Νέα επίθεση στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο εξαπολύει η Ρωσία, κατηγορώντας τον ότι επιχειρεί να δημιουργίσει «σχίσμα» στην παγκόσμια Ορθοδοξία με φόντο τη διαδοχή στον πατριαρχικό θρόνο της Γεωργίας.
Η Ρωσία μέσω της υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών SVR επικρίνει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ότι «εκμεταλλεύεται» την κοίμηση του Πατριάρχη πάσης Γεωργίας Ηλία Β’ για να προωθήσει δικό του πρόσωπο στη θέση του πατριάρχη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στη Μόσχα επιχειρούν να εμφανίσουν τον προκαθήμενο της παγκόσμιας ορθοδοξίας ότι επιχειρεί να αναδιατάξει τον ορθόδοξο κόσμο, με γεωπολιτικές προεκτάσεις από την Ουκρανία μέχρι τον Νότιο Καύκασο.
Η Μόσχα υποστηρίζει ότι εξετάζονται δύο ιεράρχες της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο μητροπολίτης Αβραάμ (Garmelia) Δυτικής Ευρώπης και ο μητροπολίτης Γρηγόριος (Berbichashvili), ως «οι καταλληλότεροι εκτελεστές της βούλησής του».
Η SVR κατηγορεί τον Βαρθολομαίο ότι μετατρέπει το «πρωτείο τιμής» σε «πρωτείο εξουσίας», καταγγέλλοντας ευθέως «παρέμβαση στα εσωτερικά μίας από τις αρχαιότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Παράλληλα, η ρωσική υπηρεσία επικαλείται τη Β’ Οικουμενική Σύνοδο και τον κανόνα που προβλέπει ότι οι επίσκοποι δεν μπορούν να επεκτείνουν την εξουσία τους πέρα από την περιοχή τους, επιχειρώντας να εμφανίσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως κανονικά εκτροχιασμένο παράγοντα.
Η ανακοίνωση της SVR
«Το γραφείο Τύπου της Υπηρεσίας Εξωτερικής Πληροφόρησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας αναφέρει ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που φτάνουν στην ΥΕΠ, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος συνεχίζει επίμονα να ακολουθεί μια δόλια γραμμή προς τη διάσπαση της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, καθοδηγούμενος από την αρχή «διαίρει και βασίλευε». Αυτή τη φορά επιδιώκει να θέσει υπό την επιρροή του τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία (ΓΟΕ), εκμεταλλευόμενος τον θάνατο του Καθολικού – Πατριάρχη πάσης Γεωργίας Ηλία Β΄.
Το Φανάρι επιθυμεί να προωθήσει στη χηρεύουσα θέση έναν εκπρόσωπο της ΓΟΕ στον οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί. Ως υποψηφίους για αυτόν τον ρόλο, ο Βαρθολομαίος εξετάζει τον Μητροπολίτη Δυτικής Ευρώπης Αβραάμ (Γαρμέλια) και τον Μητροπολίτη Πότι και Χόμπι Γρηγόριο (Μπερμπιτσασβίλι). Στο στενό του περιβάλλον τους παρουσιάζει ως τους καταλληλότερους εκτελεστές της βούλησής του.
Σε εκκλησιαστικούς κύκλους σημειώνεται ότι η φιλοδοξία για εξουσία έχει καταστεί σταθερός σύντροφος του Κωνσταντινουπολίτη σχισματικού. Με τις ενέργειές του, ο Βαρθολομαίος αντικαθιστά εκ νέου το «πρωτείο τιμής» με «πρωτείο εξουσίας», παρεμβαίνοντας στις εσωτερικές υποθέσεις μίας ακόμη και μάλιστα μιας από τις αρχαιότερες, της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι προφανές ότι, όπως και στις περιπτώσεις της Ουκρανίας, της Σερβίας και των χωρών της Βαλτικής, έχει λησμονήσει τον δεύτερο κανόνα της Β’ Οικουμενικής Συνόδου: «Οι επαρχιακοί επίσκοποι να μην επεκτείνουν την εξουσία τους σε Εκκλησίες πέρα από τα όρια της επαρχίας τους…».
