99, η κόρη του Φρέντυ είμαι. Έτσι; Είμαι και η Ναταλία βέβαια, είμαι η Ναταλία. Αλλά όταν έχεις έναν τόσο σπουδαίο άνθρωπο για πατέρα ρε παιδί μου… Δηλαδή έναν άνθρωπο ο οποίος έχει γράψει τόσα βιβλία, έχει κάνει εκπομπές που ακόμα και τώρα, θα το ‘χεις δει ίσως, κομμάτια των εκπομπών του τρεντάρουν στο TikTok. Και μπαίνω και τα χαζεύω, δηλαδή. Ε, δεν μπορείς να μη νιώθεις στους ώμους ένα ουφ… Δηλαδή, είναι. Είναι. Είναι βαρύ.
«Ήταν αυστηρός ο μπαμπάς μου, ήτανε πάρα πολύ απαιτητικός από μένα»
Πάρα πολύ απαιτητικός. Ήταν και ενθαρρυντικός αρκετά, αλλά πιο πολύ απαιτητικός. Δηλαδή, δούλευε, δούλευε, δούλευε. Θέλω να δουλεύεις. Να δουλεύεις πολύ, να δουλεύεις πολύ και να μην ξεχνάς την καλοσύνη σου. Δουλειά και καλοσύνη, δουλειά και καλοσύνη. Δεν ξέρω τι θα μου ‘λεγε.
Μετά τη γιαγιά μου, που με μεγάλωσε, γιατί αυτή ήτανε ο άνθρωπος που, στον οποίο χρωστάω το ότι μεγάλωσα με υγεία, αγάπη, τρυφερότητα… Είναι η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου δηλαδή, που με παρέλαβε όταν ήμουνα δύο ετών και έμεινα μαζί της μέχρι τα 18 που πήγα να μείνω μόνη μου. Είχα πολύ δέσιμο με τον πατέρα μου, πάρα πολύ.
«Τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά και αυτό με σκότωνε»
Η περίοδος της ασθένειας ηταν η πιο δύσκολη Την εικόνα του όποτε πήγαινα στο νοσοκομείο να τον δω και ουσιαστικά τον έβλεπα να φεύγει σιγά-σιγά. Κάθε εβδομάδα και από λίγο. Αυτό με σκότωνε. Δηλαδή αυτό ήταν το πιο οδυνηρό από όλα. Περισσότερο και από τη μέρα που ξύπνησα το πρωί και 9:45, ήταν 9:30-9:45, και μου είπε η μαμά μου τέλειωσε. Αυτό ήταν, έφυγε ο μπαμπάς.
«Δεν μπορούσα ούτε να βγω από το σπίτι»
Ε μετά σιγά-σιγά που άρχισα να προσπαθώ να θυμηθώ την υπόσχεση που είχα δώσει, άρχισα να το κάνω, να προσπαθώ να είμαι πιο χαμογελαστή και κάθε φορά που χαμογελούσα να του λέω «τώρα που χαμογελάω, χαμογελάω με κόπο αλλά χαμογελάω για σένα».
«Για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή ήταν καμπριολέ»
Όταν κάποιος, όταν κάποιο site, κάποια εφημερίδα, κάποιο μέσο εν πάση περιπτώσει, έχει αποφασίσει ότι σήμερα θα γράψω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι κι ας μην είναι αλήθεια, θα το κάνει, είτε έχουμε 2026 είτε έχουμε 2004, 5, 6, 7, 10. Πάντως μου ‘χει τύχει αρκετές φορές να με πάρουν τηλέφωνο φίλοι και να μου πούνε «έλα είσαι εξώφυλλο στο Σοκ, στο Χάι», τα θυμάσαι; «Στο Τάδε», λέω «πάλι;», «ναι». «Τι έχω κάνει αυτή τη φορά;», «έχουν μια φωτογραφία σου από τα μπουζούκια που είσαι έτσι και γράφουνε “έξαλλη η Γερμανού με τον σύντροφό της, τον έπιασε να κοιτάζει μία σερβιτόρα”». Φοβεροί τίτλοι, φοβερά πράγματα, φοβερά τέτοια. Πολλές φορές. Αλλά σου ξαναλέω, καλά να πάθω γιατί η προσωπική…
Γιατί το λες το «καλά να πάθω»;
Θα σου πω, γιατί για πολλά χρόνια η προσωπική μου ζωή εμένα ήτανε καμπριολέ. Ξεσκέπαστο αμαξάκι, ξεσκέπαστο, όποιος ήθελε περνούσε έριχνε μια ματιά «να η Ναταλία με τον τάδε», «να η Ναταλία με τον τάδε». Εντάξει, κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η ιδιωτική ζωή έχει λόγο που λέγεται ιδιωτική. Πρέπει να ‘ναι ιδιωτική, αλλιώς να την κάνουμε δημόσια. Δεν γίνεται. Δηλαδή…
«Με ενόχλησαν μία-δυο φορές που συνέδεσαν τ’ όνομά μου με ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα ερωτική σχέση»
Καθόλου. Και απλά μου τους κολλήσανε κι αυτούς. «Άντε βρήκαμε πέντε-έξι, πάρε κι αυτόν να σ’ τον βάλουμε κι αυτόν στο πάνθεον» και ακόμα και τώρα καμιά φορά γίνονται κάποια αφιερώματα, οι γνωστοί διάσημοι σύντροφοι της Ναταλίας, και λέω «Παναγία μου, τι θα διαβάσω πάλι» και έχουνε βάλει τα 3-4-5 ονόματα που ήταν και πάρε κι άλλους τρεις που δεν υπήρξαν ποτέ τίποτα.
