Η Βερόνικα Αργέντζη που έκανε μία επιτυχημένη καριέρα στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1990 έδωσε μία σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη και μίλησε για τη ζωή της.
Η γνωστή ηθοποιός που αγαπήθηκε ευρέως μέσα από τη σειρά «Τμήμα ηθών» ήταν καλεσμένη την Πέμπτη (28.05.2026) στην εκπομπή «Στούντιο 4» και αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια και άλλες κομβικές στιγμές της ζωής της. Μάλιστα, η Βερόνικα Αργέντζη δήλωσε ότι τον πατέρα της τον γνώρισε όταν ήταν 14 ετών.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Όταν ήμουν μικρή αισθανόμουν ότι κάτι μου λείπει, που τ’ άλλα τα παιδιά το ‘χουν, ενώ εγώ δεν το ‘χω. Αυτό ήταν η κοινωνική ταυτότητα, η κοινωνική αποδοχή», εξομολογήθηκε στην αρχή της συνέντευξή της, υπογραμμίζοντας ότι η μητέρα της ήταν τραπεζική υπάλληλος και εκείνη μεγάλωνε της με τον παππού και τη γιαγιά της.
«Εγώ εισέπραττα, αυτόν τον ψίθυρο “ψιτ, πιανού είν’ αυτό το παιδί; πιανού είν’ αυτό το παιδί;”. Τότε υπήρχε αυτό. Τη μαμά την έβλεπα κάθε φορά που ερχόταν να με δει και μ’ έπαιρνε, γεμάτη δώρα, όποτε της το επέτρεπε η δουλειά, είτε ήταν Σαββατοκύριακο είτε με έπαιρνε κάποια στιγμή εκεί», είπε ακόμα.
Μιλώντας για τη σχέση της με τη μητέρα της όταν ήταν παιδί, υπογράμμισε: «Θυμάμαι όταν η μητέρα μου μου έφερε μία κούκλα El Greco, από αυτές τις πολύ ωραίες κούκλες, μεγάλες, με τα μαύρα τα μαλλάκια και το στρογγυλό πρόσωπο. Ήμουν 6 – 7 χρονών. Όλα τα παιδιά λοιπόν, σαν τα μελισσάκια, είχανε έρθει και τραβούσαν την κούκλα να δούνε πώς είναι, τι φοράει. Εγώ, νομίζω τα λέει όλα, πήγα πίσω από μία κολώνα της ΔΕΗ, την κράτησα αγκαλιά και κοίταζα τα παιδιά που είχανε την κούκλα. Η έννοια μου ήταν στη μητέρα. Αργότερα στη ζωή μου, δεν με εντυπωσίασε ποτέ η ύλη. Ήθελα άλλα πράγματα να γεμίσουν την ψυχή μου. Εγώ εκείνη τη στιγμή ήθελα τη μαμά μου. Ήθελα την αγάπη, δηλαδή. Ήθελα την αγκαλιά».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Μπορεί να φορέσω ένα πράγμα το οποίο κοστίζει 200, μπορεί να κοστίζει 20, μπορεί να κοστίζει 10, μπορεί ό,τι θέλει να κοστίζει. Δεν κάνει τον άνθρωπο και την προσωπικότητα το πόσο κοστίζει κάτι, ή το τι φοράει, ή το τι υλικό έχει επάνω του. Επί της ουσίας, αυτό δεν υπάρχει. Άσχετα αν εμείς το έχουμε βάλει σε πρώτο πλάνο, πολύς κόσμος», πρόσθεσε.
«Μεγαλώνοντας μείναμε πολλά χρόνια μαζί με τη μητέρα μου. Όταν βρέθηκα στην Αθήνα και μείναμε μέχρι και το τέλος, δηλαδή το ’11 που έφυγε από τη ζωή. Δεν τα είπαμε όλα. Μου λείπει που δεν τα είπαμε όλα. Αισθάνομαι ότι δεν ξέρει κανένας τι ξημερώνει, λέω πάντα “Θεέ μου, σε παρακαλώ πάρα πολύ, δώσ’ μου τον χρόνο να αδειάσω μέσα μου διάφορα πράγματα και να λειάνω, αν όχι να εξαφανίσω, ό,τι αρνητικό μπορεί να έχω φέρει στη ζωή μου εδώ”. Αυτό με βασανίζει», είπε στη συνέχεια.
Παράλληλα, η Βερόνικα Αργέντζη εξομολογήθηκε: «Τον μπαμπά τον γνώρισα στα 14 μου και μετά από λίγο έφυγε. Ας πούμε ότι δεν υπήρχε. Έφυγε κυριολεκτικά από τη ζωή».
