Η διαχείριση του νερού εξελίσσεται σε ένα ακόμη πεδίο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης, με την κυβέρνηση να βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες επικρίσεις για το σχέδιο αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών ύδρευσης. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) εξαπολύει επίθεση κατά του νομοσχεδίου που επεκτείνει τις αρμοδιότητες της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, κάνοντας λόγο για μια μεταρρύθμιση που συγκεντρώνει τον έλεγχο του νερού σε δύο μεγάλες εταιρείες, χωρίς επαρκή τεκμηρίωση και χωρίς ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ, η κυβέρνηση προχωρά στην επέκταση της ΕΥΔΑΠ σε Βοιωτία, Εύβοια και Φωκίδα και της ΕΥΑΘ στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης και τη Χαλκιδική, επιλέγοντας έναν δρόμο συγκεντρωτισμού αντί της συνεργασίας με τις δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ΕΛΑΣ καταγγέλλει ότι η σχετική ρύθμιση κατατέθηκε χωρίς να συνοδεύεται από οικονομοτεχνική μελέτη βιωσιμότητας, ενώ κάνει λόγο και για απουσία ουσιαστικής διαβούλευσης με την ΕΔΕΥΑ και την ΚΕΔΕ.
Όπως επισημαίνει, η μεταφορά δημοτικών δικτύων, υποδομών και γεωτρήσεων στις δύο εισηγμένες εταιρείες δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για το μέλλον της δημοτικής περιουσίας και για τη διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών ύδρευσης.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται και το οικονομικό σκέλος της μεταρρύθμισης. Η παράταξη θέτει το ερώτημα ποιος θα χρηματοδοτήσει τις εκτεταμένες επενδύσεις που απαιτούνται για την επέκταση των δικτύων, προειδοποιώντας ότι ο τελικός λογαριασμός ενδέχεται να μεταφερθεί στους πολίτες μέσω αυξήσεων στα τιμολόγια ύδρευσης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η Αμαλίας εντάσσει το ζήτημα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, υποστηρίζοντας ότι η χώρα έχει ανάγκη από ενίσχυση των δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης, επιτάχυνση των έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας και γενναία χρηματοδότηση των υποδομών, αντί για αλλαγές στη διοικητική δομή του συστήματος.
Με το θέμα του νερού να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα, η αντιπαράθεση αναμένεται να μεταφερθεί και στη Βουλή, καθώς η αντιπολίτευση επιχειρεί να αναδείξει το ζήτημα ως μία ακόμη κυβερνητική επιλογή που περιορίζει τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης και αφήνει ανοιχτά ερωτήματα τόσο για τη διαχείριση όσο και για το κόστος ενός δημόσιου αγαθού που αφορά το σύνολο των πολιτών.