Με ενοχλεί δεν με ενοχλεί, τώρα αυτά γίνανε. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Γίνανε, υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι, να τους έχει ο Θεός καλά γιατί πέρασα όμορφα μαζί τους και να είναι ευτυχισμένοι στην ζωή τους τώρα. Τώρα αυτά έχουνε συμβεί, δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως για να σου απαντήσω.
Άρα υπάρχει προσωπική ζωή. Είσαι καλά στην προσωπική σου ζωή;
Υπάρχει! Μπορεί να μην υπάρχει επί δέκα συναπτά έτη, μπορεί να υπάρχει τρία έτη, να μην υπάρχει ένα και μετά να ξαναυπάρχει για δύο. Αλλά είμαι καλά γενικά και θέλω να σου πω ότι έχω φτάσει στο πολυπόθητο στάδιο που πάντα επεδίωκα, να είμαι καλά είτε είμαι μόνη μου, είτε είμαι σε σχέση.
«Ο έρωτας δεν ήρθε μόνο μία φορά – Θα άλλαζα κάτι σε μία συγκεκριμένη σχέση»
Ήρθε περισσότερες. Δεν ξέρω, μπορεί να… σε κάποιους ανθρώπους να έρχεται μόνο μία φορά και να κρατάει για πάντα, αλλά για μένα ήτανε περισσότερες από μία.
Για κάποια από τις σχέσεις σου έχεις μετανιώσει;
Όχι. Για καμία. Για καμία απολύτως. Όπως και να τέλειωσε, ο κάθε άνθρωπος που ήρθε στη ζωή μου ήρθε για κάποιο λόγο. Έπαιξε ένα ρόλο. Μπορεί να ήτανε πρώτος αντρικός ρόλος πρωταγωνιστικός; Μπορεί να ήτανε βήτα ρόλος πρωταγωνιστικός; Μπορεί να ήτανε μικρότερος ρόλος; Δεν έχει σημασία.
Τι είναι το πιο ακραίο που θυμάσαι να έχεις κάνει για έναν έρωτα; Ακραίο, όχι απαραίτητα κακό. Μπορεί να έφυγες, να πήγες σε μια άλλη ήπειρο για να τον δεις.
Κάτσε, σε άλλη ήπειρο δεν έχω πάει Γιώργο, θέλω να ηρεμήσουμε! Όχι, σε άλλη ήπειρο δεν πήγα αλλά έγραψα ένα… έγραψα ένα τραγούδι. Δεν δισκογραφήθηκε, αυτό θέλω να σου πω. Δηλαδή μπήκα στη διαδικασία να επιστρατεύσω συνθέτη, τραγουδιστή, στούντιο… Γνωστά ονόματα όλα. Γράφτηκε το τραγούδι, έγινε ένα CD, κόπηκε μόνο ένα, ένα… ξέρεις αυτό που λέμε «ρε παιδί μου γράψ’ το με τη φωνή σου», εστάλη και είπαμε αυτό είναι για σένα.
Εσύ έχεις απιστήσει;
Ναι.
Τελείωσες τη σχέση μετά από την απιστία;
Ναι.
«Το «Για σένα» φοβάμαι του Νότη Σφακιανάκη το ξέρετε ότι είναι δικό μου;»
Το είχα γράψει σκεπτόμενη, γιατί ήθελα πολύ να γράψω στον Νότη Σφακιανάκη… ήξερα περίπου τι είδος τραγουδιών… τι είδος στίχων του αρέσουνε και έγραψα αυτό το τραγούδι για ‘κείνον.
