Τον δρόμο για τη Νάξο έχει πάρει πλέον η πολύτεκνη οικογένεια με έξι παιδιά που είχε εγκατασταθεί στη Φουρνά της Ευρυτανίας και αποχαιρέτησε το ορεινό χωριό καταγγέλλοντας κοινωνικό αποκλεισμό και έλλειψη στήριξης από την τοπική κοινωνία.
Η Βασιλική Εμμανουήλ, η μητέρα της οικογένειας και πρώην κάτοικος στη Φουρνά Ευρυτανίας, έκανε λόγο για σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο χωριό, καθώς και για bullying σε βάρος του παιδιού τους.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όπως είπε η ίδια, όταν το κατήγγειλαν στις Αρχές, μια μερίδα των ντόπιων αντέδρασε εχθρικά, μποϊκοτάροντας το κατάστημα εστίασης που η οικογένεια είχε ανοίξει με δικά της έξοδα.
«Σίγουρα ήταν το οικονομικό. Όταν πήγαμε δεν είχαμε το μαγαζί. Όντως, η «Νέα ζωή στο χωριό» τον πρώτο χρόνο ήτανε δίπλα μας και από θέμα ενοικίου. Από εκεί και πέρα, έπρεπε να σταθούμε εμείς στα πόδια μας, παλέψαμε με το μαγαζί. Δεν ήταν μόνο το οικονομικό, ήταν ότι δεν στηριχτήκαμε και με το σπίτι και με το μαγαζί. Δεν στηριχθήκαμε από την αρχή σωστά και το κερασάκι στην τούρτα ήταν και το bullying που πέρασε το παιδί μας».
«Όταν μίλησε το παιδί ότι πέρασε κάποιες καταστάσεις στο χωριό, το χωριό δυστυχώς έβαλε μια στάση ότι δεν πρέπει να έρθουν στο μαγαζί, γιατί θεωρούσαν ότι ο ξένος προσέβαλε τον ντόπιο».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Η οικογένεια χρηματοδοτήθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο με τα ενοίκιά της»
Η πρόεδρος της «Νέας Ζωής στο Χωριό» Παναγιώτα Διαμαντή υποστήριξε μιλώντας στο MEGA ότι η οικογένεια έλαβε εκτεταμένη στήριξη, η οποία περιλάμβανε την κάλυψη των ενοικίων για έναν ολόκληρο χρόνο, δωρεάν φροντιστήρια, σχολικά γεύματα και δραστηριότητες για τα παιδιά, καθώς και βοήθεια για την εύρεση εργασίας και τη λειτουργία της επιχείρησής τους.
«Στη συγκεκριμένη οικογένεια, που ήταν η πρώτη οικογένεια, χρηματοδοτήθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο με τα ενοίκιά της. Είχαμε βρει τις θέσεις εργασίας στην αρχή, είχαμε βρει το σπίτι, ξεκίνησαν οι άνθρωποι, υποστηρίξαμε και τα παιδιά με δραστηριότητες και τα λοιπά. Όσον αφορά για το ζήτημα με το bullying, όπως λέει, ήταν ένα ζήτημα το οποίο είχε έρθει και σε εμάς όταν ξεκίνησαν οι άνθρωποι και γύρισαν από τη Γερμανία και μας είπαν ότι ακριβώς για αυτό το λόγο φύγαν και από τη Γερμανία, γιατί το μεγάλο τους παιδί έχει υποστεί bullying».
«Ήρθαν στο χωριό, ζήσαν δύο χρόνια και πριν δύο μήνες, τον Ιούνιο, εμφανίστηκε ξανά ότι υπάρχει bullying. Κάτι συνέβη με τα παιδιά. Τοποθετήθηκε η δευτεροβάθμια, μπήκε ο διευθυντής, έκαναν όλες τις απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν όταν συμβαίνει κάποιο περιστατικό λεκτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των παιδιών και αυτό τέθηκε. Τελείωσαν οι εξετάσεις τους. Από κει και πέρα, όπως καταλαβαίνετε από τη δική μας πλευρά, ως Νέα Ζωή στο Χωριό, οι διαπροσωπικές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να από πριν δρομολογηθεί ή αποφευχθεί ή δημιουργηθεί με κάποιο τρόπο».
«Ζούσαμε με τα ποντίκια»
Την ίδια στιγμή οι γονείς κατήγγειλαν τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι όπου μετακόμισαν, κάνοντας λόγο για εισροή νερών και χιονιού από τη σκεπή, προβλήματα θέρμανσης και παρουσία ποντικιών, γεγονός που τους ανάγκασε να φύγουν από το χωριό.
«Φύγαμε γιατί δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε και δεν μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στα παιδιά. Από τη στιγμή που εμείς έχουμε και μια αξιοπρέπεια, Που κάποια στιγμή πρέπει να την κρατήσεις αυτήν την αξιοπρέπεια και από τη στιγμή που δεν μπορείς να ανταποκριθείς στο να ταΐσεις τα παιδιά, δεν θα χτυπήσεις την πόρτα να ζητήσεις μία βοήθεια. Χτύπησα την πόρτα ότι δεν είναι ωραίο αυτό που κάνουν στο μαγαζί γιατί δε χτυπάνε μια επιχείρηση, χτυπάνε μία μάνα που δεν μπορούσε να ταΐσει τα έξι παιδιά της».
«Μπήκαμε σε ένα σπίτι που μένανε αρουραίοι και ο μάστορας ο ίδιος γύρισε και είπε ‘εδώ δεν μένουν ούτε κότες’. Ζούσαν τα παιδιά με μία ξυλόσομπα, η οποία δεν τοποθετήθηκε σωστά και τα νερά και τα χιόνια έμπαιναν όλα μέσα. Ζούσαμε με τους αρουραίους και το παιδί συνέχεια ήταν στο γιατρό».
Όπως ανέφερε η κα Διαμαντή, το πρόγραμμα για την εγκατάσταση οικογενειών στα Φουρνά είναι επιτυχημένο, καθώς άλλες πέντε οικογένειες συνεχίζουν να ζουν και να εργάζονται κανονικά στο χωριό χωρίς προβλήματα.