Η ενασχόληση με το θέατρο
Μιλώντας για το θέατρο η Βερόνικα Αργέντζη υπογράμμισε: «Το να μπω στο θέατρο ήταν μία προσωπική ανάγκη. Ήταν μία ανάγκη ψυχική. Δεν ήταν μία ανάγκη του να ανήκεις… Βεβαίως πάντα υπάρχει, μην λέμε ψέματα. Εγώ είχα την ανάγκη αυτή επειδή δεν έβρισκα ακριβώς πού ήθελα να τοποθετήσω τον εαυτό μου, πού ήθελα να πάω, τι ήθελα να κάνω στη ζωή… Και πάντα, όπως σας είπα από την αρχή, έβλεπα τον εαυτό μου λίγο σαν σε απόσταση με όσα μου συνέβαιναν. Ότι θα ήθελα να είμαι χρήσιμη και να φύγω, να πάω στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, αλλά δεν ήμουν γιατρός! Να κάνω μία άλλη δράση η οποία θα με γέμιζε και θα ήμουν ένας άνθρωπος που θα είχε κάποιο βάρος στην κοινωνία. Δεν μπορούσα εύκολα να τοποθετήσω τον εαυτό μου κάπου. Οπότε αυτό που τελικά βρήκα, εντελώς τυχαία… Πήγα και είδα μία παράσταση στην Επίδαυρο. Προφανώς κάτι συνέβαινε μέσα μου. Και, όπως είδα την παράσταση – δεν θα πω τώρα ποια, τέλος πάντων, δεν έχει και νόημα – είπα, εγώ μάλλον αυτό θα κάνω στη ζωή μου. Μάλλον αυτό θα κάνω».
«Την επιτυχία δεν την είδα, γιατί είχα άλλα θέματα να λύσω», σημείωσε ακόμα.
Επίσης, η γνωστή ηθοποιός αποκάλυψε ότι από μικρή ηλικία είχε την έντονη επιθυμία να αποκτήσει τη δική της οικογένεια.
«Ήθελα οικογένεια με την κλασικότατη έννοια. Αυτό που μου έλειπε από παιδί. Πριν 22 χρόνια έκανα την κόρη μου, 26 χρόνια έμεινα με τον σύζυγό μου. Θεωρώ ότι έκανα γρήγορα οικογένεια», είπε.
«Κάποια στιγμή είπα “(σ.σ. δεν αντέχω) όλο αυτό με την πολλή έκθεση, το πολύ ξενύχτι, την πολλή ζήτηση, το πολύ”». Είπα “πρέπει να ηρεμήσω, πρέπει λίγο να κάτσω, να δω πραγματικά τι είναι αυτό που με κάνει καλά”. Ασχολήθηκα με τα παιδιά, έκανα θέατρο λίγο στα παιδιά, ασχολήθηκα με τη διαφημιστική εταιρεία που είχαμε. Μπορώ να κάνω χίλια πράγματα. Ασχολήθηκα με ακίνητα, ασχολήθηκα με διάβασμα, καλυτέρευσα τον εαυτό μου. Σκέφτηκα, είδα πράγματα… Έζησα λίγο ήρεμα, γιατί όλα αυτά είχανε μία πολύ μεγάλη ένταση», δήλωσε ακόμα.
Για τις πιο κομβικές στιγμές της ζωής της, δυσάρεστες και ευχάριστες η Βερόνικα Αργέντζη σημείωσε: «Δυσάρεστη στιγμή ήτανε όταν έφυγε η μητέρα μου, που ήτανε λίγο αδιαχείριστο γιατί έφυγε έτσι ξαφνικά, και χρειάστηκε χρόνος να συγχωρήσω τον εαυτό μου για πράγματα που δεν είχα κάνει. Την κουβαλάω κι εγώ την ευθύνη γιατί ήμουνα ένα έντονο παιδί παρόλο που μπορεί να είχα κάθε δικαίωμα σαν παιδί να είμαι όπως ήθελα… Εγώ τη ζόρισα τη μητέρα μου λίγο. Δηλαδή ήμουνα πολύ χειραφετημένη και επειδή ήταν και αυτή πολύ δυνατός άνθρωπος, ήμουν κι εγώ πολύ δυνατή. Και αυτό μας έφερε σε συγκρουσιακές καταστάσεις. Δυσάρεστη ήταν η στιγμή που έφυγε (σ.σ. από τη ζωή) ο σύντροφός μου, για πάρα πολλούς λόγους και κυρίως για το παιδί μου.
Ευχάριστη πολύ στιγμή ήταν ο ερχομός της κόρης μου. Ευχάριστη στιγμή ήταν η αποδοχή αυτών των ανθρώπων που εγώ ήθελα επαγγελματικά να έχω. Η πνευματική μου καλλιέργεια επίσης. Γιατί δεν είναι εύκολο, είπαμε, όταν έχεις να διαχειριστείς ευκολίες να πας σε έναν δρόμο πιο δύσκολο… Άρα ένιωσα περηφάνια για τον εαυτό μου. Και το ότι μπορώ μέσα σε αυτή την καθημερινότητα να στέκομαι δίπλα στα πρόσωπα που αγαπώ».
